'UNTIL THE END OF THE WORLD', 'TRESPASS', 'MO' MONEY', 'WHISPERS IN THE DARK', 'STAY TUNED' en 'TICKS' Misdaad en vertier, met en zonder geinige muziekjes

Het uitverkoopje van de week is Wim Wenders' twee jaar oude 'Until the end of the world'. Pas nu ook zijn nieuwste film 'In Weitere Ferne, so nah!' flopte, wordt deze miskleun eindelijk uitgebracht: om er op de valreep nog een centje aan te verdienen.

Terend op zijn oude roem kon Wenders voor 'Until the end of the world' miljoenen dollars spenderen, op vele continenten filmen en diverse sterren (ondermeer William Hurt, Jeanne Moreau en Max von Sydow) contracteren.

Het leverde allemaal niets op. Elementen uit de science fiction-, misdaad-, spionage-,liefdesfilm en road-movie dwarrelen ordeloos door elkaar. Aan het verhaal dat om de haverklap nieuwe wendingen neemt, valt geen touw vast te knopen.

In 1999 bedreigt een op drift geraakte nucleaire satelliet de aarde. Een ontwortelde vrouw (Solveig Dommartin) raakt verstrikt in een complot dat draait om een camera die waarnemingen van zienden kan overplanten in de hersenen van blinden. Dit gegeven wordt nooit meer dan een gammel geraamte voor een eindeloze eruptie van kwartjes-filosofietjes over de verwording aller culturen, de ondergang van het avondland en de verloedering van het beeld.

Wenders wilde 'de film der films' maken en in een moeite door het laatste woord zeggen over onze decadente tijd. Zijn hoogmoed kwam voor de val. Hij heeft op dit moment niets te melden: als denker niet, als verhalenverteller niet en als filmmaker niet.

Amsterdam-Alfa, Movies.

Ook regisseur Walter Hill denkt na over zijn tijd. In 'Trespass' gaat hij - zo leek het althans vorige zomer - in op de economische recessie, oplaaiende rassentegenstellingen en toenemend geweld.

Twee blanke brandweermannen (Bill Paxton en William Sadler) ontdekken dat er in een verlaten fabriek in een vervallen wijk voor een fortuin aan gouden kerkschatten verborgen werd. Ze besluiten de schat op te graven en te gelde te maken. De fabriek is het hoofdkwartier van een bende zwarten, geleid door King James (rapper Ice T) en Savon (rapper Ice Cube). Tussen de gewelddadige bendeleden en de hebzuchtige brandweerlieden ontbrandt een strijd op leven en dood.

De oorspronkelijke titel van 'Trespass' was 'The looters' ('De plunderaars'). Toen vlak voor de geplande Amerikaanse uitbreng in de zomer van 1992 Los Angeles in brand stond en echte plunderaars de tvschermen vulden, werd de titel veranderd en de uitbreng een half jaar uitgesteld. Overbodige maatregelen blijkt nu. 'Trespass' staat nagenoeg los van welke actualiteit dan ook. Al wat Hill ons - heel realistisch en smeuig - voorschotelt, zijn 'bad guys' die elkaar afslachten.

Pas als de individuele zwarte bendeleden ook elkaar naar het leven staan om de schat te bemachtigen, tovert hij nog wat oeroude wijsheden tevoorschijn die met enig kunst- en vliegwerk nog wel op het huidige Amerika toepasbaar zijn: 'hebzucht houdt de wereld gaande' en 'ieder voor zich en God voor ons allen'.

In 6 bioscopen.

Liefhebbers van rap-music komen bij 'Mo' Money' van Peter MacDonald beter aan hun trekken dan bij 'Trespass', waarin alleen tijdens de aftiteling gerapt wordt. De zwarte schoffies die in deze film de hoofdrollen spelen, zijn rap-gek, en dat is te horen.

'Mo' Money' is een project van (hoofdrolspeler, scenarist en producer) Damon Wayans, een van de steunpilaren van de tv-serie 'In living color'. Hij speelt het schavuitje Johnny, dat met zijn broertje Seymour (Marlon Wayans) in de goot moet overleven. Dat lukt aardig, dankzij met flair gepleegde kruimeldiefstallen en veel (galgen)humor. De evenknieen van Ciske de Rat worden definitief gered wanneer Johnny verliefd wordt op Amber (Stacey Dash) en met haar een echte boef uitschakelt.

'Mo' money' wil slechts een groot, jong, aan rappen en zappen gewend publiek behagen. In snelle afwisseling en zonder enige continuiteit wordt dat volkje vergast op allerlei instant-attracties: ondeugende binken, lekkere grietjes, brutale grapjes, romantische etentjes, toffe kleertjes, geinige muziekjes, lachwekkende autoriteiten en spectaculaire actie-scenes.

In 10 bioscopen.

Met de erotische misdaad-thriller 'Whispers in the dark' mikt Christopher Crowe (scenario en regie) op een geheel ander segment van de markt: mensen met een goede opleiding en een minimale kennis van de psycho-analyse.

Of dat publiek ook bereikt wordt, is ondanks de medewerking van Jill Clayburgh en Alan Alda twijfelachtig. Zwakste stee in 'Whispers in the dark' is het belangrijkste personage, de Newyorkse society-psychiater Ann Hecker (Annabella Sciorra).

Hoe ze ooit in haar beroep rolde, is een raadsel. Ze barst van de onverwerkte jeugdtrauma's, staat daardoor machteloos tegenover een masochistische patiente en een sadistische patient en raakt door dit alles betrokken bij een reeks gruwelijke moorden.

De ridicule suggestie dat in Amerika elke neuroot psychiater kan worden, ontneemt de film iedere geloofwaardigheid. Niet voor Crowe helaas. Die doet er in de ontknoping van zijn misdaad-mysterie zelfs nog een schepje bovenop.

In 12 bioscopen.

Een aan tv verslaafde Jan Modaal koopt een enorme schotel-antenne, waarmee hij alle tv-programma's ter wereld kan ontvangen. Met zijn vrouw wordt hij door die antenne opgezogen en getransporteerd naar een elektronische hel. Een duivels wezen verplaatst hen daar van het ene naar het andere tv-spel.

Daarin moeten ze het opnemen tegen allerlei levensbedreigende wezens en krachten. Ondertussen knutselt het pientere zoontje een apparaat in elkaar waarmee hij zijn ouders terug kan halen. Zal hij dat stukje huisvlijt afhebben voordat ze het loodje leggen?

Meer dan een fletse film voor het hele gezin werd 'Stay tuned' van Peter Hyams niet. Wat een bruisende satire op de tv-cultuur had kunnen zijn, blijft steken in een willekeurige reeks flauwe grappen en grollen en een melige persiflage op het aloude Faust-gegeven. Het op zich leuke idee van 'Stay tuned' schreeuwt hierdoor nu al om een nieuwe versie door een wat spirituelere regisseur: Robert Zemeckis van het 'Back to the future'-vertier bijvoorbeeld.

In 31 bioscopen.

Dat 'Ticks' maar beter op de plank had kunnen blijven liggen, schijnt zelfs zijn distributeur te beseffen. Deze klungelige en ridicule slashermovie is namelijk slechts te zien in 1 bioscoop in 1 provincie-hoofdplaats.

De 'ticks' uit de titel zijn tot grote en agressieve monsters uitgegroeide teken, die zich en masse onder de huid van mens en dier nestelen, waarna ze de lichamen van hun gastheren en -vrouwen leegzuigen en in moten uiteen doen vallen.

De special-effects, het verhaaltje, de karakters, ja alles in 'Ticks' is stuitend onbeholpen. Dat geklungel is soms gelukkig nog net goed voor een onbedoelde lach. Zo weerklinkt wanneer de monsters huishouden en het bloed en de lichaamsdelen in het rond spatten, herhaaldelijk de wanhopige kreet 'Waar is de verbandtrommel?'

Haarlem-Brinkman.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden