Uniek, maar nog niet uniek genoeg

Triomf op de drie kilometer heeft de honger bij Ireen Wüst niet gestild. Ze zet haar zinnen op nog meer goud.

SOTSJI - In het Nederlands had ze het al gezegd, maar klonk het toch wat minder overtuigend dan in de Engelse vertaling. Ireen Wüst gaf na afloop van haar gouden rit op de drie kilometer aan dat één gouden medaille mooi is, maar dat ze daarmee geen genoegen neemt. Ze zei: "Ik ben hier nog niet klaar." Een mooi zinnetje dat eenmaal vertaald een extra dimensie kreeg. "She's not finished yet", sprak de perschef. Wüst hoorde het, trok de wenkbrauwen op en barstte in lachen uit. Al raakte het de kern precies: de Brabantse is in Sotsji om geschiedenis te schrijven, om een legende te worden.

Het is die eerzucht die Wüst de sportvrouw maakt die ze is. Ze is in haar hele loopbaan een pupil gebleven die na iedere overwinning in staat bleek om het zoet daarvan te vergeten. Ze heeft geen oog voor wat is geweest, ze is alleen bezig met de toekomst, met wat komen gaat. Natuurlijk reageerde ze gistermiddag euforisch na het winnen van haar derde gouden olympische medaille. Ze reed ronden lang stralend door de Adler Arena, met de handen in de lucht en een welhaast lucide lach op het gelaat. Ze maakte buigingen naar het publiek en omarmde de voor haar belangrijke mensen, haar coach, haar vrienden.

's Avonds toog ze naar het Holland Heineken Huis om zich daar door een uitgelaten massa mensen te laten huldigen, om even te proeven van de nationale trots die ze heeft losgemaakt. Maar al vrijwel direct nadat ze van het ijs was gestapt gaf ze aan dat er meer is dan deze medaille. Om écht uniek te worden wil ze vier of meer gouden plakken winnen, wil ze grootheden als Yvonne van Gennip voorbij, die in 1988 drie keer de hoogste olympische trede beklom. Ze heeft haar zinnen gezet op de 1500 meter, de afstand waarop ze regerend olympisch kampioen is. En als het op de 1000 lukt, of op de ploegenachtervolging of vijf kilometer zal ze het niet laten om ook die prijzen op te rapen.

Voor aanvang van het toernooi had Wüst al gesproken over de enorme druk die ze voelde om goed te presteren. Nog nooit voelde ze zich zo sterk als de laatste jaren. Ze keek even terug, riep de Winterspelen van 2006 en 2010 op in gedachten. Hoe ze als vrolijk maar groen meisje in Turijn goud had gewonnen op de drie kilometer en in Vancouver verrassend had gezegevierd op de 1500 meter, in een fase van haar loopbaan waarin het niet crescendo ging. Nu, ouder, wijzer en beter dan ooit moest het moment komen waarop ze wilde oogsten, waarop alle opgedane ervaring van de laatste jaren tot een eruptie moest komen.

Van die druk genoot ze. Al was ze gisteren ook eerlijk: "Dat ik hier heb gewonnen voelt als een opluchting. De druk op mijn schouders was nog nooit zo hoog als nu. Ik leg het mezelf op, maar weet ook dat zeventien miljoen 'dutchies' thuis veel van me verwachten. Via social media krijg ik dat soort verhalen natuurlijk ook binnen. In de publieke opinie wordt dan gezegd dat ik wel 'even' ga winnen. Maar even is niet even."

De drie kilometer is niet haar beste afstand. In Sotsji liep het aanvankelijk ook wat stroef. Pas na 1000 meter kwam ze beter in haar slag en vond ze de energie om te versnellen. Juist daardoor bleef ze de concurrentie ruim voor. De Tsjechische Martina Sablikova gaf ruim een anderhalve seconde toe, de Russin Olga Graf meer dan drie seconden. Wüst: "'s Middags was Sven even op mijn kamer geweest om me te waarschuwen voor het ijs. Nadat hij eerst alle eetbare dingen op mijn kamer in zijn mond had gestoken, wat had geschreeuwd en rond had gelopen, gaf hij ook nog dat advies: geen gekke dingen doen, want dan ga je kapot."

En precies zo gleed Wüst naar goud, in het voorlaatste paar, nadat al haar concurrentes al een tijd hadden neergezet. Volwassen, op het oog rustig en uiterst geconcentreerd. Het zal de stijl zijn die ze graag vasthoudt de komende dagen ¿ omdat het plan in haar hoofd, het plan om te winnen wat er te winnen valt zo stevig is verankerd in het bewustzijn dat andere opties niet bestaan.

De Jong ontroostbaar, Van der Weijden trots
Antoinette de Jong dacht voor aanvang van haar race op de 3000 meter een goede kans op de bronzen medaille te maken. De Nederlandse schaatsster bezweek in de Adler Arena echter onder de druk en kwam niet verder dan de zevende plaats. De 18-jarige De Jong was ontroostbaar. ,,Ik had zoveel vertrouwen'", sprak ze. ,,Drie dagen terug had ik nog totaal geen last van spanning. Maar nu moest het gebeuren. 4.03 reed ik in Thialf ook, dus dat had ik hier ook kunnen doen. Mijn droom valt in duigen."

Na een periode vol twijfels vond Annouk van der Weijden vond onder leiding van coach Johan de Wit, bij Team Project 2018, het plezier in het schaatsen terug. Ze was dan ook trots en opgetogen over haar vijfde plaats op de drie kilometer. "Ik kan blijkbaar nog steeds beter worden", aldus de 27-jarige Van der Weijden. ,,Zo goed als dit seizoen was ik nog niet eerder. Ik ben er wel van teruggekomen om na dit seizoen te stoppen. Ik wil sowieso nog een jaar doorgaan. Of ik de volgende Spelen ook nog haal? Dat weet ik nu nog niet."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden