Column

Van harte, hoera - met een beetje hulp van Mark Zuckerberg

Erik Jan HarmensBeeld Jörgen Caris

Mijn column van zaterdag 6 oktober ging over mijn verslaving aan social media. Natuurlijk deelde ik het stuk op Facebook, Instagram en Twitter, nog bedankt voor alle likes.

 Ik schreef dat ik mijn verslaving probeer te beteugelen door niemand meer te volgen op mijn sociale kanalen. Zelf plaats ik nog wel berichten, maar die van anderen zie ik niet langer. Sommige mensen waren een beetje beledigd, een enkeling ontvolgde me, maar ik kreeg er ook nieuwe volgers bij. Ik heb het allemaal nauwgezet bij zitten houden, wat maar weer bewijst hoe hooked ik ben.

Een kenmerk van verslaving is dat je er niet zomaar mee stopt. Na de sigaretten en de drank ben ik wéér aan het afkicken. Nog steeds open ik om de tien minuten mijn tijdlijnen, waarop behalve wat ikzelf heb gepost natuurlijk niets te zien is, omdat ik niemand meer volg. Soms voel ik me als de enig overgeblevene op aarde, die nog steeds elke ochtend een ommetje door de buurt maakt. Hij komt niemand tegen, toch gaat hij morgen weer.

De enige goede reden voor mij om Facebook nog te bezoeken, is dat ik een melding krijg wie er jarig is. Als het iemand is die ik ook echt ken (want waarom zou ik een wildvreemde gelukwensen met het feit dat hij een jaar ouder is geworden) krabbel ik een online-felicitatie. Meestal doe ik: ‘Van harte, hoera!’ De jarige weet dat ik diens geboortedatum niet zelf onthouden heb, maar erop werd gewezen door Mark Zuckerberg. Niemand vindt dat erg, als je massaal gefeliciteerd wordt door tientallen of zelfs honderden ‘vrienden’ voel je je toch in het zonnetje gezet en bovendien zijn geheugensteuntjes voor verjaardagen niet nieuw, denk maar aan de aloude kalender op de wc-deur.

Mijn vader vergat vroeger altijd mijn verjaardag, niet omdat hij niet van me hield, maar het zat gewoon niet in zijn systeem. Op mijn vijftiende was ik het zat, ik reisde op 10 juli naar Goes, waar hij woonde. Toen hij me afhaalde van de trein riep ik: “Van harte gefeliciteerd met je jongste zoon!” Een cadeau had hij natuurlijk niet, dus toen gaf hij me maar zijn peperdure spiegelreflexcamera. Wat mij betreft waren alle eerdere vergeten verjaardagen daarmee afbetaald en die van het jaar daarop ook, want toen vergat hij mijn verjaardag natuurlijk wéér. Mijn vader had trouwens wel een kalender op de wc hangen, maar die hing het hele jaar door op januari.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens schrijft over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd. Lees hier zijn eerdere columns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden