Uw kerstverhaal van 2017

Beeld Patrick Post

Wat was uw kerstverhaal van 2017, vroegen wij, en u stuurde ons de kleine en grote gebeurtenissen die voor u het afgelopen jaar kleurden. Een selectie van uw verhalen op deze pagina’s.

De ring van opa

Kort na zijn huwelijk verliest mijn opa zijn trouwring. Het is 1980 als bij graafwerkzaamheden in het dorp een trouwring wordt gevonden. Een zoektocht leidt naar mijn vader. De ring wordt met vier diamantjes omgesmeed tot een mooie damesring, die mijn moeder altijd draagt. Na haar overlijden krijg ik de ring, ik ben tenslotte vernoemd naar oma. Op 31 oktober 2017, met mijn twee zussen op familiebezoek in Canada, laat mijn nicht een vaas zien die ze als huwelijksgeschenk kreeg van opa en oma. Nietsvermoedend doe ik mijn ring af om te kijken wanneer opa en oma getrouwd zijn, 31 oktober 1917, precies honderd jaar geleden. Die avond vieren we in Canada samen de 100ste trouwdag van opa en oma.

Hanneke Koekoek-Faber, Brummen

Oogsttijd

In 2017 hebben mijn zonen van 23 en 20 jaar laten zien dat de soms zware jaren van opvoeden vruchten hebben afgeworpen. Afgelopen zomer kreeg de oudste een vast contract. Hij is gedreven op zijn werk, durft het voortouw te nemen, gelooft in zichzelf. En onze tweede kanjer doet naast zijn studie vrijwilligerswerk in een rechtswinkel. Ook hij toont lef, heeft plaatsgenomen in het bestuur. Mijn man, 60-plus, heeft op zijn werk een stapje teruggezet. Zijn weekend telt nu drie dagen en de tuin gaat er steeds mooier uit zien. In mijn kerstboom hang ik vier grote stralende sterren.

Henriette van der Sluijs

Een mooie lenteavond

Vaak zaten we samen in de zon. Meestal knikte hij wat, we spraken over de dieren, het gras dat hard groeide, en ook over zijn pas overleden zoon of zijn vrouw in het verzorgingstehuis die hem nauwelijks herkende. Hij had alleen nog twee paardjes en vier geiten.

Een mooie avond in april. Stil ligt hij in de weide aan het water. De paardjes duwen hun neus tegen mijn rug. Ik reanimeer. Streel zijn haren als de ambulancebroeders een infuus prikken. Ik hoor hem praten in mijn hoofd. “Ach. Zo tussen de paardjes in de wei op een zonnige avond in de lente. Ik teken ervoor.”

Alexandra van Steen, Buren

Wat een jaar

Het jaar 2017, waarin ik na tien jaar toch ging scheiden, waarin ik na tien jaar een vaste aanstelling kreeg waarvan ik kan leven. Het jaar waarin ik zo moe was dat de woorden overspannen en burn-out klonken. Het jaar waarin ik elke nacht tien uur sliep en tien kilo aankwam. En mijn oudste uit huis ging. 2017, het jaar waarin ik dacht: laat ik eens om hulp vragen. Inmiddels hou ik van Francine die me helpt de balans tussen kinderen, huis en werk te vinden. Hou ik van Soumia die me helpt met het huishouden. Ken ik Jarl die in twee uur de jungle buiten tot tuin maakt. Masseren Marie en Ine me. Inmiddels zeg ik ‘nee’ tegen onbetaald werk. Ik hoef dit jaar even niks en mag alles. In 2018 ga ik uitvinden wat dat is.

Anoniem

Oudoom herleeft

In het voorjaar van 2017 was ik aan het zoeken op de naam van de in 1909 verdwenen oudste broer van mijn opa. Binnen onze familie fantaseerden we vaak over wat er met hem gebeurd was. Jarenlang was er niets over hem te vinden. Opeens verscheen zijn naam vele malen. Er waren duizenden bladzijden van aankomsten op Ellis Island in New York gescand! Mijn oudoom stond daar meer dan honderd keer op. Zijn thuishaven was lange tijd New York. Hij bleek tot zijn zeventigste als zeeman de wereld rondgevaren te hebben, op Hondurese bananenboten tot aan Amerikaanse troepenschepen. Oudoom Pieter Poulus Olbertijn was dood, maar werd levend, dankzij de New-Yorkers die al die documenten gescand hebben.

Wilke Versluis-Olbertijn, Leerdam

Mijn oude neef

Afgelopen zomer betrad ik een zorgcentrum om een kennis te bezoeken, toen ik iemand luidkeels hoorde roepen: “Hee, Willie”. Zo werd ik in mijn jonge jaren door familie genoemd. “Jij hier? Ken je mij nog?” Tot mijn enorme verrassing keek ik in het gezicht van mijn neef, die ik al sinds onze dienstkeuring niet meer had gezien en volledig uit het oog was verloren. Even later zaten we samen met een bak koffie herinneringen aan vroeger op te halen. De reden dat hij in dat tehuis woont, is niet zo best, maar het beurde hem echt op dat hij mij weer tegenkwam en voor de komende kerstdagen hebben we al een afspraak gemaakt.

Willem Vizee, Tie

Verdriet en blijdschap

Eind vorig jaar kreeg onze oudste dochter een miskraam. In dezelfde week dat onze jongste dochter haar eerste kindje kreeg. Een groot gevoel van verscheurdheid: blijdschap bij de een en diep verdriet bij de ander. Er volgde een tweede miskraam en toen bleef het een jaar ‘spannend stil’. In augustus bleek de oudste toch weer zwanger! Ze voelde zich zo beroerd, dat ze amper blij kon zijn en gespannen was vanwege de miskramen. Een week later vertelde de jongste, dat er een tweede kindje op komst was! Gelukkig hebben de zussen het blijde nieuws gauw gedeeld en hoefden we het niet lang geheim te houden. Twee baby’s op komst in maart 2018!

Gineke den Heijer, Lunteren

Het kerstcadeau

Van alle kanten komen ze aan, de bewoners van de instelling waar mijn broer woont. Het is kerstfeest. Mijn broer hoor ik boven alles uit, hij maakt enthousiaste gebaren en woeste geluiden, hij geniet. Wanneer het zangkoortje ‘Stille Nacht’ inzet, loopt hij naar voren en begint de maat te slaan, onderwijl brommend en schreeuwend. Mij lopen de tranen over de wangen. Mijn broer herkent me meestal niet en vaak vraag ik me af: wat doe ik hier? Ik kon net zo goed thuisblijven. Ik ga naar hem toe en geef hem een welgemeende knuffel. Dan ineens kijkt hij me aan; iets van een glimlach komt op zijn gezicht. Hij legt zijn hoofd tegen mijn arm en maakt gelukkige geluiden. En ik vergeet dat ik hier eigenlijk niet had willen zijn. Dit korte contact is het kerstcadeau van mijn broer.

Corrie Timmer, Oosterend (Texel)

Doorzetten

Veertien jaar geleden begon ik als 39-jarige enthousiast en gepassioneerd aan een lang gekoesterde droom: psychologie studeren. Naast mijn fulltime baan zou dit veel tijd kosten, daar was ik me van bewust. Maar dat het zó lang zou duren… Hoe zeggen ze dat ook alweer: ‘life is what’s happening while you’re busy making other plans’. En ja, dat leven kwam in al zijn aspecten voorbij: plezier van verre reizen en een nieuw huis, maar ook verdriet van overleden vrienden. Zo probeerde het leven mijn plannen te dwarsbomen. Maar mijn doorzettingsvermogen overwon. Want in 2017 was het zover: ik haalde mijn bachelor psychologie! En met net zo veel enthousiasme ben ik begonnen aan mijn master.

Marianne Riemersma, Warffum

Zorgwinkel niet nodig

Enige tijd geleden is mijn achillespees gescheurd. Dit had tot gevolg dat ik zes weken met een ingegipst been zat. De avond na thuiskomst uit het ziekenhuis kwam buurman Frits even langs. “Wil jij mijn rollator lenen?” De volgende dag hing er een briefje in de hal van de flat: ‘Erik is geopereerd, zijn voordeur staat open voor bezoek’. Een andere bewoonster had nog een rolstoel en voor de drempel bij de voordeur werd een plastic hellinkje geregeld. De zorgwinkel was niet nodig. Mijn meelevende (schoon)familie kwam geregeld op bezoek en mijn kleindochter reed mij in Hoek van Holland met de rolstoel in de frisse zeelucht rond. Ik was al dagen niet buiten geweest. Hoe heerlijk was het de frisse lucht en stevige wind over mijn gezicht te voelen.

Erik Bakker, Den Haag

Kerstkat

Onze kat was al vier dagen vermist. Ze is een uitstekende jager en tegelijkertijd het ‘wachtertje’ van ons gezin. Als ik denk ‘kom op, ga nu eindelijk naar bed’ loop ik naar de slaapkamer en ligt zij daar al te wachten. Als ik de oprit oprijd, ligt zij te wachten bij de poort. Nog een keer fietste ik door het stadspark om haar te zoeken. Ik reed als een dwaas al roepend door het park. Gaf het op en fietste naar huis. Ik parkeerde mijn fiets, en terwijl ik de achterdeur opende, hoorde ik achter mij een klagelijk gemiauw. Daar stond ze. Mijn als dwaze actie ervaren fietstocht had haar naar huis geleid.

Anneke Beelaerts, Eindhoven

Vervroegd kerstcadeau

Twee jaar geleden, vlak voor Kerst, leerde onze tweeling van elf jaar - als baby door ons geadopteerd - hun biologische vader, oom en grootouders kennen. Voor onze dochters betekende dit veel zien en voelen. De tranen bij de biologische grootouders en uitspraken als “hier hebben we op z’n vroegst op durven hopen na jullie achttiende verjaardag” hebben meer twijfel over hun eigenwaarde kunnen weghalen dan onze bemoedigende woorden. Inmiddels heeft zich een prettig contact ontwikkeld. Een waardevolle aanvulling voor onze puberende dochters. Het maakt ons leven als patchworkgezin iets ingewikkelder, maar vooral een laagje rijker.

Anoniem

Mijn slapie

Ze heeft me vanmorgen nog gebeld. Mijn slapie van bijna zestig jaar geleden. Tijdens de diensttijd van mijn man sliep ze naast me. Maar na onze verhuizing hadden we nooit meer iets van elkaar gehoord. Waarom? Geen telefoon, geen auto, geen geld. Tot begin dit jaar. Op bezoek bij de vrouw van een overleden vriend, die in dezelfde contreien woont. Het gesprek komt op mijn slapie. En ineens roept ze: “Maar die vrouw ken ik.” Wij krijgen haar adres en zoeken contact. Het is goed dat we langs komen. Na al die jaren kan ik haar eindelijk eens fatsoenlijk bedanken. Wat een weerzien.

Hotske Warnar, Culemborg

Nestwarmte

De laatste zes jaren waren voor ma vreugdeloos verlopen - 93 was ze. Toch schrok ik toen ik haar op een doordeweekse dag in een erbarmelijke situatie aantrof. De laatste fase van haar leven was ingezet. Ik bracht snel mijn zes broers en zussen op de hoogte. Ze waren er zo snel ze konden en dat ontroerde me diep. “Ik ben blij dat jullie er allemaal zijn”, zei ma een dag later. Dagen van verwarring en ongeloof volgden elkaar op, maar haar hart bleef doorkloppen: oud en taai. Na de zes kinderen, kwamen ook haar kleinkinderen en haar zussen afscheid nemen. Wat vrijwel niemand meer voor mogelijk hield, gebeurde. Een paar dagen later zat ze in haar vertrouwde stoel en was weer de moeder die we al zes jaar niet meer hadden gezien. Een wonder.

Jan Gerritsen, Sint-Pancras

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden