Vakantiegevoel

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Op ontelbaar veel plekken kom je nooit. Omdat je er niets te zoeken hebt

Ik ben niet in de Eifel, niet in Amsterdam en niet in één of ander vakantieland. Ik ben in Zeeland. Dat is een provincie waar ik zelden kom. Dat ik er nu ben, heeft te maken met een toneelstuk, een bewerking van de roman 'Juni' in het kader van het Zeeland Nazomerfestival. Op een boerderij in de Oranjepolder, vlak bij Arnemuiden. Bram Kwekkeboom speelt een rol in het stuk, Bram is een halve Zeeuw. Ik fietste een keer een stuk weg van de boerderij en voor ik het wist, was ik in het stadje Veere.

Dat is een heel mooi stadje dat onder de voet gelopen wordt door toeristen. Ik vertelde dat aan Bram, voor wie ik een paar zakken snoep gekocht had in een winkeltje dat 'Oma's snoep' heet, omdat Bram - zo zei hij een keer tijdens een nabespreking - erg behoefte had aan 'iets zoets' rond een uur of vijf. "Kende je Veere dan niet?" vroeg hij, met een stuk noga in zijn mond. "Welnee", zei ik. "Waarom niet?" vroeg hij. "Wat heb ik er te zoeken?" zei ik.

Wat heb ik er te zoeken, ja. Zo kom je natuurlijk op ontelbaar veel plekken nooit. Omdat je er niets te zoeken hebt. Waarom zou je, als je in een polder in Noord-Holland woont, op vakantie gaan naar een polder in een andere provincie? Dezelfde sloten, hetzelfde graan, dezelfde koeien? Wij gingen altijd naar plaatsen waar een 'berg' was of een riviertje stroomde: Holten, Lunteren, Norg, Schin op Geul. Naar een plek waar het anders was, zodat je een vakantiegevoel had. Bij mij is dat 'op-zoek-naar-geen-sloot' als kind zo ingeprent, dat ik nog steeds op plaatsen waar geen sloot is al een half vakantiegevoel heb.

In de Eifeltuin is afgelopen zomer niet veel, bijna niets, gebeurd. Begin juli werd ik acuut geveld door een darmverstrengeling, een soort koliek, waardoor een spoedoperatie met ouderwetse jaap nodig was. Na ongeveer anderhalve week revalideren mocht ik alsnog eigenlijk niets doen, niet spitten, niet tillen, niet met zware betonnen tegels sjouwen. Dat deed ik toch en had dan belabberde nachten, tot ik écht doorkreeg dat ik het domweg een tijdje rustig aan moest doen. Grasmaaien, dat deed ik wel, maar iemand anders moest dan het gras opharken, wat betekende dat ik alleen dan kon grasmaaien als er iemand was.

Daarom ben ik maar gaan schilderen, dat is een rustig werkje. Al mijn nieuwe houten vensters zijn inclusief kleur - groen - aangeleverd. Dat gaat zo in Duitsland. Maar die kleur groen ('We kunnen élke gewenste kleur aanleveren!') was natuurlijk precies een foute kleur groen, en bovendien is het matte waterverf, omdat échte verf in Duitsland verboden is. Ik schilder de deuren en kozijnen nu over met Wijzonol Antiekgroen, en het resultaat is verbluffend.

Maar nu dus een paar weken Zeeland. Voor theaterliefhebbers: het stuk is nog te zien tot 3 september. Het is prachtig. Zeeland is ook prachtig, zelfs met al die sloten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden