Klein Verslag

Uitgezakte ransels als gelynchte misdadigers, Bob Dylan en Joni Mitchell

Geslaagd. Beeld Wim Boevink

Het was de ochtend na de dag. Er was taart geweest en champagne en familie en vrienden en buren. Ze vulden de kamer met hun stemmen, luid en zacht en door elkaar. Stralende dochters. Buiten hing de vlag met de twee trofeeën, uitgezakte ransels als gelynchte misdadigers.

Het huis was stil nu, van buiten klonk gehamer door op stoeptegels. Mannen die je een tijdig pensioen toewenste werkten al drie dagen aan leidingen. Ik zag ze zand scheppen, tot hun heup in een geul, in de stromende regen. Boven sliepen de meisjes hun diepe slaap. Ze waren rond half vijf – het daglicht brak al door – ongeveer tegelijkertijd thuisgekomen van hun feesten. Ik hoorde hun gestommel op de trap.

Hun ouders hadden die avond na het vertrek van de laatste gasten opgeruimd, het glaswerk, de borden, de etensresten, en hadden voor ze gingen slapen op Netflix een deel van de ‘Rolling Thunder Revue’ gekeken, de film die Martin Scorsese samenstelde met beelden die in 1975 waren gemaakt tijdens een bijzondere concertreeks van Bob Dylan. Het was een soort circustournee geweest, een troubadoursgezelschap dat in bussen en caravans dwars door Amerika trok – met Dylan soms zelf achter het stuur, omringd door bevriende musici, dichters en artiesten.

Beeld Wim Boevink

‘Een muzikale commedia dell’arte’, noemde Dylan het en we raakten al snel weer in de ban van zijn zorgvuldig gekoesterde charisma. Hij leek zijn teksten niet te zingen maar uit te spuwen. ‘Hij lijkt wel een medium’, zei mijn vrouw. Toen ik in de ochtend Gijsbert Kamers mooie recensie in de Volkskrant las, besloot ik alvast de rest van de film te kijken, vooral ook om wat Kamer schreef over ‘misschien wel de mooiste bijdrage’ van Joni Mitchell.

‘Om heel vaak terug te zien is de scene waarin ze samen met Roger McGuinn (the Byrds) en Dylan gitaar speelt. De heren hebben grote moeite haar akkoorden en toonzettingen te volgen als Mitchell haar net geschreven liedje Coyote zingt. Kippevel, en wat jammer dat dit niet in de cd-box is terug te vinden. Graag hadden we een van de vijf concerten voor alleen deze opname ingeruild.’

Coyote. Van haar album ‘Hejira’ dat een jaar later – in 1976 – zou verschijnen.

Vrij en ongebonden

Boven sliepen de meisjes hun meisjesslaap. Negentien en bijna zeventien. Hun cijferlijsten in de la. Aan het begin van een nieuw deel van hun leven, steeds iets verder van huis. Beneden zong Joni over de vrijheid van een jonge vrouw, die moeite heeft een verhouding te hebben met iemand uit een ander milieu – de coyote in het lied is een ranchworker, een jongen die op een boerderij werkt, en die haar voor een nacht wil versieren, terwijl ze zichzelf beschrijft als passant die een gevangene is van de witte strepen op de grote weg. Prachtige regels. No regrets, Coyote. You just picked up a hitcher, a prisoner of the white lines of the freeway.

Ze zong het ‘free’ langgerekt. Ja vrij zijn, ongebonden, je losmaken van die generatie boven je. Och, de werelden van verschil destijds, in 1975. Je nooit ergens vertonen met je ouders. Iets in die regels roerde me. Hun freeway komt, maar nog lagen ze te slapen boven. 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden