V&D is het slachtoffer van de zucht naar een hoog rendement

De mening van de krant, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Heb je de nieuwste Rijam-agenda al? En die blitse schoolschriften? Ooit was het dringen bij Vroom & Dreesmann, zoals het bedrijf toen nog heette. De Schoolcampus was een must, je kampeeruitrusting kocht je er natuurlijk op de bovenste etage, naast de afdeling 'geluid en beeld', waar zwartwit-beeldbuizen een hele wand vulden. Ja, voor V&D ging je vroeger speciaal naar de stad, verzuchtte een inwoner van Zeist dan ook afgelopen week in deze krant. Maar de laatste keer had hij er alleen een broodje gegeten.

Nu is het doek gevallen voor het warenhuisconcern waaraan zo veel mensen herinneringen hebben. Daardoor staan 8000 mensen op straat, kunnen toeleveranciers wellicht fluiten naar hun geld en is de toekomst van veel winkelstraten ongewis. Het is de zoveelste klap voor de binnenstad, waaraan eerder winkelketens als Mexx, Halfords, Dixons, Miss Etam, DA-drogist en Scapino ontvielen. Vooral kleine steden vrezen door het wegvallen van de kolossale V&D-panden rotte kiezen in het straatbeeld.

Dat de ondergang van zo'n roemrucht warenhuisconcern, nota bene één jaar voor zijn 130ste verjaardag, veel emoties oproept is logisch. Maar uiteindelijk is het de markt die bepaalt. En in die markt is geen plaats voor warenhuizen waar de klok al minstens tien jaar lang stilstond, waar je niet meer werd verrast, waar strategische keuzes nooit goed zijn uitgevoerd en waar veel consumenten vooral langs of doorhéén liepen - zonder iets te kopen.

Dat is natuurlijk vooral de leiding van het concern te verwijten. Nadat de familie Dreesmann zich begin deze eeuw uit de warenhuizen had teruggetrokken, heeft het V&D-personeel het niet bepaald getroffen met zijn nieuwe bazen. Elkaar in een rap tempo opvolgende durfkapitalisten en investeringsmaatschappijen hebben het bedrijf uitgekleed. In de honger naar hoge rendementen hebben zij eerst al het geld uit het moederconcern Vendex KBB geperst, door de verkoop van bedrijven als Hema en De Bijenkorf. Daarnaast is ook alle vastgoed verkocht, waardoor V&D opeens alleen kwam te staan en zijn winkelpanden ook nog moest terughuren tegen hoge prijzen. Juist die huur én de vele pandeigenaren zijn een enorme handicap gebleken bij de reddingspogingen.

V&D was weliswaar een in slaap gesukkeld familiebedrijf - maar wel een onderneming met een grote reputatie, waar de klant nog koning was en waar het personeel met trots werkte. Het bedrijf had een andere toekomst verdiend.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden