Uitgebluste tafeltennisploeg ook blij met brons

EINDHOVEN - De batterij was op. In hun eerste halve EK-finale verloren de Nederlandse tafeltennissers gisteren kansloos van het sterke Frankrijk. Opnieuw opladen was slechts ten dele gelukt na de vreugdevolle ontlading dit weekend. “We zijn weer terug op aarde”, sprak bondscoach Paul Haldan naderhand. Toch blijft de voldoening overheersen en de eerste (bronzen) medaille binnen.

Het ongeëvenaarde succes van de mannen had een ongekend effect: waar de tafeltenniswereld te boek staat als het domein van allemaal individuele bv'tjes verklaarde Trinko Keen plotseling een voorliefde voor teamwerk te hebben. “Een landenwedstrijd is het mooiste dat er is. Dat doe je samen. Het verschil op dit toernooi tussen ons en de rest was dat wij met z'n allen net iets harder wilden winnen, net iets dieper wilden gaan. Zoiets kun je niet van buiten opleggen.” De champagne, ontkurkt na het behalen van de mijlpaal, was duidelijk nog niet uitgewerkt.

Glimlachende verliezers, het was weer eens wat anders. Natuurlijk hadden ze graag nog meer gewild, maar dat zat er gisteren tegen de vice-wereldkampioen geen moment in. Die wetenschap maakte de nederlaag (1-4) draaglijk. “Vooraf dachten we nog: wie weet. De snelle 0-2 was echter iets teveel van het goede. Ze speelden niet normaal zo sterk”, vond Keen, als enige deelnemer nog ongeslagen in de single.

Verraderlijk

De drie Franse toptwintig-spelers presteerden inderdaad naar behoren. Vooral de verraderlijke service van Eloi en de flitsende forehand en het razendsnelle voetenwerk van Gatien maakten indruk. Maar gezegd moet dat Oranje het niveau van de afgelopen dagen niet haalde. Vooral Danny Heister miste scherpte. De extra krachttrainingen van het afgelopen jaar ten spijt, merkte hij dat een lang evenement 'nooit zonder pijn gaat'. “Natuurlijk ben ik niet meer zo fit als aan het begin van de week. Dat kan ook niet na zoveel lange wedstrijden en het telkens opnieuw moeten opladen.”

Voor het eerst verloor de nationaal kampioen beide enkelspelen. “Met het spel van de Fransen heb ik altijd moeite.” Dat merkte Gautien ook tot zijn tevredenheid. “Nederland is heel goed bezig, maar nog niet zover dat het ons kan verslaan”, klonk het Franser dan Frans. De arrogantie was overigens in zijn openingspartij ver te zoeken. Jorg de Cock ontfutselde hem zowaar de eerste game: 22-20. Het negentienjarige talent bekende echter geen moment aan een zege gedacht te hebben. Typerend voor de tiener. Bondscoach Haldan: “Hij kan heel goed spelen, alleen moet hij daar zelf nog in gaan geloven.”

Wie weet krijgt hij vandaag een nieuwe kans. Om krachten te sparen (of beter: weer te verzamelen) voor het individuele toernooi dat morgen van start gaat, is er veel voor te zeggen Keen en Heister een dagje vrij te geven. De wedstrijd om de derde plaats tegen Zweden - verrassend onttroond door Polen - is slechts voor de plaatsingslijst van de volgende EK interessant. Beide landen ontvangen immers de bronzen medaille.

In het vrouwentoernooi is de gouden plak al verdeeld. De eindstrijd ging gisteravond net als twee jaar geleden in Bratislava tussen Duitsland en Hongarije, dat donderdag in de poule nog bijna over Nederland struikelde. Destijds zegevierde Duitsland met 2-4. Onder aanvoering van Batorfi, die tot ergernis van haar tegenstanders bij de opslag het balletje meters de lucht ingooit, nam Hongarije nu een 2-0 voorsprong. Klaar voor de ultieme revanche.

Maar zo gemakkelijk lieten Nicole Struse (ook individueel regerend kampioen) en consorten zich niet verschalken. De stand werd gelijk getrokken tot 3-3. In de spannende, beslissende zevende partij zegevierde Duitsland uiteindelijk toch nog via Jie Schöpp, nadat Kristina Toth namens Hongarije twee matchpoints had laten liggen.

Uren voor de enerverende finale had het Nederlands vrouwenteam al de aftocht geblazen. Aan de zijde van Melissa Muller en Diana Bakker speelde Bettine Vriesekoop op de weinig inspirerende maandagmorgen haar laatste interland. Een historisch moment, echter vrijwel onopgemerkt gebleven. De lege tribunes en de geruisloze aftocht contrasteerden scherp met de vele spraakmakende momenten die haar carrière in het nationale team kenmerkten sinds zij in 1976 (!) op een EK debuteerde.

De 4-0 zege van Oranje op Frankrijk (bij de vrouwen beduidend minder sterk) stelde de anonieme zevende plek veilig, toch nog altijd zes plaatsten hoger dan twee jaar geleden. Bondscoach Peter Engel blikte 'al met al' tevreden terug.

De toekomst stemde hem somberder. “De gouden tijden van Bettine Vriesekoop en Mirjam Hooman zijn voorbij. Zonder Bettine was het nu al heel moeilijk geweest om niet naar de B-groep te degraderen. Voortaan kunnen we er niet meer vanuit gaan voorin mee te spelen”, aldus Engel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden