Uit BRIEVEN van lezers

Stemmen

Ik vind dat Harrewijn met zijn positieve houding de politieke mentaliteit van de toekomst heeft.

Amersfoort Ruth Wolswinkel (17)

Ambarawa

In alle speculaties over de seksuele geaardheid van bisschop R.Ph. Bar heeft de vroegere vicaris-generaal dr. Van Munster in maart een opmerkelijke bijdrage geleverd door in het programma Kruispunt van de KRO de mogelijkheid van jong-geleerd-oud-gedaan te opperen: tierde immers in de mannenkampen tijdens de Japanse bezetting van Indie de sodomie niet welig? Het gesprek is een paar maal herhaald, en ondanks aansporingen van de vereniging 'Jongenskampen Ambarawa' heeft tot op heden noch Van Munster, noch de KRO zich van deze gedachtengang gedistantieerd.

Hoe komt dr. Van Munster aan zijn kennis? Gelezen? Vast niet. Van horen zeggen? Van Bar? Kan niet: Bar zat tot april 1945 in een vrouwenkamp, bij zijn moeder (kamp 7). In die maand werden de vrouwen, meisjes en jongens onder de tien verplaatst en Bar bleef achter.

De ingezetenen van kamp 8, een jongenskamp sinds september 1944, verhuisden naar kamp 7. Een kleine duizend jongens van tien tot zestien jaar werden ondergebracht in een enkele loods. Ieder kreeg een plek van zestig centimeter breed, verschillende lengte van de slaapruimte, soms vierhoog boven elkaar, op ononderbroken houten britsen. Als je kuchte werden twee tot vier slapies wakker.

Van zes uur 's ochtends tot het invallen van het duister werken, vervloekt weinig eten, allemaal buikloop. Werken gebeurde in ploegverband, onder toezicht van jongens, die op hun beurt ook weer door 'hogere' jongens werden gecontroleerd. En aan het hoofd daarvan stond een volwassene, de Hancho, de jongensleider. Een gesloten blok, vierentwintig uur per dag onder controle. Ondermaats, altijd doodmoe en hongerig, slap van de honger. Sodomie? Met wie dan, wanneer en waar?

Aan de andere kant van het kamp zo'n duizend ouwe heren, te oud, te ziek en te zwak om door de Jap te worden opgesloten in een mannenkamp. Jongens kwamen alleen op die zaal om zwaar werk te doen: vloeren dweilen, zieke mannen versjouwen. Altijd in ploegverband en onder toezicht. Van wie, dr. Van Munster? Van echte roomse nonnen. Ursulinen waren er, zusters van de Liefde en Zusters van de Heilige Geest. Zij runden het kamp, het ziekenhuis, de keuken. Zij deelden het eten uit, controleerden de jongenszaal en verzorgden heel de dag de ouwe heren.

Achtenveertig jaar later ontdekt dr. Van Munster - op een geschikt moment - ineens de waarheid van Ambarawa: daar heeft mijn kampgenoot Bar de sodomie leren kennen. Misschien kan dr. Van Munster binnenkort het boek kopen dat Joop van Al over Ambarawa heeft geschreven. Die zat er wel en weet iets van de kampen.

In zijn studie 'Lead us not into temptation' over pedofilie onder rooms-katholieke priesters in de VS noemt Jason Berry het heel schijnheilig dat praktiserende heterofiele priesters onverwijld uit het ambt worden gezet, terwijl het praktiseren van homofilie en pedofilie vaak oogluikend wordt toegestaan en bijna altijd met de mantel der liefde wordt toegedekt. Nederland lijkt wat de homoseksualiteit betreft minder tolerant. Of zou het bij Bar uiteindelijk toch gewoon om zijn liberale opvattingen zijn gegaan?

Den Haag J.A. Brink

Veilig vrijen

Hierbij wil ik reageren op een artikel dat is verschenen op de Zanzibar-pagina van 19 mei. Er wordt daar zomaar een nieuwe wending aan de aids-discussie gegeven. Nadat beide jongens uit de rubriek 'Liefde' vaststellen dat liefde leeftijdsloos is, blijkt dit opeens niet te gelden voor een besmetting met het HIV-virus. Want als je jong bent, zo wordt gesteld, heb je nog niet zo veel vrienden gehad en daarom (!) is het wel veilig om met een jongen van 18 te vrijen.

Lieve jongens, echt, het HIV-virus trekt zich niets aan van leeftijden, of je nu 16 bent of 85. Vrij veilig, altijd. Een keer onveilig vrijen kan voldoende zijn. Onbegrijpelijk dat anno 1993 niet iedereen dit wil weten.

Amsterdam Jaap van Kooten

WAO

In Trouw van 14 mei staat een artikel over de rol van de GMD bij de toekenning van een WAO-uitkering. Wat ik nog steeds niet in de berichtgeving heb aangetroffen is het volgende.

In de jaren dat de textielfabrieken in Twente gingen sluiten was er een missive van de minister dat aan een ieder die minstens 15 procent arbeidsongeschikt was en waarvoor in een straal van acht kilometer geen werk was een 100 procent WAO-uitkering moest worden toegekend.

Ik heb meegemaakt dat de mensen met honderden tegelijk uit een fabriek in de WAO gingen want iedereen had wel wat aan z'n rug of z'n voeten of z'n knieen. Een mooiere welvaartvaste oplossing was er niet.

Misschien kan de parlementaire enquete commissie met bovenstaand gegeven vlot tot een conclusie komen en zijn werkzaamheden afronden.

Amsterdam M.H. Bil

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden