Vakantie is lezen!

Elk jaar maken wij vakantieplannen, heerlijk. Soms is dat nog leuker dan de vakantie zelf.

Joost van Velzen

In de voorpret is alles perfect en het is ook altijd mooi weer. Elk jaar maken wij een plan voor een verre reis; vorig jaar wilden we naar Hongarije, met de caravan. De route was helemaal uitgestippeld en via het Internet had ik de campings voor de tussenstops genoteerd. Het avontuur lonkte en vol goede moed én volgepakt gingen we op weg; ¿t was inderdaad prachtig mooi weer.

Onze eerste stop op dit soort reizen is altijd in Baarn, de camping De Zeven Linden; daar strijken we neer na de eerste kilometers vanuit Haarlem. Even lekker dat kampeergevoel krijgen, de boslucht ruiken en in gesprek komen met de caravan. Zo ook vorig jaar. ¿s Avonds, bij een lekker glaasje wijn, keken mijn vrouw en ik mekaar aan en hadden beiden hetzelfde idee: we gaan hier niet meer weg. En we bleven de hele vakantie in Baarn, net als de jaren daarvoor.

Dit jaar doen we het anders; het plan is Tsjechië. En de eerste stop is gepland op een mooie camping in Oosterbeek aan de Rijn bij Arnhem. Daarna trekken we door Duitsland en willen uiteindelijk in de omgeving van Praag terechtkomen. Het plan ziet er goed uit; ik heb een mooie route uitgestippeld met 4-sterren campings voor onderweg. Het blijft echter altijd onzeker wat er tijdens die eerste halte gebeurt: gaan we door of blijven we hier? Het zal mij benieuwen of we dit jaar het land uitkomen. Dat zou de eerste keer zijn in al die jaren.

Voor het geval dat we in Oosterbeek blijven heb ik een alternatief plannetje gemaakt voor allerlei leuke dagtrips; één van die trips is een nostalgisch uitje naar het Ruhrgebied. Het Ruhrgebied? Ja, ik heb een speciale voorkeur voor dat stukje Duitsland; het is een bijzondere omgeving met veel herinneringen aan mijn vroegere verblijf in de Kohlenpott, zoals ze daar zeggen.

De gashouders, mijntorens en fabriekscomplexen zijn er nog steeds; maar ze zijn nu mooi gerestaureerd en hebben een museumfunctie. Ik wil daar opnieuw eens 'n kijkje nemen. De steden stralen nog steeds geen vrolijkheid uit, maar d¿r is wel sfeer. Intussen rukt het groen op en aan de zuidflank van het Ruhrgebied zijn prachtige terrassen langs de Baldeneysee en vanaf Villa Hügel heb je een geweldig uitzicht. Ik hou een beetje van dat gebied en ik ben niet de enige‿‿‿‿.Lees verder!

Niet ver achter Duisburg, even voor Oberhausen, op een plek waar het silhouet al te zien is van grote industriële ondernemingen, leidt de weg door groene oeverweiden, leidt een brug over een aardige middelgrote rivier, die door een blikken bord als Ruhr wordt aangeduid. Midden op de brug, tegen de voorschriften, stopt een kleine auto waarvan het dak met kampeercomfort is bepakt: tentzeilen, bamboestokken, kookgerei, stoelen, dichtgeklapt; kampeercomfort waarvan werd genoten aan de Cote d¿ Azur, genoten in Venetië, in Zwitserland en tijdens de terugreis langs de Rijn; drie weken vakantie in contreien waar hoogovens zijn noch kolenmijnen. De kleine auto is beplakt met stickers uit Chamonix en Genua, van de Lorelei en de Drachenfels. Binnen schommelt een met boombast omvlochten rode-wijnfles: een souvenir uit Italië.

Uit de auto, die even voor het bondige bord Ruhr is blijven stilstaan, stapt een jonge vrouw; ze is ongeveer dertig jaar oud, modieus gekleed, slank, blond; ze loopt naar de brugreling, leunt over de ijzeren stang, kijkt omlaag naar de rivier, heft vervolgens snuivend het hoofd, maakt zich los van de reling, loopt naar de auto, stapt in, en de auto rijdt langzaam weer door.

"Wat was er aan de hand?" vraagt de man aan het stuur.

“O, niets," zegt de vrouw, die net met nuchtere beslistheid haar zonnebril opbergt. “Er was niets aan de hand, ik wilde alleen zien, wilde ruiken of we echt thuis zijn."

"Waarom juist hier?"

"Omdat het hier begint," zegt de jonge vrouw, "hier begint het licht te veranderen, hier smaakt de lucht bitter, worden de huizen donker, en hier praten de mensen zoals ik praat. En ik ben uitgestapt omdat ik even alleen wilde zijn, jou mijn ontroering niet tonen."

"Ben je ontroerd?"

"Ja, Ik ben blij dat ik weer thuis ben, ik was al die schoonheid en die blauwe hemel een beetje beu."

Hoofdschuddend rijdt de jonge man richting Oberhausen.

“En al die sneeuwwitte bergen, die meren, die schone dorpjes, ik had het geen twee dagen meer uitgehouden; en die barokkerkjes daar beneden, zoveel goud, zoveel gips, zoveel lieve engeltjes; nee, ik zal blij zijn als ik vanavond met jou in de bios zit, in die oude, beneden op de hoek van de Bochumer Strasze."

"Uitgerekend daar?"

"Uitgerekend daar wil ik zitten en wil ik de mensen ruiken, en na afloop wil ik een pilsje en een borrel drinken in die kroeg beneden op de hoek bij Wiehagen."

"Daar?"

"Ja, daar. Ik wil echt goed weten dat ik weer thuis ben. Ik wil naar grootvader, naar zijn volkstuintje achter de cokesoven, wil zien of de tomaten rijp zijn geworden en de konijntjes vet. En hij moet me vertellen of de duiven die hij naar Brussel heeft gestuurd allemaal zijn teruggekomen. En ik zal me door tante Else op de koffie laten vragen en al het geklets en gekeuvel aanhoren, over Anita en Willi en‿"

"Word nou maar niet romantisch," zegt de jonge man glimlachend.

"Ik wil immers alleen maar weten," zegt de jonge vrouw, "dat ik echt thuis ben."

Langzaam stuurt de rustige jonge man de auto door Oberhausen.

Deze mooi beschreven thuiskomst las ik in het boekje Stadslandschappen van Heinrich Böll. Onze vakantie moest nog beginnen en ik dacht bij mezelf: mijn ideale vakantie is lezen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden