Vader en zoon Krabbé in ijzig relatiedrama

Ik piekerde me suf over de vraag waaraan 'De man met de hamer' (RTL 4) me deed denken, maar na aflevering drie was ik er uit: het is een soort 'Toen was geluk heel gewoon', maar dan zonder geluk. Het huis van veilingmeester Arend (vandaar die 'hamer') is, zoals in 'Toen was geluk...', een zoete inval, met dit verschil dat niemand er écht welkom is. Het liefst zit Arend (Jeroen Krabbé) in z'n eentje. Lekker te mokken.

Daar komt echter weinig van. Dan staat z'n werkster Greetje (Olga Zuiderhoek) weer voor de deur, dan haar man Tonnie (Michiel Nooter) of een toevallige voorbijgangster die door een man bij de bushalte is gemept, nadat ze die man had willen 'verlossen' van een lieveheersbeestje dat in z'n hals dreigde te kruipen. Ja, het zijn curieuze geschiedenissen daar rond dat veilinghuis. De wonderlijkste is wel die van Arends zoon Kasper.

Na 21 jaar afwezigheid valt hij plotseling bij z'n pa binnen. Waar komt deze gladde jongen ineens vandaan, waarom draagt hij zo'n rare pruik en wat heeft hij al die tijd uitgespookt? En vooral: waarom heeft z'n vader zo'n hekel aan hem? Zo erg zelfs dat hij ontkent dat Kasper zijn zoon is. Welk drama heeft zich in dit gezin afgespeeld, wat is er met de moeder gebeurd? Je hebt voortdurend het gevoel dat Kasper (een niet onverdienstelijk acteerdebuut van Krabbé's zoon Martijn) de boel belazert, maar hoe crimineel is hij echt? Tergend langzaam worden deze vragen ontrafeld, en dat maakt de serie het kijken waard. De tegenstelling in Arends karakter (bot, maar toch ook deugend en naïef) is spannend. Je weet: eens zal zijn ijzige vaderhart ontdooien. De eerste barstjes zijn al zichtbaar.

Minder boeiend zijn de verwikkelingen in het belendende volkskoffiehuis van Greetje. Zij en Tonnie slepen een groot aantal jaren huwelijksgeluk met zich mee, wat zich uit in allerlei langdradige ruzietjes. Zoals: 'Van wie heb je dat bosje bloemen gekregen?' en 'wanneer ga je dat kamertje nou eens behangen?' Een beetje flauw allemaal, al moest ik wel lachen om Greetjes ontboezeming dat ze graag boodschappen doet, omdat ze dan 'zo goed over haar innerlijk kan praten'. Vooral met de banketbakker. Die erg ruimdenkend is.

Diezelfde tongue in cheek-achtige humor zit in 'Doris', het scenariodebuut van Roos Ouwehand op Net 5. Let vooral op de voice-overs. 'Ik heb veel om dankbaar voor te zijn', horen we titelrolspeelster Tjitske Reidinga zeggen, 'twee gezonde kinderen en een dagcrème met zestien verzorgende elementen.' Je hoeft niet eens het droogkomische, licht melancholische gezicht van Reidinga erbij te zien om dit amusant te vinden.

Zoals in 'De man met de hamer' gaat het ook in 'Doris' om een alleenstaande ouder met kind(eren). Alleen is de toon veel minder rauw. Doris is het type vrouw dat de dips in haar leven overwint met een overdadig kerstdiner in een restaurant of de aanschaf van ijzingwekkend hoge rode pumps. Een echte feelgood-serie, al heeft Doris een nogal bemoeizuchtige moeder (Monique van de Ven), van wie je op het eerste gezicht een afkeer hebt. Wel een echte vrouwenreeks. Is 'De man met de hamer' leed voor het hele gezin, 'Doris' zou wel eens kunnen uitgroeien tot een 'Sex and the city'-achtige rage in vriendinnengroepen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden