Utrecht; Boswachterij Leersum

Stilte wordt gewaardeerd. Het helpt mensen om afstand te nemen van 'dagelijkse beslommeringen' en van het lawaai en de drukte van de stad. Pine Berg van de Utrechtse Milieufederatie inventariseerde twee jaar geleden wat de veertien Utrechtse stiltegebieden met mensen doen en ze kreeg tweehonderd antwoorden van gelijke strekking. Stiltenatuur geeft rust.

Utrecht is de kleinste en een van de dichtstbevolkte provincies van Nederland; logisch dus dat mensen graag de natuur opzoeken. Wat dat betreft hebben de inwoners ook helemaal niet te klagen, vindt Berg. Utrecht heeft veel verschillende landschappen, het weidegebied van Eemland in het noordoosten, de plassen in het noordwesten en de gevarieerde bossen van de Heuvelrug.

Echt stil is het trouwens nergens, concludeerde Berg. Overal is geluid van motorcrossers, auto's en vliegtuigen. De Lage Vuursche trekt met zijn pannekoekenhuis zoveel bezoekers dat mensen hier zelfs als storend worden ervaren. Berg: "Misschien kan de provincie deze gebieden beter opheffen en zich concentreren op plekken waar het nog wel stil is. Wij hebben er ook wel voor gepleit om provinciale wegen af te sluiten of om te leiden, maar we begrijpen dat dat lastig haalbaar is."

Wel haalbaar, en effectief, is aandacht, denkt de onderzoekster. "Vaak is het helemaal niet duidelijk waar een stiltegebied begint of ophoudt. Als mensen het weten, zijn ze ook meer betrokken en komen ze in actie als er herrie wordt gemaakt. Ze spreken elkaar ook eerder aan op fout gedrag."

Boswachterij Leersum doet zijn naam trouwens wel eer aan, vonden de ondervraagden. het wordt als stilste stiltegebied ervaren. Volgens fotograaf Loek van Vliet helpt het dat de paden in dit deel van de Heuvelrug, niet al te recht en breed zijn. "Het Amerongse bos is met zijn statige beukenlanen en vergezichten wat voorspelbaarder."

Als Van Vliet weer eens met zijn camera door een stiltegebied trekt, dwarrelen regelmatig zinnen van Ton Lemaire door zijn hoofd. "Van hem heb ik begrepen dat wandelen is afgeleid van zich wenden. Dat spreekt mij wel aan, je moet zelf keuzes kunnen maken. Ga je over een kaarsrechte weg dan heet dat geen wandelen, eerder lopen."

In 'De filosofie van het landschap' schreef filosoof Lemaire over de kunst van het wandelen. 'Men moet nog die oorspronkelijke ontvankelijkheid bezitten van iemand die verrast kan zijn bij een plotseling vergezicht bij het draaien van de weg." Van Vliet werd om elf uur 's morgens verrast door een mistige open plek. "Die past goed bij de tijd van het jaar. Aan het geel van de kleine sparren zie je dat de herfst al is gevorderd."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden