Utrecht Marathon: liever geen Keniaan aan de start

Dutch Battle is van recente datum. Ondanks de naam gaat het hier om een zuiver Nederlandse hardloopstrijd. Maar nog voor die is uitgevochten, dreigt de naam een gelijksoortige lading te krijgen als oude, Engelse uitdrukkingen als talking double dutch of dutch crossing.

Binnen de Nederlandse atletiekgemeenschap lijkt men zich van geen kwaad bewust. De Dutch Battle beoogt het Nederlandse hardlopen op de weg van nieuwe impulsen te voorzien. Of hoogdravender: zij moet nieuwe Nederlandse atletiekhelden voortbrengen.

Wat is daar mis mee? Veel, menen buitenstaanders. Zij zijn verontwaardigd over de exclusiviteit van het initiatief, dat Afrikanen zou achterstellen. Het woord discriminatie is al gevallen.

De Dutch Battle is een wedstrijd voor Nederlanders die plaatsvindt op Tweede Paasdag tijdens de ook voor buitenlanders opengestelde Utrecht Marathon. Elke Nederlandse atleet met marathontalent is uitgenodigd. Wie deelneemt, is speciale faciliteiten aangeboden om zich serieus voor te bereiden.

Hazen om het tempo te maken zijn er volgende week niet, coachen is verboden, er is geen regie om de race te sturen en tijdbonussen worden niet uitgekeerd. De Nederlanders vechten onderling een marathon uit zoals dat van oorsprong is bedoeld: om te winnen.

Tot zover is er niets aan de hand. En noem deze wedstrijd een Nederlands kampioenschap met een daaraan verbonden speciale prijzenpot, en nog is er geen probleem. Maar de Utrecht Marathon is een open wedstrijd waar geen Nederlandse titel op het spel staat. En wat de winnaar op zijn bankrekening krijgt bijgeschreven, is afhankelijk van zijn nationaliteit.

Nauwkeuriger gezegd: de winnaar van de Utrecht Marathon krijgt 100 euro, de beste Nederlander toucheert het honderdvoudige. Toen de Volkskrant vorige week deze wanverhouding publiceerde, brak verontwaardiging los. Organisator Louran van Keulen bevestigde slechts het eerste bedrag. Over het prijzenpakket voor Nederlanders laat hij zich niet uit.

Dat prijzengeld is slechts een onderdeel van het ontmoedigingsbeleid voor buitenlanders dat mikpunt van kritiek is. Om de schijnwerpers vol op de Nederlanders te krijgen, ziet men liever geen Afrikanen aan de start. Kenianen winnen wereldwijd ruim tachtig procent van de grote marathons en eisen ook in alle Nederlandse wegwedstrijden de prijzen op. Die situatie wordt door Nederlandse atleten als ontmoedigend ervaren.

De Utrecht Marathon wil zich tijdens de komende editie onderscheiden en heeft geen buitenlandse mannen uitgenodigd. Komen ze wel, dan krijgen ze geen reis- en verblijfskosten en worden ze afgescheept met een fooi mochten ze op het erepodium komen.

David Okeyo, secretaris van de Keniaanse atletiekfederatie, spreekt van 'discriminatie van de hoogste orde'. Hij roept alle Kenianen die zich voor Utrecht hebben ingeschreven op zich terug te trekken.

Het gemeentebestuur van Utrecht, dat met 150 000 euro subsidie fors bijdraagt aan het evenement, is niet blij met het initiatief en de negatieve publiciteit. Door GroenLinks, VVD en PvdA, een raadsmeerderheid, zijn schriftelijke vragen gesteld over de 'ongelukkige maatregel' om geen Kenianen uit te nodigen.

Krom is het beleid in Utrecht zeker. In een persbericht wordt trots aangekondigd dat bij de vrouwen de Keniaanse Lydia Kurgat een aanval zal doen op haar eigen parcoursrecord. Dat doet ze vast niet voor niets. Of ze moet zich solidair verklaren met haar mannelijke landgenoten.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden