Vader en winnaar blijft valpartij na finish bespaard

SAN REMO - Maria Vittoria, het arme kind, zuchtte een Italiaanse journalist met verwijzing naar het recente vaderschap van Maurizio Fondriest. Maria heten ze allemaal al in Italie en voor Vittoria is het dan maar te hopen dat ze geen 'born loser' is, zoals pappie een aantal jaren in zijn wielercarriere. Maar met hem lijkt het nu op rijpere leeftijd toch allemaal goed te komen.

De 28-jarige winnaar van Milaan-San Remo gebruikte zijn triomftocht in de eerste voorjaarsklassieker overigens niet om inspiratie op te doen voor het bedenken van een paar welluidende voornamen voor zijn dochter. Via een echo wist het ouderpaar al enkele weken dat het gezinnetje rond de eerste lentedag zou worden uitgebreid met een meisje. Uiteindelijk zo'n 24 uur te vroeg, exact om 03.23 uur in de vroege zaterdagochtend, bracht moeder Ornella in het ziekenhuis van Cles de 3460 gram wegende Maria Vittoria ter wereld. En omdat papa Fondriest op die feestelijke dag in de chaos van San Remo al voor de zesde keer dit seizoen de concurrentie voorbleef, zal het kleintje door de familie ongetwijfeld worden geknuffeld en gekoesterd als een bambina particolare.

Het was overigens maar goed dat Fondriest vlak voor de top van de Poggio over de ontsnapte Gaston heensprong, solerend de afdaling naar de Corso Cavallotti inzette en een kleine voorsprong op het eerste van de twee pelotons conserveerde. Terwijl Ornella 's ochtends alweer de kraamkamer mocht verlaten, was het niet denkbeeldig geweest dat zij in een andere hoedanigheid het ziekenhuis weer had moeten binnengaan. Als bezoekster van haar echtgenoot, die op de plotseling remmende auto van wedstrijdleider Carmine Castellano was geknald. Dat lot bleef de winnaar bespaard, al was Fondriest ongewild wel de aanleiding van het tumult vlak achter de finishlijn. Welgeteld 39 fotografen en enkele cameramensen van de RAI vingen de held onmiddellijk na de streep op. De chauffeur van de jurywagen moest wel meteen op de rem staan om erger te voorkomen, maar realiseerde zich in dezelfde seconde dat hij daarmee een ander slagveld zou aanrichten. De met een snelheid van zeventig kilometer per uur over de finish sprintende achtervolgers van Fondriest konden het motorische monster onmogelijk ontwijken. In die zin viel het nog mee dat alleen Colotti met kneuzingen aan de zijkant naar het ziekenhuis moest worden vervoerd. De meeste andere slachtoffers kwamen er met wat schaafwonden nog redelijk van af.

Iedereen sprak er schande van. Mario Cipollini koelde zijn woede door met zijn fiets de achterruit van de auto te verbrijzelen. Anderen waren niet te beroerd wat blikschade aan te richten. "Voor hetzelfde geld vallen er doden," sprak Steven Rooks (15e, na Verhoeven - 12e - de op een na beste Nederlander) en betastte zijn bloedende linker elleboog. Als Milaan-San Remo niet een grote reputatie zou bezitten, liep de Primavera een reele kans volgend jaar van zijn status van wereldbekerwedstrijd te worden beroofd. Want zeker aan koersen van dat kaliber stelt de UCI hoge veiligheidsnormen. Voorzitter Verbruggen van de internationale wielerunie was evenwel niet aanspreekbaar om commentaar te geven. Hij verblijft in Australie.

Belevenissen

Terwijl een groot deel van het morrende peloton zich naar het vliegveld van Nice haastte, moest Fondriest eerst in geuren en kleuren zijn verhaal doen, voordat hij zich naar Cles kon begeven om de kleine Maria Vittoria in zijn armen te sluiten. Later, als ze van papa's belevenissen op de hoogte is gesteld, zal ze zich ongetwijfeld afvragen waarom ze niet Francesca is genoemd. De trotse vader was als beginnend wielrenner helemaal idolaat van zijn provinciegenoot Francesco Moser. "Ik ben het prototype van Moser," riep de jonge Trentijn in 1987, zijn eerste profjaar, en handelde daarnaar. Hij kopieerde de voorbereiding van zijn idool en reed de koersen, die de wijnboer/fietsenmaker en nog veel meer wereldberoemd maakte. Pogingen om in dezelfde ploeg terecht te komen, mislukten jammerlijk. Ook de successen hielden geen gelijke tred met de verheven ambities. En wederzijds was de liefde al helemaal niet. Nog niet trouwens. Als Moser anno 1993 een ploeg zou mogen samenstellen, zou hij Cipollini als boegbeeld gebruiken en talentvolle jongeren van het kaliber Bartoli een kans geven.

Niet in het minst 'dank zij' de verderfelijke invloed van zijn vader en broer, die op een hinderlijke manier penetreerden in de ploegen waarvoor Maurizio reed, maakte Fondriest zijn beloftes nooit waar en wachtte Italie vergeefs op de kennismaking met het wonderkind, il bambino particolare, waarvoor zijn familie hem publiekelijk versleet. De omstreden wereldtitel van Ronse (1988, Criquielion en Bauer reden elkaar in de hekken, de twee procederen nog steeds) gaf hem geen erkenning in Italie, omdat de bevestiging uitbleef. Met een gemiddelde van slechts vijf overwinningen per seizoen vluchtte hij voortdurend in excuses en mooie praatjes. En de arme Fondriest werd helemaal tot paria verheven, toen hij in 1991 een contract bij Peter Post tekende. Dat laatste was wel het beste dat hem overkwam. De familie werd op slag monddood gemaakt - in het systeem Post is geen ruimte voor bemoeizieke prive-coaches - en bovendien leerde Fondriest grondig het vak.

In de klassiekerperiode werd de familie Planckaert zijn tweede thuis. Ook zaterdag, op die giornata particolare, zwaaide hij zijn vroegere ploegleider alle lof toe. "Bij Post, Planckaert en De Rooy heb ik geleerd mijzelf te zijn. Planckaert heeft mij op het gebied van verzorging, concentratie en motivatie de ogen doen openen. Van renners als Sergeant, Nulens en Ludwig leerde ik het koersinzicht ontwikkelen. Dat ik Milaan-San Remo win, is voor een groot deel aan Planckaert te danken. Ik kan iedere Italiaanse wielrenner aanraden zich buiten dit land, waar ploegen en renners tot in het absurde tegen elkaar worden opgezet, om te laten scholen tot coureur. Als ik opnieuw moest beginnen, zou ik dat in het noorden doen." Onder Post en Planckaert won de typische eendagsrenner Fondriest twee jaar geleden de individuele wereldbeker; een prestatie die in Italie geen spoortje emotie losmaakte omdat er geen klassieke overwinning aan ten grondslag lag.

Beperkt budget

Eind vorig jaar scheidden de wegen van Post en Fondriest. Doodeenvoudig, omdat de eerste door het beperkte budget diens salaris niet meer kon betalen. De Italiaan kreeg een contract van het bescheiden Lampre, dat Fondriests vroegere erfvijand Guiseppe Saronni als ploegleider kent. Naast Abdoesjaparow heeft de oud-rivaal van Moser ineens een tweede winnaarstype in huis. Fondriest voert met zes triomfen (voor het weekeinde een rit in de Siciliaanse week, eentje in de Ruta del Sol, twee etappes en het eindklassement in Tirreno-Adriatico) zelfs voor Cipollini de internationale zegestand aan. De basis voor die positie legde de Italiaan op het stukje asfalt waar Fignon in 1989 Frans Maassen van zich afschudde: kort voor de top van de Poggio. Hij had ook voor dezelfde versnelling gekozen: 53x16. Verder had hij van Argentin geleerd, wat je in de afzink van het enige obstakel in de 300 kilometer lange aanloop naar de sprint niet moet doen: veel in de remmen knijpen. "Vanuit iedere bocht ging ik gelijk sprinten om mijn voorsprong te behouden. Dat liet Argentin na, waardoor Kelly nog kon winnen."

De Ier was vorig jaar de 40e buitenlandse winnaar in Milaan-San Remo, Fondriest (die in 1988 in San Remo de eindsprint a deux van Fignon verloor) zaterdag de 44e Italiaan. Achter hem klommen nog twee landgenoten op het podium: Gelfi en Sciandri. Dat was temidden van de chaos een gedenkwaardig feit; in 1950 gebeurde dat voor het laatst, toen Bartali zich mocht laten flankeren door Logli en Conti. Bartali was toen allang een volksheld, Fondriest hoorde op de Corso Cavallotti voor het eerst zijn naam scanderen. In veel opzichten was het een giornata particolare.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden