Van Grunsven geniet, ondanks de stress

Amazone tevreden over proef, die ze reed zonder begeleiding van haar zieke coach en man

Anky van Grunsven en de Olympische Spelen, het is een gouden, maar ook vaak een emotionele combinatie. Vlak voor de Spelen van Athene (2004) overlijdt haar vader, die nog nooit een wedstrijd van zijn dochter heeft gemist. Na het individuele goud raakt de dressuuramazone de controle over haar emoties volledig kwijt. Na de Grand Prix van gisteren in het Londense Greenwich Park rollen er opnieuw tranen over de wangen van Van Grunsven. Nu zijn er zorgen om haar man en bondscoach Sjef Janssen die de avond ervoor ziek is geworden en haar niet kan begeleiden in haar eerste proef op haar zevende Spelen.

"Het gaat goed, maar het is de stress die er nu uitkomt", zegt ze over de tranen. Er verschijnt weer een kleine twinkeling in de natte ogen als Cees-Rein van den Hoogenband, teamarts van NOC-NSF, haar vertelt dat alles goed gaat met Sjef. De dokter is samen met chef de mission Maurits Hendriks naar Greenwich Park gekomen om Van Grunsven op haar gemak te stellen. Bij Janssen is vorig jaar november een goedaardige tumor uit zijn hoofd verwijderd. "Hij is grieperig, het valt allemaal mee, maar het leek me toch verstandig hem een dag in bed te houden", zegt Van den Hoogenband. "Ik houd hem wel in de gaten, want het is bij hem een wankel evenwicht."

Van Grunsven is blij met de aanwezigheid van Van den Hoogenband en diens geruststellende woorden. Door de ziekte van haar man verloopt de ochtend chaotisch. "Het was gewoon niet goed met Sjef", vertelt de 44-jarige Limburgse. "We hebben eerst gezorgd dat hij extra medicatie kreeg. En toen ben ik gaan bellen met het ziekenhuis. Hendriks en Van den Hoogenband zijn gelukkig gelijk gekomen. Niet dat ik in paniek was of zo, maar er moest wel wat geregeld worden. Ik vond het zelf wel prettiger als ik wist dat er iemand bij hem was. Dat ik niet ging rijden terwijl ik niet wist hoe het met hem ging."

Niet bepaald een ideale voorbereiding, erkent Van Grunsven. "Maar ik weet van mijzelf dat ik onder druk kan blijven presteren." Opeens moet ze terugdenken aan een hilarisch moment tijdens de Olympische Spelen van 2008. Na de winnende proef rijdt ze naar de uitgang van het stadion en roept ze een beetje bozig 'waar is Sjef' als ze haar man nergens ziet staan. "Nu wist ik in ieder geval dat hij er niet was." Patrick Kittel, een vriend van Sjef, begeleidt haar in de Grand Prix. "Ik kan wel alleen rijden, maar je wilt toch wel iemand langs de kant hebben. Als een extra oog hoe het beter kan."

Over de proef is Van Grunsven tevreden, ondanks een aantal onregelmatigheden. Ze gaat bewust niet 'full power', om niet te veel fouten aan haar broek te krijgen. "Daar help ik het team niet mee." Ook weet ze niet hoe Salinero, met zijn achttien jaar het oudste paard bij de dressuur, op het stadion reageert. "Ik de galop werd hij wat druk, maar dat kon ik wel managen."

In ieder geval geniet ze van haar zevende weerzien met de Spelen. "Ik heb heel erg getwijfeld of ik zou gaan. Mijn zoon en Sjef waren nog het blijste dat ik ging. Ik heb geen seconde spijt gehad. Het is weer een ervaring op zich, het blijft natuurlijk een fantastisch evenement."

"Een paar dingen hebben meegespeeld in mijn beslissing toch te gaan. Bij de NK in Hoofddorp zei ik na de Special dat de Kür mijn laatste wedstrijd met Salinero zou zijn. Sjef vond dat ik tot maandag moest wachten en toen ik wakker werd dacht ik: het is stom om af te haken nu Salinero weer zo goed gaat lopen. Dat past niet bij mij. En bij het CHIO in Rotterdam was het publiek zo enthousiast, die vonden vast ook dat ik moest gaan. Het is natuurlijk meer bijzonder om hier te weten dat je de laatste wedstrijd rijdt dan halverwege het seizoen ergens te stoppen."

Een telefoontje naar Pieter van den Hoogenband gaf haar ook een zetje in de richting van een nieuw olympisch avontuur. "Pieter was in Peking zonder medaille naar huis en ik heb hem gevraagd of hij daar ziek van was geweest. Toen zei hij nee, je moet altijd gaan. Het is ook zo, ik rijd omdat ik het nog leuk vind en niet omdat ik nog iets moet verdienen. Dat heb ik allemaal al gedaan." Ze weet dat haar rol in Londen anders is dan bij haar gouden optredens in Sydney, Athene en Hongkong. "Ik ga dit keer niet voor een individuele gouden medaille. Ik ga mijn best doen voor een teammedaille."

Met de score van 73.480 levert zij de eerste bijdrage, vandaag komen haar teamgenoten Adelinde Cornelissen en Edward Gal in actie.

Het zijn je zevende Spelen, wat zegt je dat?
"Daar doet me helemaal niets. Net als andere prijzen of records. Ik ben zo'n stom paardenmens, ik wil gewoon dat ik lekker rijd en dat ik blij ben met mijn paard en dat ik tevreden de ring uitkom."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden