U2 rockt ouderwets, met prettig nieuw zelfbewustzijn

POP

U2 Innocence + Experience Tour ****

U2 begint ziedend. Vol bewijsdrang schiet het Ierse viertal dinsdagavond in Amsterdam uit de startblokken: met de diep ronkende bas van Adam Clayton, knetterende drums van Larry Mullen, vettig aangezette gitaarpartijen van The Edge en opzwepende hanensprongen van Bono overrompelt U2 een uitverkocht Ziggo Dome direct na binnenkomst. Het viertal speelt ouderwets gretig, alsof ze een alledaagse rockband zijn. Alsof ze iets goed te maken hebben.

De sobere podiumaankleding valt meteen op, zeker voor een band die in het verleden in podia maatje voetbalstadion binnenkwam vliegen in ufo's of gigantische, 360-graden draaiende stellages meebracht in hun ruimbagage. Op deze Innocence + Experience-tour lijkt aanvankelijk alleen een grote gloeilamp als decoratie te dienen - afgezien dan van het enorme dubbelwandige led-scherm dat in de lengte van de zaal boven de catwalk hangt.

Dan blijkt dat led-scherm opeens ook een zwevende loopplank te zijn: en die wordt visueel verbluffend benut tijdens het blokje persoonlijke nummers van hun laatste album 'Songs of Innocence'. Bono bezingt er zijn overleden moeder ('Iris'), wandelt over de straat in Dublin waar de bandleden opgroeiden ('Cedarwood Road'), en zit in de kamer waar hij als veertienjarige liedjes schreef om indruk te maken op een meisje Alison (inmiddels zijn vrouw, 'Song for Someone'). En als we dan toch in Dublin zijn, daar is hij, al vroeg in de set: 'Sunday Bloody Sunday'.

Eigenlijk hebben we er dan al een vrij complete rockshow opzitten. Toch is U2 dan nog niet halverwege het tweeënhalf uur durende concert waarin de symboliek overduidelijk is, zonder dat, en dat is positief bedoeld, de band al te veel zijn best doet die erin te rammen.

Want de kritiek op 's werelds grootste band is heus wel gehoord. Vandaar het thema: dat spanningsveld tussen ervaring en onschuld. Want die onbedorven onschuld, beseft Bono, zijn ze ergens in hun ruim 35-jarig bestaan kwijtgeraakt. Hun tot megalomane proporties uitgegroeide zelfbeeld willen de rocksterren bijstellen. Vandaar dat de band deze avond meer met zichzelf dan met het leed in de wereld bezig is - en ook dát is hier positief bedoeld.

Dit nieuwe zelfbewustzijn zal reden zijn om te kiezen voor verscheidene kleine concerten in plaats van één stadionconcert. In Amsterdam vier keer de Ziggo, dat met krap 17.000 bezoekers voor een band als U2 inderdaad 'klein' is. De band slaagt in hun intieme opzet, door een ingetogen lichtshow, en door de manier waarop de bandleden via die catwalk de aandacht slim over het publiek verdelen. Verder doet Bono het rustig aan met politieke statements, spelen ze veel oud materiaal, en wordt er dus vooral een potje stevig en intens gerockt.

Dat wil niet zeggen dat U2 opeens toonbeeld van subtiliteit is geworden. Bij pianoballade 'Every Breaking Wave' overschreeuwt Bono zich behoorlijk. De pretenties zijn heus niet verdwenen, zoals wanneer de catwalk tijdens het industriële 'The Fly' verandert in een Berlijnse muur, zoals wanneer Bono-de-activist de megafoon grijpt, of zoals wanneer drijvende lichamen in een blauwe zee veranderen in een Europese vlag.

'Europa, open je hart', is deze avond de spaarzame politieke boodschap. De toegift wordt afgesloten met, hoe kan het ook anders, het fantastische 'One', na een oproep tot saamhorigheid. Als Europa niet snel een antwoord op de vluchtelingencrisis vindt, is de EU het niet waard een unie te zijn. Maar Bono zelf heeft dat antwoord ook niet, zegt hij.

Het is dergelijke zelfkennis waarmee U2 veel goedmaakt, naast dus dat bijzonder effectieve, ouderwets denderende potje rocken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden