Uitgaan in Bagdad: tussen traditie en risico

'Mijn zoon waarschuwde ons dat we niet naar dit park moesten gaan. Er zijn hier slechte jongens''. Qassim grinnikt erom, terwijl hij zijn auto door het lunapark aan de Tigris loodst. Bij de ingang is hij uitgebreid ondervraagd door de bewaker: wat komt hij doen, wie zitten er in de auto, heeft hij alcohol bij zich?

Qassim wil een van de plekken tonen waar Bagdadders hun vrije tijd doorbrengen. Een park voor families aan de Corniche van Adhamiya, met daarin een lunapark. Er wordt geschommeld, rondjes gedraaid in diverse attracties en wat gegeten en gedronken. Omdat het park vrij groot is, zijn er ook fietsen te huur. Meisjes in abaja wagen zich eraan, niet gestoord door de lange jassen. Het ziet er allemaal vrij onschuldig uit.

Maar iets voorbij het park staat een auto met jongens en meisjes, die samen veel plezier hebben. Ze hangen uit het open dak en deinen op de muziek die uit de stereo klinkt. Ze zijn duidelijk geen familie van elkaar, en de suggestie dat er alcohol wordt gedronken is overheersend.

Een taboe, in hedendaags Bagdad. Jongeren bij elkaar die geen familie van elkaar zijn, die samen drinken en dansen. Dit zijn de 'slechte jongens' waar Qassims zoon voor waarschuwde. De vader is minder streng en erkent dat het triest is dat jongeren niet meer in het openbaar samen plezier kunnen beleven. Dat zelfs dit soort simpel jolijt in het geniep moet. In een stad waar religie de regels heeft aangescherpt en bomaanslagen de sfeer nog steeds bepalen zijn de uitgaansmogelijkheden beperkt. De straat, dat is de meest gebruikelijke: na een dag werken lopen jonge stellen met kinderwagen door de veilige winkelwijk Karada over straat. Hier bevinden zich restaurants en fruitbars waar vrienden en kennissen elkaar ontmoeten. Mannen treffen elkaar in theehuizen voor een waterpijp en een spelletje domino, backgammon of trictrac, of spelen een partijtje voetbal op een van de veldjes. Of ze gaan naar een sportclub om aan de apparaten te hangen - er is er zelfs een speciaal voor vrouwen geopend. Je kunt natuurlijk ook nog gaan vissen in de Tigris, of in Aboe Nawazstraat buiten aan de Tigris een gegrilde vis, de Iraakse specialiteit Mazgouf, eten.

De rijke inwoners van Bagdad vonden hun toevlucht in de clubs, zoals de Al-Alweya Social Club, waar families welkom zijn voor een maaltijd of wat rondhangen op het terras, maar waar het zwembad de seksen nu scheidt met aparte openingstijden.

Naast de restaurants, waar soms alcohol wordt verkocht, zijn af en toe ook bars open - afhankelijk van de jongste, veranderende reglementen. Nachtclubs beleven eenzelfde soort knipperlichtbestaan; hier gaan mannen drinken en vrouwelijke zangeressen en dansers bekijken. Maar veel Bagdadders spreken hier schande van en de kans op een inval door extremisten is reëel.

De meest onschuldige uitgaansplek blijft het pretpark. Het meest bekende is het Zawra Park, waar het reuzenrad uitzicht biedt op de Groene Zone, en om die reden lange tijd omstreden was. Dit is waar hele families naar toe gaan als de avondkoelte neerdaalt. Waar jongens en meisjes naar elkaar kunnen staren, kinderen dollen en volwassenen even ontsnappen aan de hitte, de gevaren en de vele ongeschreven en geschreven regels van de Iraakse hoofdstad Bagdad.

Of je blijft thuis, met een video gekocht in de vele winkeltjes die illegale kopieën van wereldfilms verkopen voor 1000 dinar (80 cent), of met een Amerikaanse serie op een van de MBC-zenders via de satelliet. Want bioscopen zijn er niet. En thuis, dat is immers nog steeds het meest veilig.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden