Uit BRIEVEN van lezers

Van Damme Terwijl ik dit schrijf zal over enkele uren met weloverwogen, voorbedachte rade een volkomen gezond mens, geliefd door vrouw, kinderen, familieleden, vrienden, kennissen moedwillig op middeleeuwse wijze het leven ontnomen worden. Mijn maag draait zich om bij de gedachte aan dit ondragelijk gebeuren. Mijn gevoel zegt 'laat alsjeblieft iets plaatsvinden zodat dit door hoeft te gaan'.

Berichtgeving in de krant vermeldt ook de uitzinnige wraakoefeningen op weerloze slachtoffers in Haïti, waarbij gewapende Amerikaanse militairen, met de vinger aan de trekker, machteloos moeten toezien hoe onschuldige mensen in elkaar worden geramd. Die militaiten moeten toch wel in een verscheurende gemoedstoestand komen.

Terug bij Van Damme: een twijfelachtige schuldvraag? Tot nu toe is het er niet uitgekomen. Vervolgens de vermelding dat in Singapore sinds de invoering van de doodstraf (1975) voor de drugsmokkel en gewapende overvallen inmiddels meer dan zeventig vonnissen zijn voltrokken. Hoe komt het, dat we ons nú zo betrokken voelen bij dit ene slachtoffer? Zijn we even machteloos als die militair die passief moet toezien hoe onschuldige mensen worden doodgeknuppeld? Hoeveel onschuldige mensen zijn in onze grote steden en helaas ook op het platteland gedood, ernstig verwond, beroofd, door junks of andere gewapende misdadigers in die zelfde periode? Naast afschuw van de doodstraf kwam deze vraag toch ook bij me boven. Bladel H. Thomassen#

Van Damme (2)

Al of niet erin geluisd, half of geheel schuldig, op een gegeven moment culmineert de aandacht in een intense betrokkenheid en diep meelijden met de aan lager wal geraakte zakenman voor wie drie jaar na zijn aanhouding de laatste minuten wegtikten naar de georganiseerde dood.

De harde reacties van 'hangen moet ie' bij sommigen deden niet af aan het afgrijzen bij velen voor de wrede straf die op aarde een omkeer onmogelijk maakt. Het was ook of Nederland zelf gevonnist werd, zo wezensvreemd is het element van executie in de rechtspleging ervaren. Tevens een staaltje van Aziatische daadkracht en afrekening met het Europees superioriteitsgevoel dat - als het erop aankomt - nog steeds hoeder van de beschaving meent te zijn.

Ik bespeur selectieve verontwaardiging, een weggelopen Nederlander vermag blijkbaar meer tot mijn hart spreken dan talloze ellendige Rwandezen. Dat is de macht van mijn cultureel referentiekader.

De vonnissing van Van Damme brengt een nieuw aspect in de Nederlandse strafrechtdiscussie. Nederlandse ministers, op zoek naar 'nieuwe deugdzaamheid', brengen het niet verder dan de verzuchting dat we er deze eeuw een rommeltje van hebben gemaakt. Een ongebreidelde autonomie is bezig ons te kelen. Al vaker is door een 'detour', een omweg naar het buitenland, de bezinning in eigen land tot helderheid gekomen. De voorbeeldstelling vanuit Singapore zal ongetwijfeld kracht geven aan de argumentatie dat vrijgeven en verwettelijken van het gebruik van drugs moorddadig is, terwijl de roep om herinvoering van de doodstraf toch eigenlijk misplaatst is.

Opmerkelijk is de rol van de godsdienst in ultieme situaties en daarin het functioneren van predikanten/pastores. Van Damme - van huis uit hervormd - heeft zijn wortels opgezocht en is erop aangegroeid. In die zin is zijn verblijf in de dodencel met een nagelaten testimonium van Godservaring en hoop op leven na de dood, geen verloren tijd geweest. Al met al doet zijn boodschap denken aan het optreden van de boosdoener aan het kruis, vlak naast de Man in het midden die ook hangen moest. Katwijk aan Zee ds. B.H. Weegink hervormd predikant

Schaamte

In Trouw van 20 september staat het artikel 'Urkers ruziën over plek voor joods gedenkteken'. Zomaar een artikel, dit maal ter herinnering aan de familie Kropveld. Ik schaam mij diep om Nederlander te zijn. Ik schaam mij diep tegenover hen die, vanuit welke overtuiging en op welke wijze dan ook, deel hebben genomen aan het verzet en hulp in de jaren 1940-1950 (inclusief de voormalig overzeese gebiedsdelen). Ik schaam mij diep tegenover de overlevenden van een volk waarvan er, alleen al in Nederland, 102 000 niet zijn teruggekeerd. Ik schaam mij om hen die het mogelijk maken voormalige joodse gebouwen uit winstbejag te laten verdwijnen. Wel zeker is hen het woord piëteit onbekend. Ik schaam mij tegenover andere bevolkingsgroepen die een soortgelijke ervaring ondergaan: oud-strijders, ex-concentratiekampgevangenen, Molukkers, Indische Nederlanders en vele anderen.

Wanneer leren wij eens fouten in het verleden gemaakt snel en waardig te herstellen? Rijssen A. Gazenbeek#

Hoofddoek

Als tiener van 14 jaar wil ik ook eens reageren op een stuk uit de krant en wel op 'Cennets hoofddoek eigen zaak' in Zanzibar van 17 september. Zij zegt in dat artikel dat zij woest is, omdat sommige Nederlanders denken dat islamitische vrouwen en meisjes onderdrukt worden en dat is volgens haar niet zo, want zij worden juist beschermd.

Deze uitspraak van Cennet is wel heel erg in tegenspraak met wat ik een paar weken geleden in een interview met een islamitische jonge vrouw zag en hoorde op de tv. Zij beweerde dat zij ondergeschikt is aan haar man. Zij moet hem gehoorzamen en doet ze dat niet, dan mag hij haar slaan! Hoezo Cennet: “vrouwen worden voortdurend vereerd”? Natuurlijk is Cennets hoofddoek haar eigen zaak maar ik vind het maar stom. Ik ben christelijk opgevoed maar dat hoef je toch niet te tonen door bijvoorbeeld een pet op te zetten of een groene sjerp of weet ik wat te dragen. Je geloof uit je in je manier van leven, óók als jongere. Ik heb het idee dat door het dragen van die hoofddoeken de islamitische meisjes zichzelf uitsluiten van de Nederlandse gemeenschap. Iedereen moet hún opvattingen maar respecteren, alleen zij respecteren de Nederlandse meningen niet.

Wat haar laatste opmerking betreft, als iemand met haar hoofddoek spot, zal zij zeggen dat hij/zij 'laag en onwetend is'. Zoiets stoms heb ik nog nooit gehoord. Het is nog altijd zo: wat je zegt, ben je zelf. Groningen Marieke de Wit

AOW'ers

Indien bij gehuwde personen van 65 jaar of ouder één van beiden een hoger inkomen dan de gestelde grens van 30 500 gulden per persoon per jaar ontvangt, dan dienen beiden zich particulier te verzekeren. Dat is nogal wat als je je voorstelt dat de één nèt boven en de ander fors onder deze grens zit. Ik vind het een valse voorstelling van zaken als je dan ook nog durft te spreken van verzelfstandiging van de AOW. Ieder ontvangt het apart, dat is dan ook de enige zelfstandigheid met betrekking tot de AOW in deze. Amsterdam L. de Jong#

Kleine synode (2)

“Als ons van september tot de advent Deuteronomium voorgehouden wordt zonder verband met de evangelielezing, is dat niet door een besluit van enig kerkelijk orgaan”, schrijft ds. K. Bisschop in zijn ingezonden brief van 22 september. Niets is minder waar.

Het oecumenisch leesrooster is een project van de Raad van Kerken, die de aanwijzingen telkens voor drie jaren goedkeurt op voordracht van zijn sectie Eredienst. Daarbij wordt ook terdege gelet op de samenhang tussen de beide schriftlezingen in een bepaalde periode. Er is derhalve geen sprake van dat een particuliere vereniging op dit terrein de dienst zou uitmaken. De suggestie dat het oecumenisch leesrooster zou afleiden van het evangelie, raakt bovendien kant noch wal. Eindhoven ds. H.J.J. van Waveren voorzitter sectie Eredienst Raad van Kerken

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden