Vakbond

Wij moeten het geloof ik maar eens hebben over de vakbond. Dat is voor het eerst van mijn leven en ik weet er dan ook weinig van. Dat betekent niet dat ik tegen vakbonden ben, haast ik mij te zeggen, want ik wil niet voor fascist worden uitgemaakt. Maar het hoe en wat van de vakbond is voor mij een klein raadsel, ik heb er nooit mee te maken gehad. Van de week las ik in een of ander medium 'Verdeelde FNV stemt voor pensioenakkoord'.

Wáár in deze zin moet het accent liggen, vroeg ik mij af, op 'verdeeld' of op 'voor'? Ik zou zeggen op 'voor', 'verdeeld' zijn we immers allemaal. Verdeeldheid is als het ware onze algemeen-menselijke conditie. Meestal is er iets mis als men ergens unaniem voor is.

Zo hoorde ik een dezer dagen dat de nieuwe voorzitter van de Vlaamse socialisten vrijwel unaniem verkozen was. Onmiddellijk werd ik wantrouwig en terecht, er was ook maar één kandidaat. Ja, zo kan ik het ook. In landen met eensluidende verkiezingsuitslagen is iets grondig mis. Of er zijn niet genoeg kandidaten voor het werk of er zit een naargeestige tiran op de troon. In Nederland is het dan ook overbodig te zeggen: Nederland stemt verdeeld.

Stemden ze daarentegen maar eens verdeeld in Burma of Noord-Korea! Maar bij vakbonden ligt het geloof ik anders, die hebben juist last van verdeeldheid, en dat begrijp je: ze willen een vuist maken.

Landen zonder vakbonden dien je te wantrouwen, als ik het wel heb. Mij werd eens ontraden om in een van de grootste supermarktketens ter wereld, het Amerikaanse Walmart, mijn levensmiddelen te kopen, omdat de directie daar tegen vakbonden is. Ze worden er zelfs al zenuwachtig als meer dan drie personeelsleden met elkaar staan te smoezen. Het is trouwens voor zulke directeuren niet moeilijk om de echte vakbondsman of -vrouw te herkennen, dat scheelt: welbespraakt, ferme blik, lichte tongval soms. Koot en Bie hadden er een type voor, ex-vakbondsman Aad van der Naad. Juist, die is het! Shagrokend, opruiende toon. Hij was gebaseerd op de ware vakbondsman Jaap van der Scheur.

Ik zelf heb zojuist de contributie overgemaakt voor het lidmaatschap van de VSeV, de Vereniging van Schrijvers en Vertalers; iemand zei me ooit dat je daar best wat aan kon hebben als de boze buitenwereld je winkel kwam bedreigen. Ik hoop het maar. Van sommige vakbonden hoor je nooit iets. De Bond van Nederlandse Predikanten bijvoorbeeld. Die staat, lees ik op de website, open voor alle predikanten in protestants Nederland, niettemin, protesteren doen ze nooit. Ook de KVLO, De Koninklijke Vereniging van Leraren Lichamelijke Opvoeding is een stille in den lande.

Of ze er dus verdeeldheid kennen en waar ze voor of tegen zijn, weten wij niet. Ze vergaderen ver buiten ons zicht in afgehuurde speeltuinkantines, die ze na afloop weer tevreden verlaten. Ik geloof ook niet dat minister Kamp er veel zicht op heeft, misschien zullen ze hem zelfs worst wezen. Dat zijn verreweg de spannendste vakbondjes, die van wie je het bestaan nooit had vermoed.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden