Vallon roept een eigen wereld op

JAZZ


Colin Vallon


Danse


(ECM )


****


Meerdere jazzmuzikanten laten de laatste tijd invloeden uit de minimal music toe. Vreemd is dat niet, beide genres hebben als bron onder meer repetitieve muziekstijlen uit Afrika en Oost-Azië. Opmerkelijk is wel dat een aantal bijzondere voorbeelden van deze vermenging uit Zwitserland afkomstig is: Nik Bärtsch, Plaistow en pianist Colin Vallon. Laatstgenoemde heeft een goed gelukte nieuwe cd uit. Daarin vindt hij met zijn zeer terdege trio precies het midden tussen het lyrische en losse van de jazz, en de kracht van het kleine, mits het maar herhaald wordt, uit de minimal. Net als bassist Patrice Moret en drummer Julian Sartorius timet Vallon contentieus. Daardoor wordt het gevaar van vervlakking dat de gladdere minimal nogal eens parten speelt, kundig vermeden. Ook indrukwekkend is het groepsgeluid dat vol klinkt en toch de noodzakelijke lichtheid behoudt. De rijke, ronde toon van Vallon is daarbij beslist een smaakmaker. Daarnaast valt op wat voor goede componist hij is. Slechts een nummer dat aan kunstenaar Jean Tinguely is gewijd, slaat door naar een beschrijvend soort muziek. De andere tien stukken roepen juist zelf een wereld op.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden