Van het een komt inderdaad het ander

Er bestaat een theorie die verkondigt dat de ene helft van de mensheid louter bestaat om de andere helft bezig te houden. Ogenschijnlijk een weinig opbeurende theorie, maar ook een vooruitziende: je houdt er mensen mee van de straat, mensen danken er hun beroep en bestaan zelfs aan. Boris Boef kan niet zonder politiechef Bulle Bas, tenzij hij van baan wisselt of z'n naam verandert.

Er bestaan rijke mensen en daardoor bestaan er ook boeven. Die boeven worden ooit gevangenen en die hebben cipiers nodig, zoals ook zieken verpleegkundigen behoeven. Aangezien het merendeel van de mensheid zich permanent verveelt (volgens museumman Willem Sandberg 'het grootste vergrijp tegen het leven') en er maar niet in slaagt daar een vindingrijke oplossing voor te vinden, bestaan er films, toneel- en muziekstukken, bingo-avonden, flipperkasten en auto's. Geef je de mens een auto, dan gaat-ie er geheid mee rijden, doorgaans naar het dichtstbijzijnde benzinestation.

Het gaat er om dat je elkaar voortdurend bezig houdt; het geeft niet waarmee. Je kunt al lang niet meer uit opperste oprechtheid vragen waarom elk mens toch een auto zou moeten hebben, want als de wiedeweerga heb je dat cul-de-sac-antwoord voor de voeten geslingerd: 'Omdat mensen heen en weer willen reizen, daar ook het recht toe hebben, omdat wij aan de vraag voldoen, en omdat anders de economie instort.'

Ooit, als quasi-onschuldig kind, vroeg je je af hoe het toch kon dat vliegtuigen vliegen. Maar je bent niet goed meer bij je hoofd als je vandaag de dag vraagt waarom vliegtuigen steeds maar heen en weer vliegen - ook als je het woord ozonlaag nadrukkelijk verzwijgt.

Ergens tussen muziektheater, parlementaire enquetecommissie en bingo-avond hangt het Eurovisie Songfestival. Netzomin als de auto of elektrische tandenborstel zat iemand daar ooit op te wachten, maar toen het er eenmaal was 'voorzag het in ongekende behoefte'. Miljoenen mensen kijken er naar, en dus gaan honderden fotograferende en schrijvende journalisten er naar toe om te kijken wat er te bezien valt, waarop duizenden krantelezers weer kunnen lezen wat ze gisteren niet of net wel gezien hebben. Nog weer later schrijven lezers een ingezonden brief naar de krant, want het verslag was aantoonbaar anders dan het Songfestival zich per Euro-tv aandiende. Geen verstandig mens die nu nog volhoudt dat het leven maar een krukkig en vooral suf zooitje is.

Hoe verging het de songfestivalverslaggevers ondertussen zelf? Sommigen huilden van opluchting toen bleek dat het Ierse liedje gewonnen had, maar laten we ons tot de Nederlandse delegatie beperken; die huilt doorgaans niet zo gauw. De 25-jarige bankbediende Niamh Kavanagh had weliswaar gewonnen, maar dan nog ben je er niet. Winnaars moeten (verliezers trouwens vaak ook) op een persconferentie nog eens uitleggen wat er zojuist allemaal gebeurd is. En wat er later gaat gebeuren: gaat Niamh haar bankbaan opzeggen? Wist ze nog niet. Gaat ze een zangcarriere beginnen? Wist ze nog niet. Hoe vond ze het eigenlijk dat ze gewonnen had? Nou, zeg maar gerust: hartstikke tof. Fotografen en reporters vanuit heel Europa dromden zo driftig voor Niamh's tafel samen, dat het even leek alsof er iets aan de hand was.

Iets verderop op het songfestivalpodium, geleund op een al inpakte klaviervleugel, stond de Nederlandse nestor van het Songfestival, Rene de Cocq van het Deventer Dagblad, het gewoel aan te zien. De Cocq, een innemelijke witkuif met pretogen, verslaat het songfestival al een generatie lang, en vangt onwetende verslaggevers als een ware pater familias op. Als je een paar jaar langer meeloopt krijg je het Songfestival uiteindelijk wel onder de knie, die puntentelling is minder ingewikkeld dan het lijkt. Maar door zich aan de persconferentie te onttrekken werd De Cocq onbedoeld zelf het middelpunt van een, nog gewichtiger, persconferentie. Nederlandse en Vlaamse journalisten vroegen het Songfestivalbrein de oren van het hoofd. Had Ierland nou voor de 5e of 6e keer gewonnen? Is het ooit voorgekomen dat een land twee keer achter elkaar won, en wie en waar was dat dan? De Cocq had antwoord op alle vragen. Men ziet: vervelen hoef je je niet op een songfestival.

Op de terugweg naar Nederland bleek dat de wereld ondertussen door was blijven gaan met draaien. Alle internationale Aer Lingus-vluchten gaan via Dublin, dus moeten passagiers uit Cork eerst naar de Ierse hoofdstad worden gebracht. Cork-Dublin is drie uur met de trein en krap een half uur per vliegtuig. Het toestel krijgt nauwelijks kans om op hoogte te komen, zo'n kippeeindje is het. Er zitten welgeteld anderhalve man en een paardekop in de Boeing 727. En toch vliegt dat elke dag maar heen en weer; niemand die precies weet waarom (het welbevinden van het Aer Linguspersoneel even daargelaten). Ook de KLM verzorgt lijndiensten naar kerosineverslindende oorden, waarop vier, vijf vertegenwoordigers per vliegtuig meevliegen. Waar die naar toe moeten? Naar een congres, anders 'tel je internationaal niet meer mee'. Had dat congres niet per mondiale fax of teletekst kunnen worden gehouden? Nee, want dan verlies je je contacten met de vakgenoten. En zo houden de gewaardeerde vakgenoten elkaar in leven.

Almere heeft net een eigen treinverbinding naar Schiphol gekregen, en wat betekent dat? Dat heel Almere de lucht inmoet, anders tel je als ingezetene niet meer mee. Raar, zoniet onverantwoordelijk, dat de rijksoverheid daar geen Postbus 51-filmpje van gemaakt heeft. 'Almere wil massaal de lucht in. MAG DAT?' 'NEE DAT MAG NIET.'

Met de instandhouding en koestering van het nutteloze (niet voor niets maakt 'Het Genootschap ter bevordering en verbreiding van nutteloze kennis' de knapste pagina van deze krant) is de halve mensheid gebaat, misschien wel driekwart mensheid. En van het een, wist Gerard Reve al veel eerder, komt doorgaans het ander. Leve het levenslied, dan toch maar.

(Overigens: Niamh Kavanagh stond die maandagochtend vanzelfsprekend op alle Ierse voorpagina's, en waar stapte ze bij terugkeer in Dublin uit? Niet op luchthavenbeton maar op een treinperron. Toch niet zulke domme jongens, die Ieren.)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden