U2 herrijst in al zijn glorie, maar de muze ontbreekt

Van links naar rechts: Bono, Larry Mullen jr, Adam Clayton en The Edge. (Trouw)

Vijf seconden. Meer heb je niet nodig om een nummer te herkennen als een U2-song. In hun 33-jarige loopbaan hebben de Ieren een omvangrijk oeuvre opgebouwd en met verschillende muzikale invloeden gestoeid. Het kerngeluid is echter altijd hetzelfde gebleven en daar zijn vooral zanger Bono en gitarist The Edge verantwoordelijk voor.

Op ’No line on the horizon’, het twaalfde studioalbum van U2, is het zware stempel dat zij op de sound van de band leggen zowel hun kracht als hun zwakte. Want juist de herkenbaarheid van de U2-sound kan ook tot een herhaling van zetten luisteren. Zo is het eerste wat aan ’No line on the horizon’ opvalt, dat het album geen verrassingen in zich draagt. Het album, dat werd geproduceerd door Brian Eno, Danny Lanois en Steve Lillywhite, is een plaat zoals U2 er al vele heeft gemaakt.

Zoals altijd vormen pop en rock de hoofdingrediënten en drijven de songs op een flinke dosis pathos. Bono is onveranderlijk de man van de grote gebaren, maar zijn emoties weten niet altijd te overtuigen. Een zeldzaam juweeltje is de ballad ’White as snow’ waarin zijn ingetogen zang gelijke tred houden met de tedere pianoklanken. In veel van de andere nummers blijft Bono, ondanks zijn geëxalteerde manier van zingen, aan de oppervlakte en dan valt opeens op hoe beperkt zijn stemgeluid is. Hij beschikt niet over een bijzonder timbre of grote vocale souplesse. Als de inspiratie hem te pakken heeft, kan hij de luisteraar nog steeds meeslepen en opzuigen in zijn universum. Maar als de muze niet op zijn schouder zit, verzanden zijn weidse emotionele gebaren in holle frasen en klinken zijn kermende vocalen ergerlijk leeg.

Ook die andere pilaar van de U2-sound, gitarist The Edge, weet op het eerste studioalbum in vijf jaar niet over de hele linie te overtuigen. Niemand kan zijn gitaarpartijen zo fijnzinnig laten uitwaaieren als The Edge (’Unknown caller’). Maar als ook bij hem de bezieling ontbreekt, verwordt zijn gitaarspel tot een cliché dat je al te vaak hebt gehoord.

Commercieel belooft het helemaal goed te komen met ’No line on the horizon’. Op de dag dat het album verscheen in Nederland, was het met 60.000 verkochte exemplaren meteen platina. Maar het valt te betwijfelen of de cd bijgezet zal worden in het rijtje van grootse U2-albums. Daarvoor mist het album, een handvol aardige vondsten ten spijt, te weinig briljante momenten. En voor een groep die het juist van z’n emotionele impact moet hebben, klinken de muzikanten te overdacht.

Zelfs de eerste single, ’Get on your boots’, weet niet te prikkelen, zodat je na elf songs uiteindelijk onverzadigd achterblijft.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden