Uit BRIEVEN van lezers

Open Dag

Tot mijn verontwaardiging zag ik hoe een klein jongetje, compleet met oorbeschermers, een levensgroot (namaak) vuurwapen mocht bedienen. In wiens morbide brein is het opgekomen zulke jonge kinderen vertrouwd te maken met dodelijk 'speelgoed', teneinde ze te laten ervaren hoe het voelt om een vernietigingswapen in hun handen te hebben en ermee te schieten? Hebben de ouders zich gerealiseerd wat de onbewuste doorwerking van zulke ervaringen kan zijn bij hun kinderen?

Van harte hoop ik dat zowel de militairen als de ouders/bezoekers van dergelijke dagen hierover nog eens zullen nadenken.

Wierden Henny Smoes Vrouwen voor Vrede

Vergrijzing

Wat jammer dat de heer Post in zijn bijdrage op de Podium-pagina van 15 juli met zo'n slechte oplossing komt voor de zogenaamde vergrijzing van de bevolking. Zijn pleidooi komt erop neer dat de vrouwen eigenlijk toch wat meer kinderen zouden moeten baren, waardoor het draagvlak voor de verzorging van de ouderen in de toekomst gehandhaaft blijft.

De heer Post zou zich toch op z'n minst moeten realiseren dat het aantal mensen dat Nederland bevolkt nog steeds groeit. Met alle consequenties vandien voor het milieu. Ik ben bang dat de oude prognose van 20 miljoen inwoners in het jaar 2000 nog bijna gehaald gaat worden. De heer Post kan niet ontkennen dat de woningbouw (afgezien van de bouw van infrastructurele voorzieningen) een monsterachtig beslag aan het leggen is op de nog bestaande open ruimte in dit land.

Niet voor niets is het Trouw dat de discussie over het verloederende landschap in Nederland tracht aan te zwengelen. Er is mijns inziens maar een oplossing voor Nederland: de groei indammen. Dat ook dat negatieve gevolgen heeft, staat buiten kijf, maar daartegen moeten we met ons allen iets gaan doen.

We moeten echter niet - zoals de heer Post wil - de duivel prberen uit de drijven met Beelzebub.

Putten W. Verseput

Boeren

In Trouw van 18 juli is ruim aandacht besteed aan de recente botsing tussen landbouw en natuurbehoud in Noord-Brabant. In het redactionele commentaar wordt eerst gesproken van een zucht, bij boeren, naar een almaar hogere produktie, terwijl even verderop mijns inziens juister wordt gesproken van een mallemolen waarin zij gedwongen zijn mee te draaien. Het commentaar pleit terecht voor een grotere druk van Den Haag op Brussel en voor creatieve provinciale bestuurders die zich meer voor de verweving van landbouw en natuur gaan inzetten.

Nog een pleidooi hierbij, en wel voor de versterking van het platform en netwerk van boeren, ook grote, die het helemaal anders willen en daarbij samenwerken met consumenten, milieubehouders, Derde Wereld-groepen en kerken: het Kritisch Landbouw Beraad in Alkmaar.

De bevrijding van de landbouw uit de groeidwang is een zaak voor de hele samenleving maar de boeren zelf moeten er een flinke stoot toe geven.

Utrecht Willem Hoogendijk

Zuid-Afrika

Dat uitbanning van geweld maar al te hard nodig is in Zuid-Afrika kan men haast elke dag lezen. Maar daarvoor is in de eerste plaats de ervaring nodig die met conflictbeheersing is verkregen. Het bericht dat de Zuidafrikaanse Raad van kerken wat afstand neemt van het ANC (Trouw, 8 juli 1992) geeft in dat opzicht een beetje hoop. Westeuropese en Amerikaanse regeringen, politieke partijen en kerken hebben zich in allerlei vormen met de ontwikkelingen in Zuid-Afrika bemoeid, van boycot tot steun aan bepaalde groepen. En met dat laatste ging het mis. De regels van conflictbeheersing stellen dat als twee groepen onderling strijden, maar op elkaar aangewezen blijven, de arbiter/chef/leraar/autoriteit zo laat mogelijk, of zo min mogelijk, partij moet kiezen. Kiest hij namelijk wel partij, dan zal de bevoordeelde partij zich arroganter gaan opstellen en niet tot compromissen bereid zijn, terwijl de versmade partij zich verongelijkt zal voelen en op achterbakse of gemene manier zich zal verdedigen.

Zo'n situatie doet zich nu in ZuidAfrika voor. Westeuropese en Amerikaanse kringen hebben zich in navolging van de Zuidafrikaanse Raad van kerken, vroegtijdig tot het ANC bekeerd en Inkatha stelselmatig verzwegen of buitengesloten. Ook al hadden ze misschien daar hun redenen voor, dan nog was het gevolg rampzalig, want de kans op vredestichten werd hierdoor vergooid.

Omgekeerd heeft de blanke Zuidafrikaanse regering steeds met Inkatha willen samenwerken en het ANC tot voor kort bestreden. Ook dit was een gemiste kans: daarmee werd het ANC in een richting van geweld gedwongen.

Kerken en politieke partijen dienen zich dus af te vragen of ze zelf niet medeschuldig zijn aan de vele moorden en gewelddaden in ZuidAfrika, en of ze nog iets kunnen doen om hun fouten te corrigeren. West-Europa moet erkennen dat er drie partijen in Zuid-Afrika zijn, de huidige regering, ANC en Inkatha. Het staat daarmee voor de keus, of een getuigenispartij te zijn (onwrikbare waarheden verkondigend, maar het geweld aanwakkerend), of een nuchtere strateeg (het uiteindelijke doel, vrede voor allen, nastrevend). Zoals de kop in Trouw van 9 juli: "Profeteren of bemiddelen?" of liever nog zoals SACCvoorzitter Mgojo volgens dat artikel zei: "Als kerk hebben we niet alleen een profetische, maar ook een pastorale taak." Daarmee zijn nu onze kerken en politieke partijen aan zet.

Naarden D. E. Knibbe

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden