Uit verveling

Als je tegenwoordig een vliegtuig instapt, bijvoorbeeld om naar je vakantiebestemming te vliegen, word je van meet af aan beziggehouden. Je krijgt een krant toegestopt, en algauw komt het voorbeeldige meisje je een zakje pinda's brengen, weer vijf minuten weg met knabbelen. Tien minuten later krijg je een kop koffie, waarna het tijd is voor de maaltijd. In de rugleuning voor je klik je het schermpje aan waarop je uit tientallen films en spelletjes kunt kiezen wat je wilt doen, en ondertussen krijg je nog een drankje. Tegen de tijd dat de film afgelopen is nog een kop koffie en dan ben je er al haast. Alles om te zorgen dat je je niet gaat vervelen en opeens denkt dat je ook nog kunt neerstorten. Je zou menen dat zo'n comfortabele manier van reizen je de kans geeft om eens een goed boek te lezen maar nee, je gaat je vervelen als je niet continu wordt geëntertaind. Van de mens die zichzelf ernstig of speels bezighoudt, de homo ludens van Huizinga, is niet veel meer over, hij is de zich vervelende mens geworden. Nu hij zichzelf niet meer kan vermaken, wordt hij van alle kanten bestookt door bezigheidstherapeuten. Ook de kranten doen eraan mee. Onlangs kon je hier voor een habbekrats tien filosofen kopen die je buiten werktijd op een hoger plan brengen en binnenkort mag u de krant vertellen waarom u die en die klassieke muziek zo mooi vindt. Bij het Algemeen Dagblad proberen ze u in te palmen met een reeks kunstboeken waardoor u beter beslagen ten museum kunt gaan. En is het niet eens wat om baby's en peuters met Beethoven en Bach bezig te houden, daar worden ze vast muzikaler van. Het offensief tegen de collectieve verveling heeft soms iets van een beschavingsoffensief. Terwijl je bezig wordt gehouden, groeit je geest. Voor baby's en volwassenen. Maar waar blijft de jeugd, de aanstormende mens? Die gaat naar Haren. Lekker de boel in elkaar stampen, volwassenen aan het schrikken maken en baby's uit de slaap houden. Anders is het leven zo saai, zo vervelend. Als er geen feest gehouden wordt, doen we het op onze eigen manier. Toen ik een jaar of twintig was demonstreerden wij graag. Riepen 'Johnson moordenaar' of trokken naar Kalkar in Duitsland om er tegen de verfoeide kerncentrale te schreeuwen, met z'n allen door Amsterdam of op het Malieveld omdat de kernwapens de wereld uit moesten en de minister van onderwijs er niets van begreep. Misschien had onze energie wel een beetje naast echt idealisme gelegen, maar het was vooral ook leuk, een soort feestje. Je hoort er niks meer van. De Vietnam- en nucleaire feestjes zijn verdampt. Een tijdje geleden was er dan ineens de flashmob, mensen kwamen zonder veel reden onverwacht even op straat bij elkaar en verdwenen ook even snel weer. Een soort laatste stuiptrekking van het collectieve feestje van vroeger. Ook alweer uitgestorven. Er moet weer eens wat gebeuren, jongens! Feestje bouwen. Weet je wat, we gaan naar Haren, naar Aerdenhout, naar Wassenaar. Boe roepen tegen de gezeten burgers, hun ruiten ingooien. Lol. Verveling.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden