Vakantiebaantje

ANNIEK VAN DEN BRAND

Anniek van den Brand is redacteur van Trouw. Ze is getrouwd, heeft twee kinderen op de basisschool. Ze schrijft elke week over familie en alles wat daarop lijkt.

"Hij heeft een onewayticket geboekt naar Australië. Minstens een jaar wil hij wegblijven."

Vriendin staart even in haar glas rode wijn.

Best gek, hoor, zegt ze, als je zoon bijna het huis verlaat.

"Nu ja, eigenlijk zie ik hem nu al zelden meer. Hij werkt, hè. Allemaal voor de grote reis."

Ik denk terug aan mijn eindexamenjaar. En aan het vakantiebaantje bij ome Harrie en tante Annie. Die hadden aspergevelden zo ver het oog reikte. En van Poolse werknemers had anno 1985 niemand in Brabant nog gehoord.

Gewapend met een steekmes en een aluminiumbak voor de oogst, leerde ome Harrie me de aarden bedden minutieus af te speuren, op zoek naar dat scheurtje of die uitstulping die de aantocht van een asperge verraadden. Eenmaal boven de grond, zou de prachtige witte kop in mum van tijd paars kleuren, en daarmee geen cent meer waard zijn op de veiling.

Met wijs- en middelvinger groef ome Harrie de asperge uit. Met een krachtige haal sneed hij 'm af.

Niet gewend aan het werk, raakten de pezen van mijn wijs- en middelvinger binnen twee dagen ontstoken. Om ze te ontzien, probeerde ik de troffel, bedoeld om de gaten weer dicht te maken, vast te houden met mijn linkerhand - terwijl ik toch echt rechtshandig ben.

De huisvrouwen uit het dorp, de jongens van de agrarische school, de boerenzonen, mijn collega's kortom - ze keken op van zoveel onhandigheid. Maar ze zeiden niets.

Met een knipoog legde ome Harrie de asperges die ik voorbij was gelopen in mijn bak. "Ut goa steeds beter", fluisterde hij na twee weken nog. Bemoedigend tikte hij me op de schouders. "Ge leert het wel."

Wat ik vooral leerde was dat een vwo-diploma, een plaats op de School voor de Journalistiek en een treinkaartje naar Boedapest er hier niet toe deden.

Ik leerde dankbaar te zijn als Johan me in de striemende regen vanaf de andere kant van het aspergebed tegemoet werkte. Ik leerde hoe aardig het was als Frank zonder iets te zeggen mijn volle bak asperges verruilde voor een lege, zodat ik niet over het hele, zongeblakerde veld hoefde sjouwen.

Bijna dertig jaar later informeer ik bij vriendin wat voor baantje haar zoon heeft. "Vakken vullen bij Albert Heijn", zegt ze. "En 's avonds taco's bezorgen. Nu ja, het is voor het geld, hè. Want wat heb je daar verder aan?"

"Het lijkt mij heel gezond", zeg ik.

a.vandenbrand@trouw.nl

undefined

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden