Uitje naar de Schilderswijk

In de Vergeten Driehoek breekt de zon helemaal door. In de lange Wouwerman-straat is maar één gelegenheid om te lunchen. Het Eethuis Fes, op de hoek met de Ferdinand Bol. Buiten, op het trottoir, twee tafeltjes met stoelen eromheen. Niemand te zien. Ik ga naar binnen om iets te bestellen.

'Terug in de Schilderswijk' heette de bijlage die deze krant maakte en die een week of twee geleden verscheen. 23 redactiepagina's over de wijk die eerder door een fabulerende collega tot 'shariadriehoek' was verklaard. Een stukje van die wijk althans, het stukje dat men de Vergeten Driehoek noemt. Hier heerste zo'n beetje de duisternis van de sharia. De bijlage kwam iets rechtzetten.

Wel, dat was goed gelukt. Te goed, dacht ik. Het was een moeilijke, multiculturele wijk daar in Den Haag, met slechte cijfers, maar de bewoners toonden veerkracht. Want er gaat, bij alle voortdurende segregatie, bij alle relatieve armoede, heel veel goed in de Schilderswijk, waar 110 nationaliteiten het met elkaar moeten rooien.

En zie, zonovergoten foto's door de hele bijlage, een vrolijke Turkse bruiloft, een uitgaande moskee, spelende kinderen in een sporttuin met een beachcourt (die voor het eerst het zachte warme zand onder hun voetzolen voelen), nog meer kinderen die met een bok gaan wandelen en zwerfvuil ophalen, goed humeur op de markt, lachende uitbaters van eetgelegenheden, en een burgerwacht van frisse buurtbroeders waar je je arm wel even omheen wilt slaan. Problemen? Natuurlijk, maar er wordt hard aan gewerkt. Aldus de bijlage.

Het duizelde je van de projecten.

De hoofdredacteur raadde eenieder aan er eens een kijkje te gaan nemen. En daar sta ik dus, bij de toonbank van Eethuis Fes. Ik heb op grijs somber weer gehoopt, maar toen ik uitstapte op station Hollands Spoor, dat prachtige station, begon het wolkendek open te breken. Ik volg zo'n beetje de wandeling die door een collega in de bijlage is opgenomen, een collega die hier woonde toen de buurt nog deels verkrotte. En ik ben het station nog niet uit of de verbazing begint.

De Stationsweg is heel mooi of vol verdere beloftes, zoals de vestiging van the largest food street in The Netherlands. Om de hoek, aan de Hoefkade, opnieuw verbazing bij de aanblik van het grote, hippe Student Hotel, meer dan driehonderd kamers vol internationale studenten; één ervan staat in de etalage een overhemd te strijken naast, iets verderop, een pooltafel en een gamehoek, loungebanken, een zwarte vleugelpiano - alles op hardspiegelende gietvloeren.

En zo tolt het een beetje door, langs het fraai opgeknapte Rode Dorp, de ongelooflijke mooie, negentiende eeuwse Van Ostadewoningen, de groene pleinen, de rijke voorzieningen, de uitpuilende bazaarwinkels onder de moderne arcaden van de Hobbemastraat.

"Doet u maar een sandwich met merkeuz", zeg ik. Hij brengt het me buiten op het terras. Het is heerlijk. Passerende mannen op scooters wensen me smakelijk eten. Een oude heer met een stok groet beleefd.

De zon schijnt uitbundig, het is hier fijner dan in de bijlage. Waren alle kalifaten maar zo.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden