Van Daniëlle's moeder mocht ik een aantal dingen uitkiezen

Welk voorwerp staat op een ereplaats in uw huis, wat neemt u beslist mee als er brand uitbreekt? Misschien is het niet eens het kostbaarste wat u heeft. Vaak bepalen herinneringen en emoties wat ons dierbaarste bezit is.

Pluche knuffelhondje van: Lobke Rooswinkel (36)

In bezit sinds: 1988

Aanschafwaarde: 5 gulden

"Dit is het knuffeltje van Daniëlle, het hartsvriendinnetje waarmee ik vroeger altijd speelde. Bescheiden, wit met een paar bruine vlekjes. Knuffels van nu zouden misschien zachter zijn, of fancier.

Daniëlle werd in 1987 ziek en overleed drie maanden later. Wij hadden een grote tuin, de hare was een van de tuinen die eraan grensden. We deden alles samen; op straat spelen, naar school lopen, we maakten tekeningen en knipsels, deden toneelstukjes. We stuurden elkaar briefjes met de tekst 'Jij bent mijn allerbeste vriendin'. Als achtjarige kabouters gingen we samen naar scouting-zomerkamp. Ik weet nog dat we het er een keer over hadden wie van ons het eerste dood zou gaan. We konden dus ook heel serieus zijn. Op die leeftijd raak je niet zomaar met iedereen bevriend. Het best friends forever-gevoel, zoals ze dat nu zouden noemen.

Volgens mij was het onbekend wat voor ziekte ze had. Eerst lag ze in het ziekenhuis van Roermond, vlakbij ons dorp. Daar ging ik wekelijks bij haar op bezoek. De laatste weken lag ze in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Rotterdam, maar daar mocht ik haar niet meer bezoeken. Ik denk nog weleens terug aan de avond dat ze gestorven is. Ik zag mijn moeder met betraand gezicht in de badkamer en wist eigenlijk wel wat er aan de hand was, maar ze vertelde het me pas de volgende dag, om me nog een nachtje te sparen. Na de begrafenis ben ik nog maar één keer bij haar ouders geweest, samen met mijn moeder. Ik mocht een aantal dingen uitkiezen. Ik weet niet waarom ik speciaal dit hondje koos.

Haar ziekbed vond ik heel spannend en onduidelijk. Ik zag wel dat ze er steeds slechter ging uitzien. Wat me altijd is bijgebleven is dat iemand iets zei over dat haar nagels niet meer groeiden. Geen idee of dat waar is, maar daardoor heb ik zelf ook de neiging om naar mijn nagels te kijken als ik me niet zo goed voel: 'O, dat groeit nog prima.'

Dertig jaar later herinner ik me ook de opluchting toen het eenmaal voorbij was. Uit schuldgevoel heb ik dat toen diep weggestopt. Haar ouders zijn snel daarna uit elkaar gegaan en verhuisd.

Het hondje staat nu op de rand van mijn bed. Het herinnert mij aan de onbevangenheid die ik als kind had. Spelen was vroeger ontzettend belangrijk voor me. Door Daniëlle's dood ben ik dat speelse en onbevangene een beetje kwijtgeraakt. Toen ik me daar als student bewust van werd, ben ik improvisatietheater gaan doen. Ik geef nu trainingen aan ouders om kinderen spelenderwijs te leren dat alles wat ze voelen oké is. Doordat ik me zo schuldig voelde over mijn tegenstrijdige emoties, ben ik erg lang een rouwend kind gebleven. Ik denk dat de dood verschrikkelijk is, maar ook iets brengt. Er komt een scala aan emoties vrij, en die er mogen er allemaal zijn."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden