Van Baarle nog niet rijp voor podium

wielrennen | Normaal staat hij in de sprint zijn mannetje, maar in de Ronde van Vlaanderen had Dylan van Baarle op het laatst geen kracht meer in zijn benen.

"Hé pik, goed gekoerst", zei Niki Terpstra toen hij zijn acht jaar jongere landgenoot Dylan van Baarle vaderlijk bij zijn schouder greep. Terpstra liep vervolgens richting het podium van de Ronde van Vlaanderen voor de plichtplegingen, Van Baarle voor een moment verbaasd achterlatend. "Dit doet mij echt wel wat hoor", zei de jonge Nederlander terwijl hij naar adem hapte.


Van Baarle was nog geen minuut eerder in de sprint geklopt door Greg van Avermaet en diezelfde Terpstra. Die inspanning perste het laatste stukje energie uit de kopman van het Amerikaanse Cannondale. Hij schoof zijn fiets onder zijn zitvlak als leunstoel en ritste zijn geel-groene teamshirt open alsof het hoogzomer was in Oudenaarde.


"Ik ben helemaal kapot nu. Die laatste vijf kilometer had ik niets meer in de benen. Normaal kan ik mij nog wel focussen op een sprint, maar nu was het echt op", zei Van Baarle terwijl het besef van een vierde plaats langzaam begon in te dalen.


Van Baarle had zich als een gemankeerde Vlaamse leeuw alsnog de wedstrijd ingevochten. Tot aan de Muur van Geraardsbergen, die na een afwezigheid van zes jaar weer opgenomen was in het parcours, had de 24-jarige sprinter bij lange na niet het superieure gevoel dat hem vorig jaar een zesde plaats in 'Vlaanderens Mooiste' had opgeleverd. "Ik heb vandaag heel lang achter de feiten aan gereden en moest twee keer van fiets wisselen. Mijn geluk was dat de koers al snel open werd gebroken."


Het was Tom Boonen, die op de Muur de Ronde van Vlaanderen opende met wat de beslissende aanval zou blijken. Hij kreeg onder anderen zijn nieuwe ploegmaat Philippe Gilbert mee, de gewezen klassiekerspecialist die bij Quick Step een stevige inkomensval voor lief neemt, maar wel zijn bravoure van een paar jaar geleden heeft hervonden (zie kader). Boonens tour de force dwong de voorjaarskoningen Peter Sagan en Van Avermaet tot een weinig succesvolle achtervolging, die uiteindelijk 90 kilometer zou duren.


Terwijl Boonens verschijning in zijn laatste Ronde van Vlaanderen het aantal decibellen vanuit het publiek deed toenemen, waren het zijn benen die zijn Waalse teamgenoot lanceerden op de Oude Kwaremont, 56 kilometer voor de finish in Oudenaarde. Het bleek een sterk staaltje succesvol ploegenspel, waarop de rest geen antwoord had. Terpstra en Boonen zorgden voor de rugdekking. Gilbert: "Ik ben de ploeg heel erg dankbaar. Dit is een overwinning van ons allen."


Vanwege dat ploegenspel deed Terpstra geen kopwerk bij de drie renners die een halve minuut achter Gilbert reden. Van Baarle had begrip voor Terpstra's positie. "Ik zou hetzelfde doen. We hebben misschien niet de beste relatie, maar dit is hoe het gaat in een wedstrijd."


Tactiek en geluk, bleek gisteren maar weer eens, bepaalden voor een groot deel het wedstrijdbeeld. Van Baarle zag hoe op vijf meter voor hem in de beklimming van de Oude Kwaremont wereldkampioen Sagan en olympisch kampioen Van Avermaet hard op de kasseinen stuiterden. "Ik zat net aan de andere kant. Soms zit het mee." Van Avermaet zou met een loodzware inspanning nog tweede worden. Sagan gaf er de brui aan. Minder geluk had ook Van Baarle's kopman Sep Vanmarcke. De Belg ging hard onderuit in de afdaling van de Muur.


Je kunt rustig stellen dat Van Baarle zich ondertussen thuis waant in Vlaanderen. Vraag hem echter niet of hij ooit zal winnen. Dat vindt hij veel te speculatief en prematuur. "Het gaat steeds beter. Maar de stap naar het podium is heel groot. Laat staan die laatste horde. Kijk naar Sep. Die probeert al jaren deze koers te winnen."


Van Baarle weet beter dan wie ook dat gebrek aan ervaring hem parten speelt. Zo florissant ging het niet in de aanloop naar de Ronde, gaf hij gisteren na afloop toe. Daar is gelukkig een remedie voor, lachte hij. "De ploegleider heeft mij pas nog een schop onder mijn kont verkocht dat ik lef moest tonen."

Gilbert blaast zijn carrière nieuw leven in

Er waren maar weinigen die nog in een wederopstanding van Philippe Gilbert geloofden. Een van hen is Patrick Lefevre, ploegbaas van het Belgische Quick Step. Hij raapte de 34-jarige Gilbert eind vorig jaar op nadat zijn carrière zo goed als gedaan leek. "Iedereen verklaarde me gek toen ik Philippe binnenhaalde, niemand geloofde nog in hem. Als je dan op deze manier 'Vlaanderen' wint... Een mooiere beloning voor mijn ego is er niet." De Waalse klassiekerkoning grossierde tussen 2009 en 2012 in hoofdprijzen: Amstel Gold Race, Luik-Bastenaken-Luik, Waalse Pijl en een wereldtitel. Daarna ging het bergafwaarts. Bij BMC speelde hij jarenlang de tweede viool achter Greg van Avermaet. Gilbert verdient tegenwoordig nog maar een fractie van wat hij voorheen opstreek. Maar wat zou het: "Ik heb het hier naar mijn zin."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden