Vakantiewerk

Nieuwe fase in mijn leven. Mijn dochter heeft een vakantiebaantje, haar eerste. Ze zit achter de kassa bij Albert Heijn. Met gepaste trots vertelde ze me dat ze een bordje had gekregen met haar naam erop, de eerste vrouw op aarde. Haar vergenoegdheid straalde ook op mij af, dus toog ik op een onverwacht moment naar haar werkplek, om daar als trotse vader mijn schamele inkopen af te rekenen.

Rob Schouten

Ik zag haar bij binnenkomst al zitten, heel professioneel, geen flauw vermoeden van de eerstegraads verwantschap die een van haar klanten met haar had. Om het te vieren kocht ik allerlei dingen die normaal gesproken niet zo gauw in mijn hoofd opkomen, zoals een toiletverstuiver, etherische olieën en een autoblad. Zou ze vragen ,,waar heb je dat voor nodig?'', een vraag die een cassière zo snel niet aan een klant stelt: 'Zeg, wat denkt u daar eigenlijk mee te gaan doen.'? Maar ze vertrok geen spier. ,,Dag Rob'', zei ze en rekende af alsof ik een dagelijkse dakloze was die het met zijn daklozenkrant bekostigde biertje komt halen. De drang om iets van onze bloedband te laten merken was enorm maar ik beheerste mij en vroeg alleen ,,hoe gaat het?'' ,,Goed'', zei ze en begon de volgende klant te bedienen. Om de leemte te vullen die dit gesprek tussen vader en dochter in mij achterliet begon ik aan mijn eigen eerste vakantiebaantje te denken, aan de preimachine bij Lucas Aardenburg in Hoogeveen. Was ik toen een veelbelovend jongetje? Voelde ik al dat ik het later aan krantenlezers kwijt zou kunnen? Ik geloof het niet. Het was een stinkend baantje, mijn moeder moest na afloop mijn kleren weggooien, maar het geld stonk niet. Het was bedoeld voor de brommer die er nu maar eens van moest komen en waarvan ik meende dat-ie me niet alleen een snellere reistijd maar vooral meer aanzien zou verschaffen. Haast altijd is het begin van je loopbaan zo'n probeerseltje, anders dan in vroeger tijden, toen je vaak als leerling werd uitbesteed om verder in het bedrijf door te groeien. Mijn dochter wil geloof ik kunstgeschiedenis gaan studeren en daar heb je Albert Heijn niet voor nodig. Net zoals Lucas Aardenburg mijn carrière niet merkbaar heeft beïnvloed. Niettemin stond ik daar ooit, duwde prei in de machine en voelde de toekomst er wel aan komen, maar zonder ook maar een flauw vermoeden dat ik nog eens zo naar mijn dochter zou kijken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden