Uien

In de serie De groentetuin volgen we de mislukkingen en bescheiden succesjes van moestuinbeginneling Alma Huisken. Aflevering 6.

Het complex waar ik moestuinier kent een centrale inkoopcommissie. Nijvere bijen zijn het, die volop zand en pootgoed leveren en meestal schriftelijk met je communiceren, zoals in de jaarlijkse mest-missive.

Hun uitingen beperken ze tot het hoognodige. 'Plantjes fl. 0,35' was vorig jaar zo'n helder commissiebericht. Het hing op het prikbord bij de ingang van de tuin. Jonge sla, beginnende andijvie en hoopvolle savooienkool -voor vijfendertig Hollandse centen stonden ze voor het grijpen. Met getrokken portemonnee zocht ik naar betaalmethoden. 'Geld in de groene brievenbus' wees een pijl. Een kind kan hier de was doen.

Lang en luid zal ik de commissie prijzen, want vooral dankzij hen slaagde ik erin vorig jaar iets eetbaars aan mijn tuin te ontlokken. Het jammerlijk verkommerde zaaigoed in de vensterbank noopte me links en rechts planten aan te schaffen. Ik vond wat op de markt, maar kocht liever op de tuin. Het werd een sport om bij elk bezoek het optrekje te bestormen waar de commissie haar jonge grut plaatste. Wat hadden ze nu weer ingekocht? Eikenblad sla, bietjes en krullende frisée! Ook eerder, in de winter, bleken ze een houvast. Men zond een korte pootgoedbrief. Of ik nog aardappels en uien bliefde? Natuurlijk. Geen volkstuin kan toch zonder?

Uien heb je in soorten en maten, maar ik beperkte me tot rode en gewone. Wegens hun grote gelijkenis met tulpenbollen pootte ik ze net zo: even diep als het uitje groot is. Na een klemmend verzoek van een meehelpende vriendin geschiedde het poten in nette rijen en niet in de kunstzinnige cirkels die ik in gedachten had. ,,Hoe kan je dan straks schoffelen?!'', vroeg ze logisch maar retorisch. Terwijl ik mezelf al zo ordelijk vond door de gewone te scheiden van de rode.

Of je in het najaar nu narcissen poot of uien in de lente, de voldoening is even groot. Mits het spul wil groeien. De vraag begon te knagen of ik de enige was die de uien zo lekker ingroef? Bij vele collega's zag ik flauwe kratertjes van aarde, waarbinnen de mini-uien zichtbaar rustten. Niet ín maar óp de grond. Het duurde enige tijd voordat ik kans zag de zaak diepgravend te onderzoeken, maar toen schepte ik resoluut wat uien naar boven uit de natte bedden. Zo rot als een mispel. Op een holletje naar T. aan de overzijde van het tuinpad, die in schaterend gelach ontstak. ,,Meid, het zijn sjalotten! Die groeien in een kransje, maar alleen als je licht in de grond duwt. Niet dieper dan een centimeter!''

Met een rood hoofd droop ik af en groef koortsig naar sjalotten of het truffels waren. Weg met die aarde, de ruimte moesten ze krijgen. Was het alweer een stomme misser? Ik spitte in mijn geheugen en dacht terug aan het labeltje op het pootgoednet; duidelijk las mijn geestesoog 'uien'. En niet 'sjalotjes.' Ha! De leverancier had het fout, niet ik! (Het feit dat ik een pootui niet van een sjalot kon onderscheiden rekende ik mezelf nog niet aan, als absolute beginner.)

Geholpen door een periode van droog en groeizaam weer, rotten de sjalotten niet door. Sterker nog, ze leken te gedijen. Zodra ik een slakrop sneed, knipte ik ook wat groen, of oogstte een jong ding. Ik had er immers genoeg? Later in de zomer stak ik alle sjalotten op, bond ze in bundels en hing ze te drogen in de wind. Kilo's, nee emmers vol vielen me ten deel, dikkerds, kransen en kleintjes, in een glanzende jas van goud. Ook al gaf ik er gul van weg, nog steeds heb ik sjalotten te over. ,,Als je de kleinste selecteert, kun je ze als pootuitjes gebruiken'', wist buurvrouw K. Ga ik doen, zodra mijn tuin wat droger is. Maar dan in één keer goed.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden