Van de Avenue Berlioz naar de Sainte Chapelle

Wie in Parijs zoekt naar een imposante boulevard, een opvallende place of desnoods een brede avenue die de naam van Hector Berlioz draagt, komt bedrogen uit. De grote visionaire componist, een van de origineelste en invloedrijkste die Frankrijk heeft voortgebracht, moet het doen met een eenvoudige rue. En die gewone straat ligt dan ook nog onopvallend in het zestiende arrondissement, ergens bij Porte Dauphine, eindpunt van metrolijn 2.

Daar in die buurt zijn ook Weber, Le Sueur en Lalo met een straatnaam vereerd. En al die straten komen uit op de iets grotere die het bordje Pergolesi kreeg - of liever Pergolèse zoals die onverbeterlijke Fransen zeggen. Daarmee is het daar nog geen chique componistenbuurt. Die vind je meer rondom het Palais Garnier, de oude Opéra, waar de straten van Halévy, Auber, Gluck, Meyerbeer en librettist Scribe elkaar belangrijk liggen te kruisen.

En toch is er in Parijs een heuse Avenue Berlioz, alleen op een onverwachte plek: het kerkhof van Montmartre. Elke toerist gaat natuurlijk naar dat andere kerkhof, dat van Père-Lachaise. Ook mooi. Maar het Cimetière de Montmartre is nog aparter, ligt nog meer middenin de stad en herbergt op zijn minst evenveel beroemdheden.

Daar liep ik dus tevreden over de Avenue Berlioz. Natuurlijk ligt aan die dodenallée ook de meester zelf. Zijn graf heeft een zwartmarmeren update gekregen en is makkelijk te vinden. Het lokaliseren van andere muzikale grootheden ging wat lastiger. Je kunt bij de ingang wel een plattegrondje krijgen, maar de roemruchte graven zijn nogal globaal aangegeven.

Soms was het wel een kwartier zoeken naar een graf, terwijl je er bij wijze van spreken al overheen gebanjerd was. Maar ik versaagde niet en kon uiteindelijk alle vooraf geselecteerden op mijn kaartje wegstrepen. Van Offenbach en Delibes, via Adam, Sax en Halévy naar danser Nijinsky en zangeres Pauline Viardot. De oorspronkelijke dame aux camélias (vereeuwigd door Dumas en Verdi) ligt er trouwens ook.

Het was de eerste keer dat ik er ronddwaalde, maar ik was daarna voor de zoveelste keer in de Sainte Chapelle. Steeds weer moet ik dat wonder van gothische bouwkunst met die onvoorstelbaar langwerpige glas-in-loodramen zien. Je kunt je er aan blijven vergapen. Ooit was de kapel onderdeel van het paleis van de Capet-koningen, nu ligt er een ander paleis omheen: dat van Justitie.

Terwijl mijn ogen zich vergapen klinkt in mijn oren steevast muziek van Marc-Antoine Charpentier, die er rond de eeuwwisseling van 1700 kapelmeester was. De majestueuze 'Missa Assumpta est Maria' of het oratorium 'Judicium Salomonis' werd speciaal voor die bijzondere ruimte geschreven. Een rue Charpentier is er niet. Zijn graf lag ooit in de kapel, maar is geruimd. Charpentiers muziek echoot evenwel tussen die ragfijne en metershoge ramen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden