Recensie

U2 imponeert weer, maar muzikaal rammelt het wat

Bono Vox geflankeerd door zijn secondant The Edge van de Ierse rockband U2, gisteravond in de Ziggo Dome tijdens het eerste van hun twee uitverkochte concerten in Amsterdam. Beeld ANP
Bono Vox geflankeerd door zijn secondant The Edge van de Ierse rockband U2, gisteravond in de Ziggo Dome tijdens het eerste van hun twee uitverkochte concerten in Amsterdam.Beeld ANP

U2
Innocence & Experience Tour
Gezien: 7 oktober, Ziggo Dome, Amsterdam (herhaling maandag 8 oktober)
★★★☆☆

Veertig jaar in een band: dat doet wat met je. Je verwondert je, ontdekt de wereld, wordt beroemd, gaat naast je schoenen lopen, krijgt een Messias-complex. Je verliest, zogezegd, je onschuld.

Maar uiteindelijk hervindt je waar het allemaal om draait. Schade, schande, wijzer worden: daar draaide het zondagavond om in de Ziggo Dome, bij de eerste van twee uitverkochte concerten die U2 in Amsterdam gaf.

Stond drie jaar geleden, in de eerste pendant van de twee concertreeksen, de ontstaansgeschiedenis van de band centraal - de onschuld - vanavond draaide het om ervaring: de woelige wateren waardoor ‘s werelds grootste rockband de afgelopen decennia laveerde.

Terugblikjes

De terugblikjes van Bono op de bandgeschiedenis werden handig opgehangen aan de nummers, waarbij de band in vogelvlucht door de eigen discografie heen ging. Die eerste hit – dank jullie wel, Nederland – ‘I Will Follow’. Over hoe de band in Berlijn zat, toen de muur naar beneden kwam, maar de bandleden onderling muren opwierpen - 'Station Zoo’ en het ingetogen 'Stay'. Over hoogmoed, die voor de val dreigde te komen, gevolgd door ‘Vertigo’, een periode waarin de band weer even met beide benen op de grond moest worden gezet. Een ingesproken voicemail aan zijn thuiszittende vrouw, vanuit een hotelkamer waar ook ter wereld: o, die eenzaamheid van het rocksterrenbestaan – gevolgd door ‘Best Thing About Me’.

U2 zondagavond in de Ziggo Dome Beeld ANP
U2 zondagavond in de Ziggo DomeBeeld ANP

Maar denk ondertussen niet dat Bono zijn engagement thuis had laten liggen. De avond trapte af met beelden van kapotgeschoten wereldsteden, onder Charlie Chaplins speech uit ‘The Great Dictator’. Tijdens ‘Summer of Love’ – over een zomervakantie in Zuid-Frankrijk - zag het publiek beelden van vluchtelingen op rammelende bootjes, onderweg naar diezelfde zomerse stranden. 

Bono haalde – ietwat potsierlijk - zijn duivelse alter-ego MacPhisto tevoorschijn om angst, populisme, en xenofobie te bespotten. En met de band kloek opgesteld voor een gigantische Europese vlag tijdens een ziedend 'New Year’s Day' of beelden van voortmarcherende neonazi’s legde Bono een vinger op onze pijnlijke tijd.

Concertbeleving

Imponerend. Zoals de show visueel sowieso imponeerde. De Ziggo Dome werd doorsneden door een gigantische pneumatische catwalk, die tevens dienst deed als dubbelwandig LED-scherm over zowat de volle lengte van de zaal. Met het podium aan het ene kant einde, en een kleiner rond podium aan het andere uiteinde.

Met gemak bespeelden Bono en zijn dienende bandleden The Edge, Adam Clayton en Larry Mullen vanuit daar het publiek. Soms als het kleine rockbandje van toen: hecht opeen gepakt op het grote podium, tot verspreid op vier aparte blokken in de zaal als de supersterren die ze zijn geworden.

null Beeld ANP
Beeld ANP

Maar muzikaal rammelde het wat. Zeker het eerste half uur leek het alsof die stemproblemen waarmee de zanger eerder deze tour kampte nog niet verholpen waren. Pijnlijk was het hoe de zanger faliekant de mist in ging bij ‘Lights of Home’, of zich met overslaande zang door ‘Beautiful Day’ rommelde. Het bleek aan de techniek te liggen: evenals die veel te harde basgitaar en overdreven schel snerpende gitaar van The Edge werd dat gaandeweg beter.

Net als de show. Tuurlijk, je kunt als azijnpissende cynicus roepen dat Bono vooral predikt voor eigen parochie, al die duizenden hartstochtelijke fans. Larmoyant, moraliserend, bombastisch? Ook dat. U2 is met de jaren in ieder geval níet subtieler geworden. Maar ze weten na veertig jaar tot in het perfecte hoe ze een concertbeleving moeten laten samenvallen met dat wat ons volgens Bono allemaal zal redden: een zalvend gevoel van saamhorigheid. 

null Beeld ANP
Beeld ANP

Lees meer muziekrecensies in ons dossier.

Lees ook:

Het venijn is terug bij U2, met dank aan Trump

Eigenlijk had U2’s ‘Songs of Experience’ inmiddels moeten zijn verschenen. Het aankomende veertiende studioalbum van de Ierse rockmastodonten is de tegenhanger van ‘Songs of Innocence’, uit 2014. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden