Opinie

Van Houts en De Ket: Twee middelbare jongens op een rommelzolder.

Ze maken sinds 1995 samen voorstellingen. De beste beslissing in hun carrière, roepen ze in koor. Afkomstig uit de wereld van het gesubsidieerde toneel sprongen ze met zijn tweeën in het diepe. Richting het cabaret. Maar ook daar zijn George van Houts en Tom de Ket buitenbeentjes. Ze versnijden cabaret met toneel, kaarten maatschappelijke thema's van vandaag de dag aan en mikken bij voorkeur op de wat schurende lach. 'Zere benen', hun nieuwste - de zevende alweer in tien jaar - gaat deze week in première.

Waarom staan jullie op het toneel?

Tom de Ket: ,,Om me te onttrekken aan de gewone maatschappij. Op het toneel heb je de mogelijkheid om iemand anders te zijn. Je zet jezelf er buiten, je doet er niet aan mee. Daardoor word je ontslagen van een bepaalde verantwoordelijkheid. Het is voor een groot gedeelte escapisme. Een tweede, hele belangrijke drijfveer is dat je gezien wil worden. Een soort exhibitionistisch element.''

George van Houts: ,,Wij zijn allebei even groot als Willem van Oranje was en dat is heel klein, namelijk 1.68 meter. In een menigte staan, vind ik zelf erg claustrofobisch, omdat ik niks zie. Iedereen om mij heen is groter. Daarom ga je je buiten de menigte plaatsen en dat is ervoor, op een podium.''

Beide cabaretiers hebben een diploma van de Amsterdamse Toneelschool op zak. In het jaar dat George van Houts afzwaaide, organiseerde de aankomende eerstejaars volgens traditie het eindfeest. In die lichting zat Tom de Ket.

Van Houts: ,,Op dat feest zag ik Tom op het podium staan, hij trad op met zijn band. Toen voelde ik al een klik, zo van: hé, daar herken ik mij in. Drie jaar later belde Ton Lutz, een van mijn meest dierbare docenten van de Toneelschool. Hij ging een familievoorstelling regisseren en zocht twee schurken. Of ik met iemand een duo was. In een flits zei ik: 'Ja, met Tom de Ket.' 'Wat? Wat leuk! Nou, kom morgen maar even langs, dan kan ik kijken hoe goed jullie op elkaar ingespeeld zijn.' Ik Tom bellen: 'Wij kennen elkaar niet, maar we zijn een duo.' Zo is het begonnen, haha, via list en bedrog. Een jaar of vier geleden heb ik het pas aan Ton Lutz verteld.''

Jullie nieuwe voorstelling heet 'Zere Benen', wat is het thema?

De Ket: ,,Wij zijn, als duo, ingehuurd voor een besloten avond bij een Vereniging voor Gelijkgestemden. Mensen die het een beetje moeilijk hebben in het leven en daarom hebben ze een leuke cabaretavond geboekt. Maar het duo doet allemaal acts waar de mensen van schrikken. Wij drukken de mensen met het gezicht in de modder. Dus alle scènes die wij spelen, staan in dienst van die avond. Ook het lied aan het begin, 'De mens lijdt het meest onder het lijden dat hij vreest', en 'Niks aan de hand', het lied aan het eind.''

'Nederland luilekkerland', zingen jullie dan. Is er echt niks aan de hand?

Van Houts: ,,Alles is tegenwoordig een onderwerp voor discours. Kijk bijvoorbeeld naar Geert Wilders of de topsalarissen bij energiebedrijven. We kunnen niet meer stoïcijns en rustig nadenkend reageren. We beginnen meteen lichtgeraakt tegen mekaar te blèren. We leven in zo'n veilig, welvarend, weldoorvoed, decadent land. Overal ter wereld sterven mensen van de honger en dorst en is er echte politieke ellende. Hier is een filmmaker vermoord. Dat is natuurlijk verschrikkelijk, maar maatschappelijk gezien is het een rimpeling. Er ligt bij wijze van spreken een tafelkleedje scheef en het land is te klein. We jagen elkaar op tot weer een wereldoorlog, dat leert de geschiedenis. Geen enkel individu wil het, maar in de massa heerst een soort koorts. En het gaat over - dat beeld vind ik wel goed - scheve tafelkleedjes. Dus krijg je de voorstanders van scheefliggende tafelkleedjes en de tegenstanders. Waarbij het uiteindelijk helemaal niet meer die tafelkleedjes gaat, maar over het ergens voor of ergens tegen zijn, het dispuut.''

En jullie laten zien dat het allemaal wel mee valt.

De Ket: ,,We willen verwarring zaaien met onze voorstellingen en niet mikken op de makkelijke lach. Kunst moet verwarren, dat vind ik de opdracht aan kunstenaars. Het moet iets doen met je waarneming.''

Van Houts: ,,Kijk, in wezen zijn wij twee middelbare jongens op een rommelzolder, die zich aanstellen. Die een soort vrijheid laten zien die aangeeft: Vermaak jezelf en verlies jezelf niet in de opwinding over scheve tafelkleedjes.''

De Ket: ,,Zodat je ook een soort vrijheid bij anderen kunt losmaken, dat mensen daarvan kunnen dromen.''

Maken jullie dan eigenlijk niet elke keer dezelfde voorstelling?

De Ket: ,,Ja, eigenlijk wel. Je hebt een bepaalde handtekening. Natuurlijk is het elke keer iets anders, maar jij bent wel degene die het maakt.''

Van Houts: ,,We hoeven niet zo nodig te vernieuwen, het enige dat wij proberen is de bandbreedte van onze voorstellingen met theatrale middelen groter te maken. In het begin stonden we alleen maar voor een gordijntje en hadden we elk een pak aan. Nu zijn er kostuums bij gekomen, hele decors, we werken met projectie en muziek. Maar in wezen vertellen we altijd hetzelfde verhaal.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden