Reportage

Van Avermaet maakt oude belofte waar en wint Parijs-Roubaix

Greg van Avermaet viert zijn overwinning in de voorjaarsklassieker Parijs - Roubaix. Beeld BELGA

De kleur van Mons-en-Pévèle is zwart. Niet omdat het stof op de loodzware kasseienstrook van een andere samenstelling is dan van de overige 28 secteurs pavés in de voorjaarsklassieker Parijs-Roubaix, maar omdat de koersorganisatie hiermee sinds dit jaar de zwaarte aanduidt. De vraag is of daar nou echt een kleuscodering voor nodig is? 

Winnaar Greg van Avermaet en nummer drie Sebastian Langeveld weten zonder ook wel dat de poorten van de Hel van het Noorden zich op Mons-en-Pévèle openen. De twee zaten gewoon op de juiste plek toen het brak op uitloper van de loodzware, drie kilometer lange landbouwweg waar hoekige stenen feitelijk elk plezier in fietsen ontnemen. Dat kon niet iedereen zeggen.

Voor Langeveld betekende Parijs-Roubaix de inlossing van een belofte die hij zich heel lang geleden had gemaakt. Zijn droom was een podiumplek in een “monument”, zei de 32-jarige Nederlander met schoon gezicht. Nog voordat Langeveld zijn mond kon opendoen had de verzorger van Cannondale al een washandje over het met bruine stof bedekte gezicht van een euforische Langeveld gehaald. “Ik reed hier de baan op toen ik kippenveld kreeg. In deze dag ben ik altijd blijven geloven.”

Los zand

Je kon zijn woorden als ietwat pathetisch uitleggen als Langeveld niet had gezwegen over die jaren die als los zand door zijn handen waren gegaan. “Ik ben vaak gevallen, ziek geweest, pech gehad.” Wat was hem niet bespaard gebleven, wilde hij maar zeggen. Deels kwam het onfortuin op zijn eigen conto terecht zoals die keer in 2012 dat hij in de Ronde van Vlaanderen het peloton slim af dacht te zijn door de stoep te nemen. Alleen had hij daarbij een toeschouwer over het hoofd gezien. 

Weg was zijn voorjaar waarin hij de wereld zou laten zien dat zijn winst in Omloop Het Nieuwsblad een jaar eerder geen bevlieging was geweest. “Het zat nadien altijd tegen. Ik was nooit 100 procent meer tijdens het voorjaar.” Zij zette die lijn door in de Tour de France waar hij twee keer voortijdig naar huis moest.

Het vrat aan zijn vertrouwen, gaf hij gisteren na afloop toe van de overigens snelste editie ooit van Parijs-Roubaix. Van Avermaet reed het record van Peter Post uit 1964 aan diggelen. Langeveld moest onderweg een paar keer “bijgepraat” worden. “Na het Bos van Wallers zei de ploegleider dat ik heel erg goed reed. Het zijn net even die opmerkingen die ik nodig heb.” 

Vorige week in de Ronde van Vlaanderen kondigde zich zijn stijgende vorm al aan. Pech bleek op de Taaienberg opnieuw een spelbreker. Dit keer leek het onfortuin opnieuw toe te slaan. “Ik reed lek. Gelukkig kon Tom van Asbroeck mij zijn wiel toesteken.” Verwar gebrek aan vertrouwen niet met onzekerheid, meende Langeveld. Dan was hij waarschijnlijk allang gestopt als wielrenner.

Eeuwige nummer twee

Wat vertrouwen doet en hoe dun de lijn is tussen winnen en niet winnen, deed de winnaar Van Avermaet nog maar een keer uit de doeken. Hoelang stond hij niet te boek als de eeuwige nummer twee? “Winnen is het kleine verschil in mind set. Vroeger dacht ik: ga ik dit wel winnen? Nu denk ik: ik win hier.” Het was een lesje dat Langeveld zich goed in zijn oren zal hebben gestopt. Het bezorgde de Belg een Olympische titel, Gent-Wevelgem en sinds zondag zijn eerste “monument”.

Tom Boonen had graag zijn vijfde kei opgehaald in de 115e editie van Roubaix. Het mocht niet zo zijn. De 36-jarige Vlaming die eind april nog een kermiskoers rijdt en dan toch echt stopt, had zich ondanks als zij ervaring verkeken op de kasseien van Mons-en-Pévèle. 

Tom Boonen (in het blauw) reed in Parijs - Roubaix zijn laatste wedstrijd als profrenner. Beeld Photo News

Het was zijn ploeggenoot Zdenek Sybar die het gevaar van Van Avermaet en Langeveld daarentegen wel adequaat beantwoordde. Daarmee zat Boonen echter muurvast in een scenario dat zijn ploeg Quick Step zo lang mogelijk had willen voorkomen. Boonen mocht niet, de rest van de achtervolgers wilde niet en daarmee slonk met elke kilometer in Noord-Frankrijk het geloof in een vijfde zege waarmee Boonen zich recordhouder had kunnen tooien.

Boonen restte niets meer dan het luidste applaus en aanmoedigingen langs de kant, op de wielerbaan en na de koers bij de ploegbus. “Het is wel speciaal hè”, zei hij timide. Op een overdaad aan emotie heeft niemand Boonen kunnen betrappen. Zo ook gisteren niet.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden