Uit BRIEVEN van lezers

School en geweld Twee onderwijskundigen van het Christelijk Pedagogisch Studiecentrum te Hoevelaken schreven een artikel voor de Podiumpagina van dinsdag 11 juli. Onderwijskundigen hebben verstand van het onderwijs, kennelijk zó veel dat hun opvatting het verdient om onder een royale kop ('School ook zelf schuldig aan toenemen geweld') over een breedte van zes kolommen in de krant te staan.

Ze schrijven inderdaad over geweld in onze scholen en leggen, bewonderenswaardig trefzeker, de vinger direct op de zere plek: de school doet nog steeds te weinig een beroep op het eigen initiatief van leerlingen. Ik geef nu vier citaten om daarmee het denken te Hoevelaken te illustreren.

“De leerroute ligt voor je klaar, je hoeft hem slechts af te lopen.”

“Pas je aan, doe wat er wordt gezegd.”

“Je wòrdt hier beoordeeld, op jouw oordeel stellen we geen prijs.”

“Leerlingen moeten veel van hun identiteit prijsgeven om in de cijfer- en discipline-jungle te overleven.”

Zo denken deze christelijk pedagogische deskundigen over het moderne schoolleven, over onderwijs, opvoeding en schoolcultuur in de jaren negentig. En wat kunnen wij, lezers, van hun artikel leren? Dit: men haalt te Hoevelaken zijn deskundigheid voornamelijk uit beduimelde, vooroorlogse handboeken. Wellicht heeft men de roman 'Bint' van F. Bordewijk verward met het echte leven. Of is het lang, heel lang geleden dat men zèlf voor de klas stond, àls dat al ooit het geval was. Nee, zo gaan wij in het onderwijs niet met onze leerlingen om. Niet in klassikale situaties, niet bij projecten en excursies noch bij individuele studiebegeleiding. Kortom, het denken te Hoevelaken is van gisteren.

Het onderwijs daarentegen is van nu. Daardoor zijn belangrijke, recente ontwikkelingen kennelijk aan de aandacht van de deskundigen te Hoevelaken ontsnapt. Zo pleit men voor de invoering van 'mentorschap als kerntaak'. Wat op vele scholen al lang is gebeurd.

Nog zo'n recente ontwikkeling: in Amsterdam-West, waar ik zelf als leraar werk, bestaat sinds mei van dit jaar (officieus al veel langer) samenwerking tussen de besturen van de stadsdelen, de scholen, de politie (een speciaal tienerteam) en het openbaar ministerie. In het convenant 'Veilig in School Amsterdam-West' is deze samenwerking officieel geregeld. De school van nu met beide benen in de maatschappij van nu. Is het misschien zinnig als ik eens een kopietje van dit convenant naar Hoevelaken stuur?

Men doet in het artikel staatssecretaris Netelenbos enige suggesties. Ik wil daar de mijne aan toevoegen: zolang er uit Hoevelaken niets komt dan onbenulligheid vermomd als deskundigheid kan dit studiecentrum beter worden opgeheven. De vrijkomende gelden kunnen worden benut voor verkleining van de scholen en/of klassen in probleemgebieden, zoals bepaalde randstedelijke wijken. Intensivering van de directe begeleiding dus. De deskundigen zèlf kunnen wellicht emplooi vinden als lio (leraar in opleiding). Oostzaan H. Bruning Leraar natuurkunde

Dialoog Professor Frans Haarsma las de kerkpagina van 26 juni 1995 en werd boos of, zo hij dit al was, nòg bozer op Antoine Bodar. Hij beschuldigde deze (Trouw, 8 juli) van een “grove en grievende belediging” en tekende “een fel protest” aan “namens velen die Wies Stael kennen als een integere en inspirerende katholiek” en die vermoedelijk evenmin als hij wisten wat dr. Bodar werkelijk heeft gezegd. Tot slot gaf hij een veeg uit de pan aan het hele CRK wier jongste bijeenkomst volgens zijn conclusie geen slechte start is geworden van de dialoog.

Op mijn beurt zou ik namens velen die Antoine Bodar kennen als een integere en inspirerende priester ook fel kunnen protesteren, maar moet het nu zo? Dienen wij zo de dialoog?

Nu ga ik Antoine Bodar letterlijk citeren: “ . . . . zoals in de politiek van Oost-Europa de Brezjnev-doctrine is gevolgd door de Gorbatsjov-methodiek - waardoor de scheidingsmuur ten slotte is gevallen - zo ook heeft in de ideologie van Acht Mei stalen hardheid nu plaatsgemaakt voor wassend water . . . . Ik realiseer mij natuurlijk wel dat de vergelijking tussen Brezjnev en Stael enerzijds en Gorbatsjov en Wasser anderzijds evenmin opgaat als die tussen Westeuropese maatschappijen en de gewone katholieken enerzijds en Oosteuropese maatschappijen en AchtMei-ers anderzijds, toch komen in deze analogie (dit is de vergelijking die in enig punt treffend is maar mogelijk in alle andere opzichten onvergelijkbaar blijft) overeenkomende psychische factoren aan het licht.”; einde citaat.

Intussen heugt mij als gisteren Noordwijkerhout 1969. Professor Haarsma was er bij toen daar tijdens een plenaire vergadering van het Pastoraal Concilie iemand openlijk en ongestraft het Vaticaan kon vergelijken met het Kremlin, het eigen streven met de juist voorbije Praagse Lente en onze toenmalige aartsbisschop met de Tsjechische premier Dubcek. Dit ging zonder een schijn van nuance of enig blijk van besef dat dit beeld even pijnlijk kon aankomen bij een gewone katholiek die de dialoog van harte bleek toegedaan. Utrecht Mr E. M. Vos de Wael-Smulders

Bosnië Als oud-militair realiseer je je, dat de militairen vroeger werden opgeleid om de vijand te vernietigen. Vandaag zien wij dat de VN militairen tijdens hun humanitaire operaties een veel moeilijker taak te vervullen hebben. Vernederd en bestolen, gegijzeld en in alle onmacht toekijkend hoe de barbaarse tegenpartij te werk gaat. Ondanks de kans om te sneuvelen doen onze militairen hun plicht. Amstelveen Theo Kappers

Bosnië (2) De veertigduizend Bosniërs in Srebrenica, die vertrouwden op de Nederlandse belofte van bescherming werden verraden en zijn in handen van etnische zuiveraars gevallen. De Nederlanders verlieten het slagveld toen de agressor naderde. Nederland capituleerde voor Hitler na vier dagen van oorlogvoeren en liet hem meer joodse burgers vermoorden dan welk ander bezet land ook in West-Europa. Nederland is gewoon niet bereid om stand te houden tegen het kwade. Is dit het land waar zoveel Canadezen hun leven voor gegeven hebben tijdens de bevrijding in 1945? Ze hadden de moeite niet moeten doen. Mississauga Peter J. Smith

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden