Uit BRIEVEN van lezers

Traditioneel Rokjes op school als hèt kenmerk van reformatorisch onderwijs. Esther Hageman weet in Trouw van 12 november niet veel verder te komen dan het vermelden van een dergelijk cliché. Onze kinderen bezoeken de reformatorische basisschool in Delft. Daar hoeven meisjes geen rokjes aan.

Maar ook veel andere zaken zijn geheel anders dan de schrijfster stelt. In Delft kiezen ook 'gewoon-hervormde' en gereformeerde ouders voor deze school, en mensen uit evangelische en pinkstergemeenten. Waarom? Omdat het Evangelie van Jezus Christus er serieus wordt genomen, wat bij de protestants-christelijke scholen soms minder het geval lijkt te zijn.

Sommige dingen, zoals het uit het hoofd leren van psalmen, mogen traditioneel zijn, maar niet alle traditie is verkeerd. Kern is dat de school probeert op een frisse manier de identiteit gestalte te geven. Zij ziet daarin ook een evangeliserende taak: de helft van de leerlingen komt uit niet-christelijke gezinnen, ook uit moslimgezinnen. Via de kinderen horen ook de ouders iets over het Evangelie.

Er is dus in elk geval één school waarvoor het geschetste beeld van orthodoxe scholen niet opgaat, ik vermoed dat het er meer zijn. Delft H. J. de Vries

Van Thijn “Premier Kok heeft willens en wetens een normverschuiving toegestaan door geen oordeel te vellen over het boek 'Retour Den Haag' van Ed van Thijn”, aldus hoogleraar staatsrecht en Eerste-Kamerlid J. Vis (Trouw, 15 november).

“Ach, het boek moet ook verkocht worden”, vond de premier. Mooie reclame voor de schrijver. Maarn A. de Bruin van Heeringen

Cohen Stuart Het staat dr. G. H. Cohen Stuart en zijn echtgenote vrij een eigen interpretatie te hebben van de oorzaken van wat in het Trouw-artikel van 17 november 'de vete tussen Cohen Stuart en de leiding van de hervormde kerk' wordt genoemd. Het is hun recht het conflict te presenteren als een inhoudelijk verschil van mening over de Israëltheologie en de houding van de hervormde kerk ten aanzien van de staat Israël. Zij die er nauwer bij betrokken zijn geweest, zoals ondergetekende (als lid, moderamenlid en waarnemende voorzitter van de Raad voor Kerk en Israël) weten wel beter.

De heer en mevrouw Cohen Stuart permitteren zich in het voornoemde interview een aantal uitspraken aan het adres van de secretaris van de raad, dr. Vreekamp, die niet weersproken mogen blijven.

Zolang ik dr. Vreekamp heb zien opereren, niet alleen maar ook ten aanzien van de familie Cohen Stuart, zowel in Nederland als in Israël, heb ik hem waargenomen als een getrouw en integer uitvoerder van het beleid van de raad.

Uitspraken als dat hij ziek (ik neem aan in geestelijke zin) is, de kwade genius (ik neem aan achter het conflict) is en een slap iemand, zijn flagrant in strijd met de waarheid. Ook de opmerking dat “hij geen uitgesproken opvattingen heeft, maar zijn oren laat hangen naar wie hij het vaakst in de gangen tegenkomt” is te betitelen als volslagen onzin. Dr. Vreekamp is een bedachtzaam theoloog die de vragen rond Israël en kerk op een integere wijze tracht te doordenken. Apeldoorn ds. W. F. Stoel (hervormd predikant)

Spelling (2) In het Podium-artikel van 9 november probeert R. Clason aan te geven dat er eigenlijk niets nieuws onder de zon is op dat gebied. Toch wel: dat de woorden die hij noemt in de Woordenlijst van de Nederlandse taal (het Groene Boekje) staan, is bekend; wáár ze staan, daar gaat het om, dat geeft hun status aan. Namelijk: of in de grote lijst als voorkeurspelling, of achter een zogenaamd 'dropje' als nieuw woord of in het appendix als toegelaten of minst gewenste spelvariant.

Het idee om bij de spelling van de spraakklank uit te gaan, wil ik de auteur graag snel ontnemen gelet op de verschillende klanken die Nederlanders en medelanders bij het uitspreken van de woorden gebruiken. Alle woorden die hij noemt, staan duidelijk wèl in het appendix en zijn geen voorkeurspelling.

Ten slotte wil hij twee criteria toepassen op het spellen, maar doet dit niet consequent zoals hijzelf notabene aangeeft in zijn laatste zin. Vreemd. Hiermee gunt hij zichzelf een spel(l)ing die het gehele artikel opeens ongeloofwaardig maakt. Maassluis F. J. Klop

Paspoort (4) De tweede paspoortaffaire is in aantocht en dit keer vanwege bezorgde ambtenaren. Geen kruis op kerk en munt en geen naakte Mercurius, want dat ligt te gevoelig voor onze islamitische landgenoten. Te gek voor woorden!

Ik hoop dat Kohnstamm van gedachten verandert en de ontwerper de vrijheid krijgt de geschiedenis van ons land juist weer te geven. Waar blijven we als we gehoor geven aan 'overgevoelige' mensen? Dan verhuizen onze oude meesters en zeker Rubens naar de kelders van de musea. Rotterdam Thea Hilz-Vermeulen

Paspoort (5) Wat een gedoe met dat paspoort. Ik wil gewoon een betaalbare pas zonder poespas. Het doel van een paspoort is om in binnen- en buitenland te kunnen bewijzen dat je bent wie je zegt te zijn. Wie de Nederlandse geschiedenis wil bekijken, is beter af met een gespecialiseerd boekwerk.

Misschien kan met het nieuwe paspoort tegelijk een eenheidsprijs voor heel Nederland ingevoerd worden. Het is toch te gek dat hetzelfde document per gemeente verschillend geprijsd is en de burger niet kan 'rondshoppen' voor de goedkoopste pas. Amsterdam Adri Verhoeven

Johan Heyns Het artikel over Johannes Heyns in Trouw van 8 november kwam nogal tweeslachtig over. Eigenlijk leed mijns inziens 'onze kerkredactie' eveneens aan wat in het artikel over Heyns werd gezegd: “hij kronkelde en deed aan leninistische bewegingsleer - twee stappen terug, een stap voorwaarts”.

Heyns heeft ongetwijfeld veel innerlijke strijd moeten voeren om gestaag door te gaan, toen hij een ander perspectief dan voorheen zag en probeerde zich voorzichtig en tactisch in te zetten om zijn land en kerk naar een onzekere toekomst te begeleiden. Het is hem gelukt (voor zover men dat kan zeggen) maar veel applaus kreeg hij niet.

Hij zal door velen niet begrepen zijn. Heyns is - hoewel anders dan Beyers Naudé - een held geweest, misschien niet door iedereen bewonderd, maar om de synode over de streep te trekken en tot toegeven te brengen dat men ongelijk heeft gehad, dat getuigt toch van vastberadenheid en moed? Groenekan drs. J. Vonk-Turkstra

Vaderschap Ten onrechte dicht Joekes mij verzwijgen van het vaderschap van het seniorentarief en het merk 65+ toe (column van 1 november). Trouw schrapte dit in mijn eerste reactie. Mijn drijfveer was loyaliteit. Inmiddels is mijn opponent overtuigd, dat NS niet met overheidsgeld liefdadigheid bedrijft, maar de overheidsbijdrage verminderend handelt. Mijn bekritiseerde opmerking over het NS voor de voeten lopen door Den Haag, slaat op het voorschrijven van extreme, klanten verdrijvende tariefsverhogingen. Die leiden tot slechter netto opbrengst dan door NS voorgestane op de markt afgestemde percentages. Ten slotte: De overheidsbijdrage is geen verliesdekking, maar betaling van een jaarlijks op grond van overeengekomen aanbod van openbaar vervoer contractueel verschuldigd bedrag. Zie mijn 'De spoorwegtarieven. Kleine katechismus voor kamerleden, krantemannen en consumenten' ESB 7 februari 1973. Driebergen C. P. van Strien (oud-chef reizigersvervoer NS)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden