Van hen moeten we het hebben

De huldiging had natuurlijk veel eerder gemoeten, maar Dafne Schippers liep na haar sublieme sprint in Peking twee maanden geleden eerst nog een paar andere wedstrijden. Ze moest ook nog met vakantie, om fysiek en mentaal bij te komen.

Maar gisteren eerde Utrecht haar dan toch. Op het perron van het Spoorwegmuseum stonden burgemeester Jan van Zanen en grote groepen vaak jonge fans haar op te wachten. Veel jeugdleden van Hellas, de club van Dafne. Ze wilden allemaal een selfie met deze BU'er, een BN'er is ze trouwens ook.

Eigenlijk kwam het niet zo heel slecht uit dat de atlete pas gisteren werd gehuldigd. Het was the day after, de dag nadat ons nationale voetbalteam afviel voor het Europees Kampioenschap. In Utrecht kon de natie zien dat ze ook winnaars heeft.

Nu we het EK-voetbal in de komende zomer moeten overslaan, komt er nog meer accent te liggen op de Olympische Spelen in augustus in Rio de Janeiro.

Ik ben daar zelf veel nauwer bij betrokken dan ik ooit had kunnen denken. Ik had altijd mijn twijfels over topsport. Is dat wel goed voor je lichaam, hoe raar is het daar je jonge jaren aan te wijden, hoeveel mis je dan wel niet. En altijd die competitie, sport moet toch gewoon leuk zijn?

Die sceptische houding liet ik langzaam varen, toen mijn nichtje uit Leeuwarden een goeie roeister werd. Ze woonde een jaar bij ons in huis, ik zag haar discipline, doorzettingsvermogen, vechtlust, plezier, kameraadschap.

Maar ik zag ook haar boze tranen toen ze zilver had gewonnen, ze kreeg van mij de felicitaties, maar die waren totaal misplaatst: het had goud moeten zijn!

Mijn nicht is gestopt met topsport, maar haar vriendin is nu door de week bij ons, ze zit in de nationale vrouwen-acht.

In Frankrijk werden ze deze zomer zesde, ze haalden net geen kwalificatie voor de Olympische Spelen. Wij zaten thuis voor de tv en voelden op honderden kilometers afstand de teleurstelling - er waren hier nog net geen tranen. Zo lang getraind, zoveel ontzegd, en nu werden ze op de laatste meters ingehaald door de Russinnen.

Ik was er lekker mee gestopt, maar ik ben dan ook geen topsporter. Zij kijken vooruit, ze gaan er tegen aan, ze kunnen in mei nog een ticket voor Rio verdienen, daar is nu alles op gericht. We zitten in de focus, zegt onze huisgenoot.

Bij haar bed zie ik het boekje 'Honger naar goud' liggen, Nederlandse topsporters over vreugde en verdriet. Inge de Bruijn, Erben Wennemars, Leontien van Moorsel; het boek is uit 2005 maar de essentie van topsport is niet aan tijd gebonden.

Onze topsporter haalt er inspiratie uit, zoals de kinderen gisteren in Utrecht enthousiast werden van Dafne Schippers.

Zij heeft haar plaatsbewijs voor Rio al binnen. Ze is nog bruin van de vakantie maar heeft 'heel veel zin' weer te gaan trainen.

Vanavond gaat onze roeister zoals gewoonlijk op tijd naar bed. En morgen weer naar de Bosbaan, op een gruwelijke bak havermout.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden