Uitgespuwd worden door 'n reuzenslang en dan nog knipogen naar de heldin

De tekst vooraf maakt ons vast lekker: “Anaconda's zijn na één slachtoffer niet tevreden. Ze braken hun prooi uit om opnieuw te eten.” En het wordt nog beter.

Later in de film leren we ook nog dat een anaconda je steviger vastgrijpt dan je geliefde en je vervolgens laat horen hoe je botten breken voordat je aderen ontploffen. Geen wonder dat de van origine Peruaanse en bij B-film-koning Roger Corman getrainde regisseur Luis Llosa zich voelde aangetrokken tot een avonturenfilm over de reuzenslang uit het Amazone-gebied. Monsterfilms zijn leuker dan ooit, nu de computer het monster in volle glorie kan laten zien. Maar gelukkig houden ze ook iets uitgesproken knulligs.

In de Zuid-Amerikaanse jungle zoekt een filmploeg naar een zeldzame Indianenstam. Nog maar net op weg stuit de expeditie op een schipbreukeling, die liefdevol aan boord wordt genomen. Deze he-man (Jon Voight, gemener dan ooit) blijkt een geobsedeerde slangenstroper, die de filmploeg meesleurt in de jacht op een levende anaconda. Dat gaat natuurlijk vreselijk mis, en de strijd tussen mensen onderling en tussen mens en slang gaat zodanig over-the-top dat er veel te lachen valt. Llosa mikt vanaf het begin op camp, zoals blijkt uit de sexy outfits van de twee vrouwelijke expeditieleden en de overdaad aan suggestieve blikken, zowel hitsig als agressief. Middenin de jungle loopt hiphopper Ice Cube rond in zijn Los Angeles-outfit en praat Jon Voight als een gangster uit Little Italy, maar het maakt allemaal niet uit.

'Anaconda' is gemaakt met het geld en de technologie van de jaren negentig, maar de sfeer en de toon zijn ontleend aan een B-film uit de jaren vijftig. Hoe geavanceerd de animatronics en computereffecten ook zijn, een slang met het formaat van een dinosaurus kun je toch moeilijk serieus nemen. De knipoog die Voight nog weet op te brengen voor de heldin, nadat hij in slijm gehuld door het monster wordt uitgekotst, geeft aan dat zo'n kijkhouding ook allerminst de bedoeling is. Llosa eert de ouderwetse monsterfilm, en had toevallig veel geld tot zijn beschikking. Het resultaat is een uiterst bizarre en vermakelijke film, die het vermoedelijk erg goed zou doen als openluchtvoorstelling op een zwoele zomeravond.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden