Vader en Dochter

'U heeft het toevallig wel over het boek van mijn vader'

Natascha van Weezel Beeld Maartje Geels

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Grappig dat je in je vorige brief de biografie van Frits Bolkestein aanhaalde als voorbeeld van hoe ook jij weleens onzeker bent geweest na het publiceren van een boek. 

Ik moest lachen om hoe je beschreef dat de voormalige VVD-leider je tot de orde riep en zei dat je er vast veel werk aan had gehad, maar dat veel werk nog iets anders is dan goed werk. Het riep onmiddellijk een herinnering bij me op.

Als tiener heb ik het je waarschijnlijk niet verteld - want zoiets doe je nou eenmaal niet als tiener - maar ik was vreselijk trots toen dat boek op mijn dertiende uitkwam. In de weken na verschijning ging ik langs vrijwel iedere boekhandel in Amsterdam om te controleren of ze 'Frits Bolkestein: portret van een liberale vrijbuiter' op voorraad hadden.

De AKO op de Buitenveldertselaan 

Zo ook bij de AKO op de Buitenveldertselaan. Ik zag hem daar in eerste instantie niet liggen en besloot ernaar te informeren bij de kassière. Zij zei: 'Dat is zo'n slecht boek, dat hoef je niet te lezen, hoor'. Eigenlijk wilde ik haar in haar gezicht slaan, maar in plaats daarvan antwoordde ik eigenwijs: 'U wordt bedankt, want u heeft het toevallig wel over het boek van mijn vader'. Het vriendinnetje waarmee ik was riep heel hard 'trut', voordat we de winkel uitrenden.

Ik heb dit voorval altijd verzwegen, want ik wilde je geen pijn doen. Gek eigenlijk, alsof jij dat niet aan zou kunnen en ik je tegen welke kritiek dan ook moest beschermen. Goedbeschouwd is dat nooit veranderd: als ik iets lulligs over mezelf hoor, kan ik dat tegenwoordig wel hebben, maar zodra iemand aan mama of jou komt, word ik furieus. Een aantal weken geleden plaatste jij een grappige foto op Facebook waarop je achter geraniums zat, die je collega's je hadden gegeven omdat je voor het eerst AOW had ontvangen. Ik zag dat een kennis van je eronder had geschreven dat je eens moest stoppen met zeuren over je leeftijd. Die flauwe reactie maakte iets heel lelijks in mij los. Toen ik je voorzichtig op de hoogte bracht had jij het allang gezien; het deed je niets.

Omgekeerd werkt het volgens mij ook zo. In de tijd dat ik nogal wat kritiek kreeg van haviken uit de joodse gemeenschap las ik die commentaren zelf bijna nooit. Totdat ik opeens zag dat jíj je ertegenaan bemoeide: 'Jullie hebben het wel over mijn dochter, hoe durf je?' verscheen er opeens op mijn computerscherm. Hoewel het vast lief bedoeld was, vond ik het wat ongemakkelijk. Ik vreesde dat ze me nu ook nog een verwend papa's kindje zouden noemen.

Misschien moeten we allebei maar eens gaan inzien dat we ons heel goed staande kunnen houden in de grote boze buitenwereld. Wat zich daar afspeelt, stemt me trouwens niet allemaal even vrolijk: ik vind het behoorlijk eng dat Marine Le Pen nog altijd kans maakt op de Franse presidentstitel. Verschillende buitenlandse media schreven op 16 maart dat Nederland het oprukkend populisme in Europa de kop had ingedrukt, maar is dat eigenlijk wel zo?

Liefs, Natascha

Lees ook de vorige aflevering van Vader en Dochter: 'Gek werden uitgevers van mijn aanhoudende telefoontjes'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden