'Vaak hoorde ik in België: ga naar je Marokakkenland'

ORLANDO - Dinsdagavond, half tien. In een eenvoudig hotel bereidt Marokko zich voor op de wedstrijd tegen Nederland. Vrouwen, kinderen en vrienden van de spelers lopen in en uit. “Gezellig hè”, zegt een jongen met donkere krullen. In mooi Vlaams, nodigt Nacer Abdellah zijn Nederlandse bezoek uit. Coach Abdellah Blinda vindt het best. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

De spontane gastvrijheid van de Marokkanen vormt een wereld van verschil met het groene, zwaar bewaakte fort voor de jet-set van Lake Nona, alwaar Oranje de spanning met het uur voelt oplopen. In dit exclusieve golf resort wemelt het van bejaarden, die ooit fortuin hebben gemaakt en zich nu over het schier onmetelijke complex in golf-wagentjes voortbewegen. Lake Nona, een orgie van klatergoud. Men moet ervan houden.

In de gelagkamer van de Marokkaanse Soeten Inval, komt Nacer Abdellah veelvuldig over het Nederlands elftal te spreken. In 1967, één jaar oud, emigreerde hij met zijn ouders naar Mechelen. Hij bezocht Vlaamstalige scholen, maar leerde thuis ook het Marokkaans-Arabisch en het Frans. Hij bleek een talentvolle voetballer te zijn en is via KV Mechelen, Bornem, Lommel en Cercle Brugge bij SV Waregem beland. Bij die club is hij wegens zijn keuze voor de nationale ploeg van Marokko op een dood spoor beland.

Nacer is een vlotte prater. Hij heeft overal zijn 'connecties' in Nederland en weet zodoende omtrent Oranje van de hoed en de rand. Zo zegt hij bijvoorbeeld zeker te weten dat Peter van Vossen vanavond het breekijzer zal zijn. En verder: “Frank Rijkaard is altijd mijn idool geweest, maar zonder Ruud Gullit en Marco van Basten kan hij het ook niet meer.”

De naam Gullit is gevallen. Onbegrijpelijk, zo vindt Nacer, hoe in Nederland met “de grote mannen van het plein” wordt omgesprongen.

“Waarom is Gullit vertrokken? Dat is omdat de Ajacieden hem niet hebben aanvaard. Kijk, Maradona is de patron van Argentinië, hij wordt door iedereen als zodanig aanvaard. Iedereen werkt voor hem. Als ge toch ziet hoe Chamot en Sensini steeds de gaten gaan dekken voor Maradona. Als ge dat ziet, dan moeten Wouters en Jonk bij Nederland zeggen, allez, dat gaan wij ook voor Gullit opbrengen. Gullit, dat moet toch de patron zijn? Met Van Basten en Rijkaard was hij tachtig procent van het Nederlands elftal. Die drie hebben Nederland kampioen van Europa gemaakt. Wouters moest zijn bek houden en gewoon spelen voor Gullit. Zo is toch altijd de afspraak: uw bek houden en voetballen voor uw meer getalenteerde medemaats? Toen wij op het kamp in Canada hoorden dat Gullit was vertrokken, hebben we gelijk tegen elkaar gezegd dat Nederland voor de helft gelimiteerd was. Gullit is een speler die het verschil maakt. Individueel is Nederland in onze groep natuurlijk nog steeds de beste, maar collectief is het geen ploeg. Ze hebben daar groepen, naar ik via-via heb vernomen. Een groep van Ajacieden, een groep-Wouters, een groep-Koeman, een groep-Bergkamp. Dan zijt ge toch verkeerd bezig? Het is spijtig dat ge met zo veel talent, moet vechten voor de tweede ronde.”

Nu het zover is gekomen, ziet Nacer Abdellah zeker kansen voor Marokko. De hitte, zo meent hij, werkt al vast in Marokkaans voordeel. “We zijn zes maanden op voorbereiding gegaan. We hebben tien dagen in de Emiraten gezeten.”

De naar zijn overtuigde mening verdeelde Hollandse groep, heeft ook voldoende zwakke plekken om van te profiteren. “We hebben het gezien hè, waar is Nederland het minst? Juist, achterin is Nederland niet snel hoor. En wij hebben twee snelle mannen voorin. Ik zeg dat we gewoon lekker gaan voetballen, 4-3-3. Tegen België hebben we de eerste helft Europees gespeeld en de tweede helft Afrikaans. Die tweede helft ging het goed en hebben we gewoon pech gehad. Nu zullen we spelen als tegen België in de tweede helft. We hebben niets meer te verliezen en gaan erin. Als ge ziet hoe we laatste dagen hebben getraind. Dat ging er vol in, ge moest uitkijken uw voet niet kwijt te raken. Het kan zijn dat we de match tegen Nederland met twee keer negen man afsluiten.”

Van het Nederlandse elftal heeft hij inmiddels niet meer zo'n hoge verwachting. “Ze zouden het Ajax-systeem spelen van altijd aanvallen, van altijd de tegenstander onder druk zetten. Dat is het systeem van Cruijff en niet van Louis van Gaal hoor. Ik zeg u, met Johan Cruijff had Nederland hier na twee wedstrijden niet op drie punten gestaan. Het Ajaxsysteem voor Oranje, kom toch. Hebt ge het gezien tegen Saoedi-Arabië? Daar doet Van Gobbel alleen mee om Koeman in de rug te dekken. Dan was er vanuit de verdediging meteen al geen aanvallen meer mogelijk.”

De vedetten, de patrons, zijn er bij Marokko niet bij. Bouderbala van het Zwitserse Sion was en is een grootheid in Marokko, maar in Amerika is hij de grote afwezige. Abdellah: “We hebben het zover gekregen dat niemand baas is over iemand. Nu is het één ploeg, één geheel. Het heeft zes maand geduurd voor we zo ver waren. De mensen die niet akkoord waren, hebben we gewoon geëlimineerd. Ja, Bouderbala ook. Die hebben we niet aanvaard in de groep. We hebben betere spelers dan Bouderbala, wel vier. We hebben er zelfs nog eentje thuis gelaten, Abdellaoui van Willem II. Aan hem kan Bouderbala niet tippen. Er staat thans een heel jonge ploeg. Van de 22 blijven er achttien straks over. Dan zal er ook plaats zijn voor Abdellaoui op de Olympische Spelen.”

SV Waregem is nog altijd de club die tijdens dit WK-toernooi achter de naam van Nacer Abdellah staat. Maar nooit meer zal hij een bal voor die club trappen. Nooit meer zal hij in België voetballen. Toen de Marokkaanse voetbalbond hem begin januari voor het interlandvoetbal opeiste, ging Waregem dwarsliggen. “Ik heb de federatie in Casablanca ingelicht. De mensen daar hebben naar Waregem gebeld en gewoon gezegd dat ze een probleem konden krijgen, als ze dat wilden. De internationale regels stelden de federatie in het gelijk. Ik heb Waregem gezegd dat ik nog zo veel mogelijk zou proberen te spelen voor de club. Maar na de loting is het misgegaan. Toen Marokko en België in één poule kwamen, zijn de pesterijen begonnen. De gazetten zijn toen lelijk gaan schrijven. Uit Canada bel ik mijn vrouw, een Belgische, en die gaat aan de andere kant meteen wenen. De club ging mijn maandwedde niet meer betalen, de huishuur ook niet meer, allemaal pesterijen. Er kwamen ook rare telefoontjes, de telefoon werd erop gegooid. Het waren telefoontjes van Jacky Stockmans, de technisch directeur, de manager en de grote boef van Waregem. Ik kreeg vier maand lang een spreekverbod van de club, moest op de atletieksintels gaan trainen en moest zelfs mijn kleding terug inleveren. Nu, hier in Amerika, heb ik de mensen van de FIFA ingeschakeld. Die gaan het voor mij opnemen, hebben mij beloofd dat alles goed komt. Maar in België voetballen, dat doe ik niet meer.”

België bevalt hem sowieso niet meer. “Ik ben er opgegroeid, maar het wordt er het steeds moeilijker voor een buitenlander te overleven. En zeker voor een Marokkaan. Ge moet echt 150 procent presteren om te mogen meedoen. Ge voelt de haat tegen de vreemdeling, ge hoort het zelfs van uw medemaats. Hoe vaak heb ik het al gehoord: Abdellah, Marokak, ga toch terug in uw eigen land voetballen, vertrek naar uw Marokakkenland. Gelukkig heb ik nu contacten met Griekse en Franse clubs. Er is in België zo veel onrecht. Bij Mechelen heb ik van Erwin Koeman, Graeme Rutjes en Piet den Boer geleerd altijd voor u zelf op te komen, als ge gelijk hebt. Die Nederlandse jongens hebben mij verrot gescholden, maar het was toch positief. Wat op het plein allemaal in Nederland wordt gezegd, vergelijk dat met een match op een Belgisch plein en ge waant u bij een wedstrijd tussen doofstommen. Soms ben ik jaloers op Nederland. Ongeacht zijn kleur, een goede voetballer wordt daar door iedereen geaccepteerd. Zie toch alle Surinamers in de nationale ploeg. Tachtig procent van de Belgen denkt negatief over Marokkanen. Tachtig ten honderd, dat zijn tachtig racisten op honderd Belgen. Da's te veel hè? De enige buitenlanders die worden geaccepteerd, zijn Josip Weber en Enzo Scifo. Omdat ze Belg zijn geworden. Van Scifo kan ik het begrijpen, die is in Belgiègeboren, van Weber begrijp ik het niet. Die heeft eerst al voor Kroatië gespeeld. Na zo veel jaar wordt hij dan ineens Belg. Dan verloochent hij toch zijn land? Onze kinderen zijn in België geboren. Ze hebben de dus Belgische nationaliteit. Maar als ze op straat tegen mijn oudste dochter zeggen dat ze een Belgisch meisje is, begint ze terstond te wenen. Eén speler maar heeft zich in België voor de buitenlanders sterk gemaakt: Franky Vanderelst. Hij heeft met Raymond van 't Groenewoud die actie l'Etrangers sont mes amis' georganiseerd. Franky was ook de enige die me in Orlando goeiedag zei.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden