Van basklarinet tot contrabas

Met de hoesjes van de uitgaven van Turtle Records zit het wel goed. De laatste twee releases, de Maarten Ornstein-cd & W.A.R.P. MUSIC ENSEMBLE (TR0007) en Tony Overwaters OP (TR0008), zijn verpakt in kartonnen hard-cover doosjes met een fraaie inlay met foto's en verhelderende verhaaltjes.

Met de muziek zit het ook wel goed - en pas in de laatste plaats vanwege de superieure opnamekwaliteit van Turtle Records. Maarten Ornstein timmert al jaren als (bas)klarinettist aan de weg in de jazz- en geïmproviseerde muziek. De bezetting waarmee hij zijn debuut-cd maakte, bestaat uit vijf blazers - veel (bas)-klarinetten, maar ook fagot en de 'c-melody' saxofoon. Dat slagwerker Joshua Samson en (in twee stukken) mezzosopraan Xenia Meijer bijdragen leveren verandert niet veel aan de indruk hier van doen te hebben met een variant op een saxofoonensemble. Dat Ornsteins cd die noemer ontstijgt, heeft natuurlijk alles te maken met de overheersend warme, aangenaam donkere klankkleur van de klarinetten, maar vooral met de kwaliteit van Ornsteins composities. Grenzen erkent hij daarin niet. Hij maakt gewoon moderne muziek, gebaseerd op jazz, maar ook op kamermuziek, folk en wat al niet meer. Dat hij daarbij put uit het verleden, maakt het geenszins minder actueel.

Ornstein speelt ook mee op Tony Overwaters 'Op'. OP, zo noemden zijn vrienden de legendarische Amerikaanse bassist/cellist Oscar Pettiford. Overwater speelt alleen contrabas, maar is een grote fan van de in 1960 op 37-jarige leeftijd overleden OP. 'Op' bevat stukken van Pettiford, de standard 'Stardust', een stuk van de bassist waaraan Overwater het zijne toevoegde ('OP'), en een transcriptie van een van Pettifords cellosolo's.

Het resultaat is meer dan een simpele hommage, omdat de stukken niet simpelweg worden nagespeeld, maar een tamelijk tijdloos jasje krijgen aangetrokken. Overwater maakte 'Op' met Ornstein en drummer Wim Kegel. Op enkele nummers wordt het trio bijgestaan door Ernst Reijseger op cello en Ack van Rooyen op flugelhorn. Met name de stukken met Van Rooyen mogen er zijn, met 'Bohemia After Dark', waarop ook Reijseger speelt, als hoogtepunt.

Bassist Bert van Erk was jarenlang het anker van de vele groepen die saxofonist Gijs Hendriks in Utrecht leidde. Sinds hij op eigen benen staat (na een ruzie met Hendriks vestigde hij zich in Groningen) heeft hij zich muzikaal behoorlijk ontwikkeld. Luister maar naar DEINING (Sizecd2002; te bestellen op 0595-551371), ook al gestoken in zo'n fraai kartonnen doosje, die hij maakte met zijn sextet Bert's Breeze. Daarop laat Van Erk horen het soms wel erg voorspelbare bebop-repertoire van vroeger geheel achter zich te hebben gelaten. De composities klinken fris en verrassend eigentijds; en de arrangementen laten de kwaliteiten van de musici goed uitkomen. Een plezierige verrassing is Mathilde Marlon, een veelzijdige en avontuurlijk aangelegde zangeres met een jazzy stem. Verder moeten gitarist Winfred Buma en saxofonist Janfi van Strien genoemd worden. Het heeft even geduurd, maar met Bert's Breeze heeft Bert van Erk het eindelijk voor elkaar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden