Column

Vader Danny Blind ziet zoon Daley steeds meer op hem gaan lijken

Henk Hoijtink. Beeld Maartje Geels

Danny Blind, aan hem moest ik, van hetzelfde jaar, toch vooral denken. Hoe moet dat zijn om als gelauwerde oud-topvoetballer je zoon eerst in Estadio Bernabéu de spits van Real Madrid te zien wegzetten en hem daarna in Turijn net zo makkelijk te zien uitblinken tegen Juventus?

Daar kun je je toch geen voorstelling van maken? Wij – ik schrijf er vandaag over in de Verdieping – konden zo lang spijt voelen voor onze zoons. We dachten zeker te weten dat ze Nederlandse clubs en spelers nooit zouden zien triomferen, zoals wij ze hadden mogen zien triomferen.

Voor Danny Blind kon er zo ver van onze gedachten nog maar één vraag zijn, en die zal hij lang niet als een reële hebben gezien: gaat hij – hij heeft al behoorlijk wat gewonnen – ook als ik de Champions League winnen?

Ik bel hem om wat te praten over Daley. Hij gaat de laatste maanden meer op mij lijken, zegt Danny. In spelintelligentie leken ze altijd al op elkaar.

Bij de hand nemen

Ik zeg dat ik sceptisch was bij zijn terugkeer, voor dit seizoen, naar Ajax. Ajax had spelers nodig die de jongeren bij de hand konden nemen. Danny was gaandeweg zo’n speler. Hij was daarin harder dan Daley, een vriendelijke jongen, niet één die anderen bij de haren grijpt, die zich bij tegenwind verheft, niet één met het karakter om dan de boeman te kunnen en willen zijn.

Het ging Ajax om een bepaalde ervaring, weten wat er te koop is, zegt Danny Blind. Natuurlijk begrijpt hij als generatiegenoot wat ik bedoel. Maar het is een andere tijd, zegt hij. Hij noemt Wouters, en wat dacht je van Lerby? Die konden een 4 spelen en dan nog werd er geluisterd als ze iets zeiden, nou ja, schreeuwden.

Dat is natuurlijk ook zo. Zo spreken ze elkaar tegenwoordig niet meer aan op fouten. Ze pikken meer, of laten meer wat het is. Onderlinge kritiek kan eng zijn in een tijd van gauw en graag opgestoken duimpjes. Bij een vijftiger, bij mij in elk geval wel, zit de norm van de jaren zeventig en tachtig er nog diep in, en ik erken het: ik kan me er bij mijn eerste gedachten en bedenkingen over Daley Blind voor dit seizoen te veel door hebben laten leiden.

Kijk naar de grote spelers van Manchester City, deze week. Wat een janboel, niemand die kon ingrijpen. Leiders, ze zijn er niet veel meer, zegt Danny Blind – óók natuurlijk doordat het spel moeilijker en sneller is geworden.

Vrouwen en kinderen eerst

Maar wij hoorden niet wat er in het eerste kwartier van Juventus-Ajax gebeurde. Daley Blind richtte zich toch even tot Frenkie de Jong, nadat die de bal al drie keer had verspeeld. Al langer is hij niet meer de speler die alles met zijn spelintelligentie wil oplossen, wat nu eenmaal niet altijd kan, wat foutjes kon opleveren die het beeld versterkten: geen kerel, geen man van ingrijpen.

Je ziet hem nu de bal soms de tribune in rossen. Zo, bedoelt Danny Blind, gaat hij meer op hem lijken. Dat kan óók een signaal aan medespelers zijn, zegt hij: vrouwen en kinderen eerst – prachtige uitdrukking uit onze tijd. Hij heeft nog steeds weinig krediet, zegt Danny. In de volksmond heet hij mislukt bij Manchester United. Hij speelde er drieënhalf jaar bijna alles, won de Europa League, werd vier keer kampioen van Nederland, speelde 62 interlands onder zeven trainers die hem allemaal opstelden.

Het waren er zes. Maar mag een vader dat voor één keer zo opsommen? Ja, dat mag hij.

Hoe het is om je zoon zo te zien spelen in Madrid, in Turijn? “Dat roept een bepaalde trotsheid op”, zegt Danny Blind.

Het is niet de mooiste zin. Hij is een vloeiende spreker, hij kan dit mooier zeggen. Maar het hoeft niet. Dat is voor hun twee.

Chef sport Henk Hoijtink bespreekt in zijn columns de voetbalwereld. U leest alle columns in zijn dossier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden