Van een kaartje naar digitaal contact

null Beeld

Beste Beatrijs, voor mij als alleenstaande zijn kleine dingen als (vakantie)kaartjes krijgen heel belangrijk. Zelf ga ik niet veel met vakantie, maar als ik ga stuur ik altijd kaartjes naar bekenden. Het lijkt wel of niemand meer kaarten verstuurt.

Ik krijg zelfsgeen kaartje meer als ik bij iemand die op vakantie is de planten water geef. Ook het sturen van kerst- en verjaardagskaarten gaat steeds meer via de computer en dat vind ik minder leuk dan een felicitatie per post. Ik vind het een kale wereld worden en voel me daar ongelukkig bij. Ben ik een ouderwetse zeur?

Gehecht aan kaartjes

Beste Gehecht aan kaartjes,

De persoonlijke post is op z’n retour. Mensen schrijven steeds minder kaartjes (vakantie, verjaardag- of anderszins). Voor een persoonlijke, handgeschreven brief neemt helemaal nauwelijks iemand nog de moeite. Deze tendens is zo sterk dat TNT-post duizenden postbodes gaat ontslaan en overweegt om het dagelijkse brieven bestellen terug te brengen tot twee of drie keer per week. Het verdwijnen van handgeschreven brieven en kaartjes is spijtig en het is begrijpelijk dat u dit als een verlies ervaart. Maar zo ligt het nu eenmaal. De trend is onomkeerbaar. Het enige wat u kunt doen is u erbij aan te sluiten. U hoeft zich niet meteen op facebook of twitter te storten, maar u zou uw e-mailverkeer kunnen intensiveren. Misschien heeft u vrienden/innen of familieleden met wie u vroeger kaartjes wisselde, en met wie u nu via e-mail contact kunt houden. Dit soort e-mailcontact gaat net iets verder dan de hartelijke groeten uit Parijs of hartelijk gefeliciteerd met dit of dat. U kunt het aanpakken alsof u een brief schrijft: wat informatie over uzelf, u schrijft over iets wat u is opgevallen of wat u bezighoudt, u informeert naar het welzijn van de ander, u vraagt naar de mening van de aangeschrevene. Zo’n e-mail hoeft niet heel lang te zijn – bij een beginnend contact is kort zelfs beter – als het bericht maar iets interessants bevat en een beetje luchtig van toon is. Als u af en toe zo’n mailtje verzendt aan een bekende, krijgt u er vast een terug, en in de loop der tijd kan zich dan met verschillende mensen een correspondentie ontwikkelen, die evengoed genoegen schenkt als een kaartje bij de post. Blijf zelf met Kerstmis of verjaardagen kaarten van papier sturen, dan zult u er toch nog een paar terugkrijgen.

Beste Beatrijs,

Onlangs is de (schoon)moeder van goede vrienden van mij overleden. Is er een etiquetterichtlijn die voorschrijft hoe de condoleancekaart eruit dient te zien? Moet ik mijn medeleven tonen op een hagelwit briefpapier of mag ik een kaart met foto of opdruk sturen?

Geïllustreerde condoleances

Beste Geïllustreerde condoleances,

Als u de overledene goed kende, kunt u beter geen kaartje, maar een condoleancebrief schrijven met een paar persoonlijke herinneringen. Wit papier, ongelinieerd, handgeschreven plus vermelding van eigen adres. Als u de overledene niet of nauwelijks kende, heeft u voor uw blijk van medeleven de keus tussen briefpapier in A4 formaat of een wit correspondentiekaartje. Beide hebben de voorkeur boven een kaart met opdruk. Voorgedrukte ’Met innige deelneming’-kaarten moeten worden vermeden. Kaarten met een afbeelding zijn zelden opportuun. Een montere voorstelling detoneert en zwaar aangezette symboliek (een schilderij van de man met de zeis) wordt niet smaakvol geacht. Wat nog net kan is iets stemmig-abstracts. Maar waarom lang zoeken naar een geschikte illustratie als een blanco kaartje aan de eisen voldoet?

Beste Beatrijs,

Sinds tien jaar wonen mijn man en ik in een grote stad in het buitenland, een ware toeristische trekpleister. Wij hebben dan ook regelmatig bezoekers. De eerste jaren vond ik dat leuk, maar de laatste tijd zie ik er steeds meer tegen op. Kennissen van vroeger nodigen zichzelf uit vanuit de oprechte behoefte om ons weer eens te zien, maar ook omdat het makkelijk is. We proberen inmiddels het aangekondigde verblijf op drie nachten te houden (vroeger bleef men vaak een hele week), maar ook een kort verblijf ervaar ik als belastend. We wonen zo klein dat logés in de woonkamer/open keuken moeten slapen. In hoeverre is het vanzelfsprekend om je huis open te stellen voor vakantievierende kennissen? En wat kunnen bezoekers van ons verwachten? Worden we geacht hen wegwijs te maken, samen toeristische attracties te bezoeken, uitgebreid te koken? Is het onbeleefd om te vragen of ze zichzelf vermaken?

Te veel logés

Beste Te veel logés,

U hoeft nooit, ik herhaal nooit, uw huis open te stellen voor mensen in wie u geen zin heeft. Logeren is een tamelijk opdringerige, overstelpende bezigheid, zowel voor degenen die gastvrijheid verlenen als voor de gasten zelf trouwens. Logeren doe je alleen bij naaste familie en een enkele goede vriend/in, en ook dan hoeft de gastheer/ vrouw niet voortdurend als entertainer of chef-kok op te treden. Logeerpartijen verlopen het aangenaamst, wanneer beide partijen elkaar zo min mogelijk in de weg zitten. Tegen al die kennissen die bij u langs willen komen en op hotelkosten willen besparen zegt u vanaf nu: „Het lijkt me enig om jullie weer eens te spreken, maar helaas kunnen jullie niet bij ons logeren, want daar hebben we geen ruimte voor.” En dan suggereert u hun een redelijk geprijsd hotel in uw stad. Vervolgens vraagt u of ze zich willen melden wanneer ze in de stad zijn, want u wilt graag iets met hen afspreken. Als u in een royale bui bent, kunt u ze voor het eten in uw huis uitnodigen. Als uw hoofd daar niet naar staat, stelt u een restaurant voor, waar u gezamenlijk kunt gaan eten. Het contact blijft verder beperkt tot die ene afspraak. Toeristische excursies hoeft u niet met hen te ondernemen, want daar zijn ze zelf mans genoeg voor en het is uw vakantie niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden