Vaders zijn beter af

Sommige moeders zijn liever vader. Die zitten tenminste niet zo dicht op hun kinderen. Toen Ally Smid kinderen kreeg, wilde ze ook de stoerdere partij worden.

'Ik zou wel vader willen worden." Ik sprak het hardop uit toen ik de dertig was gepasseerd, een lieve man had (die niet kon koken) en klaar was voor een kind. Het zwanger worden en bevallen, dat leek me bijzonder. Mijn verzuchting sloeg vooral op de periode daarna. Lief, zo'n lijfje, maar ik wilde er niet zo dicht op zitten, wat meer de stoerdere partij zijn, niet zo veel zorgtaken hebben, wat meer op de buitenwereld gericht zijn in plaats van op de zandbak.

Je aandacht volledig richten op waar je op dat moment mee bezig bent, schotten zetten in je hoofd - waar mannen beter in zijn - ik heb de afgelopen jaren drie vrouwen meegemaakt die het echt konden. Ze hadden alle drie drie kinderen. De een deed iets hoogs bij Douwe Egberts, de tweede bij een krant, de derde was daar verslaggeefster.

Ze werkten alle drie zeker veertig uur per week. Zelf ging ik juist tijdelijk minder werken toen de kinderen klein waren. Het was de remedie om collega's niet met mijn thuisgedoe te belasten en zo nu en dan nog een uurtje voor mezelf te hebben.

Sinds een paar jaar is er weer ruimte in mijn hoofd, de kinderen zijn groot. Toch vertoon ik nog steeds verschijnselen waar geen vader last van heeft. Ik kan bij het inslapen bedenken dat de vriend van mijn zoon, die de volgende dag komt eten, niet moet vergeten zijn bril mee te nemen - omdat ik weet dat hij 's avonds last krijgt van zijn lenzen. Dan stuur ik hem de volgende ochtend ook nog een appje over die bril. Dat is lief, maar het gaat wel ver.

Maar ik verdraag het niet als ik hem bij ons op de bank een Champions League-wedstrijd zie kijken met pijnlijke ogen. Ik weet hoe het voelt.

Met sinterklaas kreeg ik een paar jaar geleden een zelfgemaakte pop met zo veel kleren aan dat het arme kind bijna uit elkaar barstte. Bestraft door het kroost. Ik was altijd bang dat de kinderen het koud hadden. Eigenlijk nog steeds. Doe een muts op en zo. Vreselijk.

Ik wilde ook hun tere kinderzielen beschermen tegen films met te hard geluid en heftige beelden. Zo heb ik ze na vijftien minuten meegesleurd uit de bioscoop bij 'Alles is liefde'. Wat een herrie, en Michiel Romeyn begon als Sinterklaas luidkeels te verkondigen dat hij niet bestond. Mijn jongste (toen acht) geloofde nog en ik wilde die mythe nog even in stand houden. De oudste is er nog steeds verontwaardigd over, ze heeft de film inmiddels al vijf keer gezien.

Denken te weten wat je kinderen voelen, het is een handicap. Daar had NRC-filmjournalist Coen van Zwol geen last van. Hij schreef laatst dat hij zijn autistische zoon al vroeg mee naar de bioscoop nam, in de hoop van hem ook een cinefiel te maken. Geen moeder zou het toch in haar hoofd halen? Ik in elk geval niet. 'Mijn audiboy zat vroeger bij de begintitels al dubbelgevouwen in zijn stoel, heen en weer wiegend, handen over zijn oren. Hij zat de ellende uit, de held', schrijft Van Zwol. Allemaal voor pappa.

Bij heftig nieuws zorgde ik er juist altijd voor dat de kinderen niks zagen. Toen de Twin Towers in 2001 werden doorboord, was de oudste vier. Ik ontkende de eerste berichten, zette vervolgens de tv niet aan, maar ging naar de keuken om alles op de radio te horen. Met de deur dicht. Die neiging heb ik eigenlijk nog steeds. Terwijl zij alle rampen en aanslagen tientallen keren in alle details zien langskomen op hun smart- phone.

Het dieptepunt van mijn moederschap heb ik al bereikt. Mijn dochter wist laatst echt niet wie er op haar verjaardag moesten komen - die paste niet bij die, enzovoort. Ze was drie aparte party's van plan. Met haar hartsvriendin bedacht ik een surpriseparty. De groepsapp telde driehonderd berichten - tot de groep, uit al haar werelden, compleet was, was ingepraat en tot enige activiteit was aangezet.

Toen mijn dochters stress z'n hoogtepunt naderde, de verjaarsdatum in zicht kwam en ze nu toch echt met het grote uitnodigen wilde beginnen, zei ik zo langs mijn neus weg met een glimlach dat er misschien wel wat geregeld werd. Ze dacht drie seconden na. Als blikken konden doden. "Ik wilde altijd al een surpriseparty, en nu heb jij het verpest."

Dat had haar vader niet gedaan. Hij was met heel andere dingen bezig. En terecht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden