Van Adam en Eva tot een wasmachine op wieltjes

En toen gingen we op vakantie. Voor het eerst met een caravan achter de auto, hetgeen in mijn omgeving meewarig commentaar opriep in de trant van: 'Caravan? Maar is dat niet het begin van...?' Er hangt een zweem van hopeloosheid om de caravan heen. Caravangenieters lijken de moeite om de dood te weerstaan te hebben opgegeven om vervolgens met zo min mogelijk inspanning de weg naar het graf te vervolgen. De caravan is zo bezien een ontmaskering die de mythe dat we nooit oud worden en doodgaan op comfortabele wijze om zeep helpt. Het beviel namelijk uitstekend.

We vertrokken met een eenvoudig reisdoel: zonnewarmte in een heuvelachtig landschap met heerlijke wijn en Romaanse kerkjes in een omgeving waar je fijn kunt wandelen. Dat zou een overmoedige eis blijken.

In Langres was het negen graden. In Aix was het iets beter, twaalf graden. Buiten zitten kon je wel vergeten. Wel een prachtige zachtjes verwaarloosde kathedraal in Aix, met in de Romaanse zijbeuk een sarcofaag uit de vijfde eeuw. Christus als een antieke jongeling omstuwd door de apostelen als jonge baardige Hellenen. Het geheel omkranst door cupido's en druiventrossen. Een lichtelijk tumultueus tafereel waarin de apostelen allemaal met een hand naar Jezus reiken. Het lijkt wel een feestje, waarop niemand roept: 'O, Heer wat zijt Gij groot', maar eerder: 'Wijn! Waar is de wijn in godsnaam? Kan er wat meer wijn deze kant op?'

Buiten bleef het echter koud, dus stootten we door naar Barcelona. Aldaar konden we wat rustiger om ons heen kijken naar het campinggebeuren. Nergens een jong gezin, overal pensionado's of jubilado's, waarbij ik niet weet of die laatste term sarcastisch bedoeld is. Wat me opviel in de wasruimte waren de opvallende geluiden die buikige oudere mannen uitstoten tijdens het wassen van hoofd en bovenlichaam aan een wastafel. Luid proestend, snuivend, grommend, spuwend, gorgelend, hoestend en blazend wordt water tegen het gelaat aan gegooid. Het klonk als ongearticuleerde dierlijkheid waarin ik niet goed kon onderscheiden of het ging om territoriale waarschuwing of compenserend vertoon van voortplantingsdrift. Jonge mannen doen het in ieder geval niet of veel minder.

De uitrusting waarmee mensen zich op een camping behelpen is een verhaal apart. Zo zagen we een kleine aanhangwagen, omvang grote wc, fraai gestroomlijnd en glimmend wit gepoetst, waarbinnen zich tot onze verbazing een wasmachine en een droger bevonden! Er werd door voorbijgangers hoofdschuddend op gereageerd. Het vonnis was: 'Dit heeft natuurlijk niks meer met kamperen te maken.' Kennelijk hebben wij in ons hoofd een idee van Echt Kamperen, en dat is: jezelf met zo min mogelijk hulpmiddelen handhaven in de natuur. Adam en Eva waren dan de eerste echte kampeerders. Aan het andere eind van dit warrige spectrum zit dus zo'n wasmachine met droger op wielen.

Maar net als thuis is het huisje ook hier maatschappelijk situerend. Je hebt de Telegraaf-versie in de vorm van een barokke twee-asser met schotel, getrokken door een High Powered 4-WD Tractor die bergop met caravan nog altijd 130 haalt en die op zijn plekje wordt gemanoeuvreerd met een ingebouwde elektromotor met afstandsbediening.

Wij bungelen een beetje Trabanterig onderaan, want de onze heeft zo'n uitdrukdak en wordt getrokken door een nijver middenklassertje, mix van Trouw en Volkskrant zou ik zeggen. Maar wacht, er is nog ruimte onder ons, gelukkig. De vouwwagen. Toonbeeld van falende oversteek naar vakanties zonder kleine kinderen en mij als zodanig zeer sympathiek, want zo'n leuk traject is het niet.

De camper valt in een eigen categorie. Het ouwelijke is hier enigszins gecamoufleerd, maar steekt toch de kop weer op in de vele himphampjes die er aan zitten en die vader moet testen, instellen en controleren via knopjes, schuifjes, rollers en wissers: uitschuifdak - luifelcontrole - waterpassing - schotelpositie - zonnewering - aansluitingen voor water, riool, elektriciteit enz. Vooral het waterpas plaatsen kan een dagvulling betekenen op drassige grond waar je het verhogingsblokje niet op komt want je wiel begint te slippen, waarop je meer gas geeft en de zware camper fraai wegzakt in de door jou veroorzaakte blubber.

Overigens vonden we de zon 500 km voorbij Barcelona.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden