Uw verhalen over geur

Geuren zijn heel direct verbonden met emoties en herinneringen, schreven we twee weken geleden. En we vroegen u naar uw verhaal over geur. Een selectie uit de reacties.

Kerosine

Als ik op Schiphol ben en ik ruik de kerosine van een opstijgend vliegtuig, dan herinner ik mij de tijd dat ik deed aan parachutespringen, toen ik 17 jaar was. Ik liep met het gewicht van de chute op mijn rug, met tegenwind van de draaiende motor en de kerosinewalm in mijn neus het vliegtuig tegemoet dat wachtte op de nieuwe lading parachutisten. De adrenaline die door mijn lijf gierde kan ik bijna nog voelen als ik die geur weer ruik op Schiphol. Heerlijk!

Sanne Landman

Carboleum

De geur van carboleum is voor mij een van de lekkerste. Een grappige herinnering heb ik aan een vriend met dezelfde voorkeur die op een zomerse avond met zijn neus tegen een houten elektriciteitspaal in Engeland carboleum stond te snuiven. Daar mag het, in tegenstelling tot hier, blijkbaar nog wel gebruikt worden.

Antje Dijkstra

Opa's zweet

De geur van mijn opa was van zweet. Niet van zijn baan maar van zijn droom. Een eigen ranch. Alle vrije uren bouwde hij aan schuren en stampte hij hekken met prikkeldraad in de grond. Dit om zijn groeiende Black Angus-kudde bij elkaar te houden.

Als hij binnenkwam in oma's keuken roken we hem meteen. Zijn zweet, een mengeling van eigen zoutzoetig lichaamsvocht met gedroogde aarde, oud hooi en koeienmest. Hij verontschuldigde zich altijd. Zijn geur was niet voor in de keuken, maar van daar buiten, de open lucht en brandende zon van Texas.

Julie Duijker

Alleen maar ruiken

Het was in de Sinaï-woestijn, mijn vriendin was ziek en bleef in het hotel. Ik ging er die dag alleen op uit. Een jongeman bood zich aan als gids. Tot nog toe hadden we in iedere stad begeleiders uitgezocht die ons 'mochten' begeleiden, als ze maar goed Engels spraken, humor hadden en hun handen thuis hielden. Helaas lokte deze gids mij naar een piramide en wilde hij wat anders. Ondertussen was een oudere man ons achtervolgd, want hij vertrouwde het niet, vertelde hij me later. De jonge Egyptenaar vluchtte weg en mijn redder in nood nam het over. We gingen thee drinken en ik vroeg wat ik als dank voor hem kon doen. Hij wilde alleen maar naast me zitten bij de thee en aan me ruiken. Het zag er een beetje raar uit, maar ik heb hem z'n gang maar laten gaan. Daarna heeft hij me netjes weer bij het hotel afgezet.

Bess Franssen

Suikerfabriek

Als geboren Groningse (stadjer) herinner ik me maar al te goed de weeïge lucht die vanaf begin september tot Kerst in onze woonwijk hing. De 'suikerbietencampagne' was dan weer begonnen. Menigeen vond het stinken, maar ik niet hoor. Op mijn 21ste verhuisde ik naar het midden van het land, maar kwam nog wel met enige regelmaat in Groningen omdat mijn ouders er toen nog woonden. Op een gegeven moment hoorde ik dat de suikerfabriek zou sluiten.

Ik ben toen in het laatste campagneseizoen naar Groningen gereden en heb op de weg langs de fabriek, met het autoraampje helemaal open, de o zo vertrouwde lucht nog eens diep opgesnoven. Nostalgie!

Gerda Slagter-Brink

Kattenpies

Het kan gebeuren dat ik de sleutel van het slot omdraai, de deur open en vaststel dat het weer zover is: er heeft een kat in ons huis geplast! Even later kruip ik snuffelend op handen en voeten. Waar bevindt zich dit keer de plaats delict? Onder honend gelach van mijn huisgenoten volgens wie 't tussen mijn oren zit of een symptoom van de overgang is, want: "Wij ruiken helemaal niets."

Eenmaal de juiste plek gedetecteerd, begint het heilloze reinigen waarna het huis - even - fris ruikt. Vaak word ik dezelfde dag opnieuw geconfronteerd met die verzengende plasgeur. Kat wegdoen? Te rigoureus en hartbrekend. Gif strooien voor de daders buiten? Inhumaan en onnatuurlijk. En dan het verlossende idee: het kattenluik met chip. Honderdvijftig euro later en vergeefse duwpogingen verder, bezitten wij een piesvrij huis. Heerlijk, totdat de buitendeur een keer eventjes openstaat. En de buurkat meedogenloos toeslaat.

Christel Olijslager-Groenendijk

Babyhoofdje

De allerlekkerste geur is natuurlijk die van een babyhoofdje. Die is met niets te vergelijken. Met kinderen richting de dertig en nog geen kleinkinderen op komst, is snuffelen aan een baby helaas geen dagelijkse kost meer.

Enigszins in de buurt komt de geur van mijn hondje als hij zich met een diepe zucht op mijn schoot oprolt. Het ruikt warm, wollig en pluizig, een beetje naar slootkant en aarde en net niet vies. Ergens tussen een grote hond en een kat in.

Het is de geur van behaaglijkheid, herkenbaar voor alle baasjes van een schoothond.

Gerda Geluk

Andijvie

Altijd als ik andijvie ruik, dan zie ik mijzelf als klein kind aan tafel zitten, terwijl mijn vader het onzevader bidt. Samen met mijn broers en zussen en mijn vader en moeder, handen gevouwen. Een schaal met andijviestamppot staat op tafel en één rookworst ligt op het bord van mijn vader. Deze rookworst wordt in zevenen gesneden en mijn zusje en ik (de kleintjes) krijgen de uiteindjes. Mijn ouders krijgen de grootste stukken. En als wij, de kleintjes, ons bord leeg hebben, dan heeft mijn vader nog een klein stukje worst voor ons bewaard. Maar het sterkst is de herinnering aan het onzevader, de stem van mijn vader.

Andersom werkt het niet. Ik denk niet aan andijvie als ik het onzevader hoor.

Joki Harms

De geur van mijn vader

Mijn vader rookte, maar hij rook ook. Waarschijnlijk naar een mix van zweet, sigaretten en werk. Een beetje naar ammoniak, waarin hij zijn tekeningen ontwikkelde - hij was bouwkundig tekenaar - of naar hout of cement van de bouwplaats. Mijn vader waste zich elke dag, trok regelmatig een schoon overhemd aan. Deo of andere geurtjes had hij niet. Dus rook hij. Ik heb nooit één keer gedacht of gezegd: wat stinkt mijn vader. Hij rook gewoon, naar mens, naar vader, naar mijn vader. Als ik eens huilde, haalde hij zijn zakdoek uit zijn broekzak en droogde daarmee mijn tranen af. Die zakdoek rook ook zo. Mijn vader was druk en in zichzelf gekeerd. Hij had niet zo veel tijd voor zijn zeven kinderen. Dus waren die schaarse momenten dat hij met zijn zakdoek mijn tranen droogde onvergetelijk liefdevolle momenten.

Henk Breukelman

Buxushaagjes

Het was 1959. Om ongeveer 8.00 uur verzamelde zich een groepje kleuters bij de Bedumerweg in Groningen. We werden meegenomen door een juf die ons veilig de drukke weg hielp oversteken en zo liepen we een kilometer naar de kleuterschool. Ondertussen groeide het groepje kleuters gestaag tot we bijna bij school waren.

Nog steeds herinner ik me de geur van een haag waar we altijd langs liepen. Het bleken, zoals ik veel later gewaar werd, buxushaagjes. Omdat ik indertijd niet met veel plezier naar school ging, ben ik deze geur nooit vergeten. Nog altijd (ik ben nu 60 jaar oud) krijg ik een onbehaaglijk gevoel bij de geur van buxus.

Jan Adema

Vers gemaaid gras

Iedere week fiets ik dezelfde route van huis naar werk en terug. Ik kom langs mijn oude school, het huis waar mijn beste vriend ooit woonde en de voetbalvelden waar ik als kind achter een bal aan rende. Niets is zo mooi om te doen aan het begin van de lente, net voordat het voetbalseizoen wordt hervat. De reden: versgemaaid gras. De geur doet mij verlangen naar die onbezorgde jeugd. Een fijnere geur bestaat niet.

Niels Hagen

Hooibroei

Zomer 1968, spanning op "Suttumaheerd" Ezinge. Op zaterdagavond, het hooi zat een paar dagen in de 'goul' (Gronings voor vak in de boerderijschuur) en wij moesten af en toe 'steken'. Dat is met een metalen pin in het hooi prikken om te controleren of het te heet werd en dat werd het!

Onze ouders waren op vakantie en ik was als oudste verantwoordelijk. Mijn, toen nog, verloofde en steun en toeverlaat had een paraat weekend in militaire dienst, die kon dus ook niet helpen. Mijn broers en ik trommelden vrienden en collega's op om met ons het hooi om te zetten in een andere goul, zodat het niet nog heter werd. Die geur van hooibroei maakte me bang. Het was ook niet zonder gevaar, want als er zuurstof bij dat hete hooi komt kan er ook zomaar de vlam uitslaan.

Die geur en die angst vergeet ik nooit meer.

Kunny Wieringa

De Poes

Mijn lieve, zwarte poes, al 15 jaar oud. Hoe doet ze dat? Ze wast zich niet met water en zeep, veegt haar gat niet af na toiletbezoek, maar likt zich alleen maar schoon met haar eigen speeksel. Als ik mijn neus in haar vacht duw, dan ruikt ze zo heerlijk, een zoete, houtige geur, vol warmte en zachtheid. Als ze dood is, maak ik een bontje van haar en leg dat om mijn hals, zodat ik haar nog kan ruiken.

Dorine Kuipers

Groene zeep

In de jaren vijftig zaten wij ( vier kinderen) op zaterdagavond, schoon gewassen in een teiltje met groene zeep, klaar om in de woonkamer op de radio het 'Ave Verum' van Mozart te horen, gezongen door een koor uit Straatsburg. Daarna zeiden onze ouders: "En nu naar bed."

In 1991, het Mozart-jaar, zong ik in een koor dit 'Ave Verum'. Al zingend rook ik de geur van groene zeep en zei tegen mijn buurman : "En nu naar bed!" Het was het eerste werk van de koorrepetitie die avond.

Menno Slagter

Zwavel en sigaretten

Mijn grootouders en hun huis in Velp (Gld.) roepen blijvend warme gevoelens bij me op. Mijn herinnering is doortrokken van een sterk rottende geur van de toenmalige Algemene Kunstzijde Unie (AKU) in Arnhem. Hun mooie huis lag letterlijk onder de rook van de AKU die voor de vervaardiging van viscose helder Veluws water gebruikte, houtpulp, maar ook zwavelkoolstof. De zwalvelgeur trok door de groene straten en in de oude huizen van Velp. Mijn opa was een liefhebber van goede sigaren. Het hele huis rook zodoende naar Indische tabak gemengd met de stank uit Arnhem, soms aangelengd met dampen uit de keuken. En toch. Wat ademde dit huis? Louter de ziel van het aangename. Die stank is er vandaag de dag niet meer, maar oh, wat houd ik van sigaren.

Sjoerd Stellingwerf

Geen geur meer

Door een hersenoperatie ben ik 31 jaar geleden mijn geur en smaak kwijtgeraakt. Ik was echt een mens van geuren, ik genoot erg van de geur van zelfgebakken appeltaart, stoofperen en draadjesvlees. Waar ik het meest van genoten heb, is dat ik onze kinderen geroken heb, die zoete, milde babygeur. Na de operatie voelde ik me dankbaar dat ik nog leefde. Het bleef wel een enorm gemis dat ik ze niet meer kon ruiken. Drie jaar geleden werd ik oma. Toen ik mijn kleinzoon voor het eerst mocht vasthouden, stopte ik instinctief mijn neus in zijn nekje en ik rook... Ik kreeg een geurervaring en ontroerd besefte ik dat ik een groot wonder beleefde door mijn herinnering.

Evamarion Scherrewitz

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden