Review

Uitgebluste dEUS doet een kunstje

AMSTERDAM - Het had een special evening met dEUS moeten worden. Dat viel reuze mee. De uitverkochte Paradiso kreeg een greatest hits-set voorgeschoteld van een groep Belgen die weliswaar goed speelde, maar nu niet bepaald een groots gevoel voor avontuur aan de dag legde.

En dat terwijl het begrip avontuur toch ten grondslag heeft gelegen aan het succes van de formatie rond de charismatische zanger/gitarist Tom Barman. De Antwerpenaar wist midden jaren negentig, geruggesteund door een stel uitgelaten kunstzinnigen, dankzij het meesterlijke Worst Case Scenario een complete natie uit het pop-slop te trekken. dEUS schoof het deksel van de Vlaamse put die tot de dag van vandaag gevuld blijkt met geweldige popmuziek.

Van Zita Swoon tot Evil Superstars, van Millionaire tot Soulwax, allemaal hebben ze profijt gehad van de focus op België die dEUS heeft scherpgesteld. Wellicht nog belangrijker is dat deze band de Vlaamse pop bevrijd heeft, door aan te tonen dat ook de combinatie van avant-gardisten als Captain Beefheart en Tom Waits met de betere popmuziek van Velvet Underground, David Bowie prima kan werken. Mits eigenzinnigheid en improvisatie hoog in het vaandel staan. Sinds dEUS kan en mag alles, als het maar een artistiek, progressief of afwijkend kleurtje heeft.

Misschien is dEUS doodmoe geworden van al dat pionierswerk. Hun laatste cd 'The Ideal Crash' ontbeerde de gekte van het vroegere werk en is bovendien alweer drie jaar oud (nadenken over een opvolger doet de band voorlopig nog niet), terwijl ze ook op het podium brave borsten zijn geworden. Niet dat de Antwerpse band ineens saai is geworden, maar het is toch veelzeggend dat het publiek drie jaar na de Ideal Crash-tour op nagenoeg dezelfde set wordt vergast. dEUS speelde welgeteld twee nieuwe liedjes, waarvan het fraaie 'Nothing Really Ends' op de singleverzamelaar 'No More Loud Music' stond.

Een bijzondere avond was het dus niet. Geen spannende gelegenheidsformaties, geen verrassende voor- of naprogramma's of gastmuzikanten. Wel was er een levensgroot doek achter het podium opgehangen waarop filmprojecties te zien waren. Het maakte de bandleden tegelijk nietig en grotesk. Tim Vanhamel van Millionaire verleende schuchter in een hoekje ondersteunende diensten, na het optreden waren er dj's. Het voor deze avond meegebrachte achtergrondkoortje (gekscherend de Sissy Spacek Singers genoemd) zong vooral vals en bracht de muziek uit balans.

De verhoudingen binnen dEUS zijn tot op zekere hoogte zeer duidelijk: Barman is baas. Dat maakt de band paradoxaal genoeg ook een beetje mysterieus. Als Tom Barman een film aan het maken is, is er dan nog wel een dEUS? Bestaat de band louter en alleen bij de gratie van hem? Het maakt in ieder geval dat het altijd gissen is naar hun toekomst.

Net zoals ook feitelijk het concert in Paradiso (onderdeel van een mini-toertje van een week door Nederland, België en Portugal) absoluut geen blik in de glazen bol heeft geboden. Een band die zo opgeslokt is door zijn eigen passie voor de kunsten kan niet uitgeblust zijn, kan zijn eigen kunst niet als kunstje behandelen. De vele dEUS-fans zullen zich moeten troosten met de ongewisse gedachte dat hun helden zich weer in een nieuw avontuur zullen storten. Alleen is de bestemming, afgaande op deze bijzondere avond, onbekend.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden