Uitverkoop

“Nou ik kan dus wel inpakken!” De man kwam de broodjeszaak binnenlopen met de zware tred van een man die in het leven teleurgesteld is en de aarde daarvoor verantwoordelijk stelt. “Moet je kijken!” Hij smeet een dubbelgevouwen krant op de balie, net tussen een ketchupfles en een suikerstrooier. “Geen uitverkoop meer - nondeju hoe kan een eerlijk mens zo nog zijn brood verdienen?!”

De baas van de broodjeszaak, die het zijne verdient door visrestjes met mayonaise te verkopen als krabsalade en gerookte ham uit Kansas als prosciutto, pakte de krant op en deed alsof hij het artikel las, hoewel hij het nieuws ongetwijfeld al op de tv had gezien: de gouverneur van New York verbiedt het annonceren van uitverkopen die geen uitverkopen zijn.

Je mag alleen nog 'Uitverkoop!' roepen als de goederen eerst hoger geprijsd in de verkoop waren. Dat is nu niet usance. De hele stad hangt vol met biljetten die reppen van 20 %, 40 %, 50 % en zelfs 80 % korting, terwijl er in de meeste zaken niets te koop is dat ooit een cent duurder was. Niet alleen scharrige winkeltjes maken zich daaraan schuldig, maar ook gerenommeerde warenhuizen als Saks Fifth Avenue, Macy's en Sears.

“Tja, geen uitverkoop meer - da's natuurlijk wel jammer”, meende de broodjessmeerder. “Jammer? Jij noemt dat jammer?! Geeveedee man, dit ruïneert me! Dit is het einde van Bill's Bargain Barn!”

“Willem's Koopjes Schuur” - het was de zaak in het naastgelegen perceel. Vol overjarige cassetterecorders, elektrische broodmessen en volautomatische uiensnijders.

“U verkoopt het hele jaar door goedkope spullen voor een lage prijs”, probeerde ik, “dat is toch prima? Waarom vertelt u de mensen niet eerlijk hoe het zit?”

'Eerlijk?!' Hij keek me aan alsof ik hem met een scheermes bedreigde. “Man, als ik eerlijk wilde zijn had ik ook in Nowhereville, North Dakota, kunnen blijven. Eerlijk klinkt heerlijk, maar verkoopt voor geen meter. Halve prijs, dat is handel!”

Hij mopperde nog wat verder, attendeerde ons terloops op een zoon op de universiteit die hem twintigduizend dollar per jaar kostte, en bestelde een zwarte koffie.

“Zou je geen caffeïnevrije nemen?” vroeg de uitbater. “Denk aan je hart, Bill!” “Mijn hart is prima - zolang een stelletje vuile politici me niet de gordijnen in jaagt.” “Wat maak je je druk man? Als je concurrenten ook niet meer met uitverkoop mogen schermen dan is er toch niks aan de hand?” De broodjesman smeerde al pratend een stapel broodjes voor het lunchgeweld dat elk moment kon losbarsten. Hij deed het met zulke vingervlugheid dat een ongeoefende observator niet kon zien hoe weinig boter hij erop deed.

“Niks aan de hand, hè?”, zei Bargain Bill, een donut in zijn koffie soppend. “Voor de grote jongens niet, nee. Maar mijn klanten zijn koopjesjagers. Die tippelen uitsluitend op de korting. Geef je ze niet het gevoel dat ze het koopje van de week hebben, dan houden ze de hand op de knip.”

Ik dacht erover te vertellen dat het in mijn land van herkomst al jarenlang verboden is om gefingeerde uitverkoop te houden en dat het de middenstand niet merkbaar genekt heeft, maar vergelijkingen met andere landen vallen hier zelden goed. Ik bestelde een broodje 'Swiss' - een hier te lande gemaakte kaas die zo wordt genoemd omdat hij dezelfde gaten heeft als Zwitserse - en piekerde al kauwend over het zojuist ter tafel gelegde marketing-dilemma. “Ah, ik heb een oplossing”, sprak ik, vol trots op mijn slimheid. “U biedt de spullen eerst een dag aan voor een veel hogere prijs en dan prijst u ze de dag daarna af - dat is toch uitverkoop?”

“Verdomd, dat is niet gek . . .” Bargain Bill keek me aan alsof het wolkendek zich geopend had en een stralende Jehova hem de oplossing van alle levensproblemen had kond gedaan. “De eerste van elke maand overal dubbele prijzen op en dan de volgende dag met de rode viltstift er overheen . . .”

Opeens drong tot me door dat ik bezig was een bijdrage te leveren aan het continueren van boerenbedrog. Maar er was tenslotte die arme jongen op de universiteit . . . Bargain Bill ramde me op de schouder: “Hé makker, kom maar eens bij me binnenlopen, dan zal ik je matsen met een echt koopje.”

De broodjesman, juist doende een fles Rosemount Chardonnay bij te vullen uit een wijnkarton van vier liter: “Ja, maar ga niet nu meteen, meneer. Geef Bill de tijd om eerst even de prijzen op zijn kaartjes te verdubbelen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden