Van Dorst naar Hongerige Wolf

Als je diagonaal door Nederland fietst, omdat Dorst toevallig in West-Brabant ligt en Hongerige Wolf in Oost-Groningen, is de Veluwe het dak van de tocht. Na twee etappes (van Dorst naar Diefdijk op 14 augustus 1999 en van Culemborg naar Appel op 25 september 1999) een hele winterstop lang daarnaar uitkijken en er dan op de eerste warme dag van het jaar overheen fietsen: mooier kan het niet.

Waar waren we gebleven? O ja, Putten. Het station ligt een heel eind van het dorp af, en pas aan de andere kant daarvan wordt het echt Veluwe. Diverse fietspaden schreeuwen er vanaf de Michelinkaart om, gekozen te worden als favoriete route naar de IJsselvallei. En dan staan ze er nog niet eens allemaal op, zo blijkt onderweg al gauw.

Maar de combinatie van een vrij grove kaart en honderden paddestoelen en andere fietsaanwijsbordjes is voldoende om langs leuke, zij het soms onverwachte weggetjes over de stuwwal geloodst te worden. Vanuit Putten volg je eerst de bordjes met Elspeet over asfalt, al gauw mag je dan een bospad in. Ik heb meteen geluk: twee herten steken kalmpjes over. Natuurlijk zijn ze, als ik eenmaal op die plek ben, zelfs ver weg in het bos niet meer te bekennen. Onderweg is goed te zien waarom er op de Veluwe hier en daar opeens weer een dorp opduikt, zoals Elspeet of Vierhouten: daar is het groener en stroomt een beek omlaag richting IJsselmeer. Op de zandruggen daartussen bloeit de heide (of gaapt de grijze ondergrond omdat de heide voor zijn eigen bestwil is afgeplagd) en loert de buizerd op muizen.

De Veluwe is wel heel erg van het leger. Dat is in Nederland meestal niet zo prominent aanwezig, maar op de Veluwe ligt een schietterrein toch om een klein hoekje. En anders kom je de landmacht wel tegen terwijl die de conditie op peil houdt met... een gezonde fietstocht.

Langs het schietterrein Doornspijkse Heide (het verbod op de kaart om de Overste Wanninkhofweg in te rijden blijkt helaas helemaal te kloppen, maar een kilometertje verder langs de autoweg begint alweer een bospad) gaat het op Heerde aan, waar de zandgrond en het bos na een laatste uitbarsting van reliëf (de Renderklippen) abrupt overgaan in een rivierlandschap, al kilometers voordat de IJssel werkelijk in zicht komt. Tegelijkertijd is ook de drukte weg. De dagjesmensen op hun fietsen, de campings, de vakantiedorpen, het lijkt een ander, ver verwijderd land als je door het boerenland fietst, door piepklein Vorchten en de bordjes volgt naar het autoveer, over een almaar doorkronkelende route die pas op het laatst lijkt te bedenken dat hij toch heus naar de IJssel zal moeten. Vlak voor het veer ligt een enorme hoop van de akker bijeengeveegde stoppels te branden. Dat soort dingen mag tegenwoordig niet meer, boer, maar je moet er toch niet aan denken die geur nooit meer te ruiken, vermengd met de vochtige avondlucht van een warme aprildag.

De grote plaatsen van de IJsselvallei liggen allemaal aan de overkant, maar zodra je door die 'corridor' heen bent gereden, overvalt je weer diezelfde stilte. Hier en daar gaat het asfalt zelfs over in klinkers, dat kom je buiten de stad toch niet veel meer tegen. De stilte blijft tot in Heino, waar een 'summercamp' trots vermeldt dat het groter is dan welk ander jeugdoord in Nederland ook.

Tegen die tijd neemt het bos alweer in belang toe. Dat deze route dwars door Nederland vervolgens over Dalfsen gaat, over een niet eens zo heel stille weg, komt door heimwee naar de hellingen van de Veluwe, of eigenlijk naar nog verder weg gelegen hellingen, te lang al niet meer befietst. Op een Michelinkaart wekt een weggetje met een groen randje (dat wil zeggen: mooi traject) dat met zoveel overgave kronkelt maar één associatie: lekker klimmen!

Maar dat is niet echt het geval. Het is wel een aardig stukje, en aan het eind van al die kronkels ligt zelfs een stukje heuvel, maar de kronkels zijn vlak en de weg snijdt zonder omhoog te gaan dwars door die heuvel heen. En daar ligt dan, pal voor de Vechte, het station van Dalfsen, waar prachtige nieuwe diesels stoppen. Genoeg voor deze vroege lentedag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden