Vallei des doods

Jann Ruyters was filmrecensent en is nu redacteur boeken van Trouw

'Waarom zou je in vredesnaam door Death Valley rijden?", sprak onze nieuwe Amerikaanse vriend - stevig, snor, tattoos - aan de rand van het motelzwembad. We zouden de volgende dag naar Las Vegas gaan en twijfelden nog over de omweg door Death Valley. Te heet, maar wel een kans om het mythische Amerika te zien, dat van de westerns van vroeger, maar ook dat van de jonge schrijfster Claire Vaye Watkins die er onder de gloed van Las Vegas opgroeide en daar zo prachtig over vertelde aan televisiemaker Wim Brands.

"Iedereen die de vallei binnenrijdt, speelt met de gedachte wat het ergste is wat hem hier kan overkomen", zei Watkins. "Autopech en de dood", antwoordde Brands. "Maar hoe?" reageerde Watkins. Ze liet Brands de resten van een gouddelverstadje in de vallei zien en sprak met hem over de bewoners van de woestijn; mensen die ergens voor op de vlucht waren, altijd in beweging, 'steeds weer een andere zonsondergang tegemoet'.

Ontnuchterend was het commentaar van onze nieuwe Amerikaanse vriend. Wat zoek je in die gloeiendhete vallei, als er een snelweg omheen ligt die je sneller brengt waar je moet wezen?

Zijn vraag past wel bij een neiging van Amerikanen die ik in kwalijke vorm al kende uit de westerns, maar waar ik op vakantie toch ook iets moois in was gaan zien: het streven om in dat enorme, weerbarstige land van ze alle mogelijke gevaren te beteugelen. Dat ging van een bordje naast het zwembad dat zwemmen niet was toegestaan voor mensen die diarree hadden of dat net hadden gehad, tot waarschuwingen in L.A. welke weg de beste uitweg bood in geval van tsunami, en (ongevraagde!) loeiende flood alarms op je telefoon omdat er een restje orkaan Earl in aantocht was. En dan waren er nog de vele posters van letselschadeadvocaten ('Better call Aaron!') die je kon bellen als er ondanks de lichtborden ('Move over! It's the law!') op de snelweg toch niet netjes was ingevoegd.

Natuurlijk doorkruisten we de vallei, met genoeg water en benzine, en alleen een licht knagende zorg over sneller slijtende banden.

Er is maar één weg door Death Valley, die geen andere functie heeft dan de toeristen langs een souvenirwinkel vol T-shirts met mannen met lasso's te leiden. Toen we even uitstapten was het niet alleen moordend heet (52 graden) maar ook doodstil. Zo stil dat onze stemmen in de ruimte leken te zweven.

Ik dacht aan de Brabanders die twee jaar terug in een naburig park twee kilometer van hun in het zand vast gelopen auto dood gevonden werden. En aan de woorden van Watkins. Hoe we niet kunnen weten wat er precies is gebeurd. En hoe in dat niet-weten het verhaal schuilt, en de fascinatie.

In Zomertijd schrijven Jannah Loontjens en Jann Ruyters een wisselcolumn over kijken, lezen en reizen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden